Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Nome científico da planta

Ulex europaeus

 

Daniel Devesa Salgado · 2 febrero 2021 16:20


Familia da planta
Leguminosas

Nome común da planta
Toxo, retamo espinoso

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Toxo Lugar onde se encontran algúns toxos. Hai máis, pero este é un bo exemplo. 42,867194398 -8,658980364

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
En medicina tradicional úsanse as flores como infusión para tratar problemas hepáticos.
Usos alimentarios
As súas flores se usan como adornos naturais de postres ou otras comidas especiais.
Utilízase moito para a producción de mel debido a que aporta bastante polen ás abellas.
Usos funcionais
O tronco serve moi ben como leña ou para a producción de carbón.
Nalgunas rexións do mundo cultívase o toxo para forraxe.
Por outro lado, por ser una fabácea, serve como abono verde polo aporte de nitrógeno ao solo.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información..
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Son todas as anteriores.

Fontes secundarias empregadas
https://www.asturnatura.com/especie/ulex-europaeus.html Acceso o día19/2/2021
https://es.wikipedia.org/wiki/Ulex_europaeus Acceso o día 20/2/2021 e 21/2/2021
https://www.lifeder.com/tojo/#:~:text=%20Caracter%C3%ADsticas%20%201%20Planta.%20El%20tojo%20es,El%20c%C3%A1liz%20mide%20de%2011%20a...%20More Acceso o día 21/2/2021


Nome científico da planta

Hedera helix.

 

Mauro Rodríguez González · 22 febrero 2021 19:00


Nome común da planta
Hiedra.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Sur Hay bastantes sitios en el instituto donde se puede encontrar,en árboles,muros, paredes... Yo pùse este sitio ya que es en el que mas abundancia de esta planta hay. 42,867156576 -8,658849631

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Esta planta contiene taninos y sales en sus hojas, los cuales pueden utilizarse para curar heridas y llagas.
También es muy buena para el sistema respiratorio.
Además, las saponinas de la planta ayudan a combatir la celulitis y reducir las varices.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
Esta planta es muy barata y se puede usar como decoración en interiores como hasta exteriores.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Se cree que su fácil dispersión por las aves la ayudó a colonizar de nuevo amplias zonas de donde había desaparecido durante las glaciaciones.


Nome científico da planta

O nome científico desta árbore é Thuja plicata.

 

Andrea Quintáns Reimúndez · 5 febrero 2025 20:37


Familia da planta
A árbore sobre a que realizo este estudo pertence á familia Cupresáceas (Cupressaceae).

Nome común da planta
Esta árbore coñécese co nome común de Tuia xigante. Ademais, en diferentes rexións pode recibir outros nomes, como cedro vermello occidental, cedro xigante ou arborvitae xigante. En inglés, é moi coñecida como Western Redcedar.

Información destacada
A Tuia xigante é coñecida pola súa impresionante altura, podendo superar os 70 metros no seu hábitat natural. A súa madeira lixeira, aromática e resistente á podremia foi fundamental para as culturas indíxenas do noroeste americano, que a empregaban na construción de canoas e tótems. Hoxe en día, é apreciada en xardinería pola súa beleza e resistencia.Tamén se emprega na carpintaría e mesmo na fabricación de guitarras e postes.

Información botánica da planta
Procedencia
A Thuja plicata, coñecida como Tuia xigante ou Cedro vermello occidental, é orixinaria da costa oeste de América do Norte, estendéndose desde o sueste de Alasca ata o norte de California, e cara ao leste ata o oeste de Montana. Prefire áreas con clima húmido e suave, e adoita encontrarse en vales fluviais e zonas montañosas ata os 1.800 metros de altitude.

En Galicia, esta especie foi introducida como planta ornamental en xardíns e parques debido ao seu porte impoñente e á súa resistencia ao frío. Non hai unha data exacta da súa introdución, pero é probable que fose plantada en Galicia durante o século XIX ou principios do XX, coincidindo co interese por especies exóticas nos xardíns europeos.
Descrición xeral
A Tuia xigante é unha árbore perennifolia que pode acadar alturas de ata 70 metros no seu hábitat natural, aínda que en cultivo adoita ser máis pequena. Presenta unha copa piramidal e estreita, con pólas horizontais que se dispoñen en planos aplanados. A súa casca é delgada, de cor canela, con fendas lonxitudinais que se desprenden en longas tiras.
Tronco ou talo
O tronco da Thuja plicata é recto e cilíndrico, podendo acadar diámetros significativos nas árbores máis vellas. A casca é delgada, de cor marrón grisáceo, e está fisurada en bandas verticais que se desprenden en tiras longas. Nas árbores novas, a casca é máis lisa, volvéndose máis rugosa co tempo.
Folla
As follas son escamiformes, dispostas en catro filas ao longo das pólas, formando ramillas aplanadas. Son de cor verde escura na parte superior e presentan bandas estomáticas esbrancuxadas na parte inferior. Cando se esmagan, desprenden un aroma forte que lembra á piña. As follas individuais miden entre 1 e 4 mm de longo e son perennes, permanecendo na árbore durante todo o ano.
Flor
A Thuja plicata é unha especie monoica, o que significa que presenta flores masculinas e femininas na mesma árbore. As flores masculinas son pequenas, de cor vermella ou púrpura ao principio, e liberan pole amarelo na primavera. As flores femininas son conos elipsoides, verdes ou púrpuras ao comezo, que maduran a unha cor marrón no outono, aproximadamente seis meses despois da polinización.
Froito
O froito é un cono delgado, de 10 a 18 mm de longo e 4 a 5 mm de ancho, composto por 8 a 12 escamas delgadas e superpostas. Os conos son verdes ao principio e maduran a unha cor marrón no outono, abríndose na madurez para liberar as sementes, que son pequenas, de aproximadamente 4 a 5 mm de longo, con dúas ás papiráceas que facilitan a súa dispersión polo vento.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información específica sobre os usos medicinais da Thuja plicata. Con todo, especies relacionadas como a Thuja occidentalis son coñecidas polas súas propiedades medicinais, incluíndo accións antivirais, antiinflamatorias e expectorantes. Porén, debido á presenza de compostos tóxicos como a tuyona, o seu uso debe ser supervisado por profesionais de saúde. (https://www.tuasaude.com/tuia-thuja-occidentalis/)
Usos alimentarios
Non atopei información sobre usos alimentarios da Thuja plicata.
Usos funcionais
A madeira da Thuja plicata é lixeira, suave, aromática e moi duradeira. Os nativos americanos utilizábana para construír canoas e tótems monumentais. Na actualidade, emprégase na construción, especialmente en exteriores, carpintaría, caixotaría e postes. Tamén se utiliza para fabricar caixas de guitarras debido ás súas propiedades acústicas.
Usos lúdicos
Non atopei información sobre usos lúdicos da Thuja plicata.
Usos rituais
Non atopei información específica sobre usos rituais da Thuja plicata.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información sobre lendas, refráns ou mitos relacionados coa Thuja plicata.
Historia da planta
Non atopei información sobre a relación da Thuja plicata con personaxes ou eventos históricos específicos.

Fontes secundarias empregadas
Para documentarme neste traballo, utilicei as seguintes fontes secundarias:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Thuja_plicata.
-https://jb.utad.pt/especie/Thuja_plicata
-https://www.tuasaude.com/tuia-thuja-occidentalis/
-https://jb.utad.pt/especie/Thuja_plicata
-UBC Botanical Garden. "Western Redcedar (Thuja plicata)". https://botanicalgarden.ubc.ca/.
-USDA Plants Database. "Thuja plicata". https://plants.usda.gov/home.


Nome científico da planta

O nome científico desta planta é Castanea Sativa

 

Claudia Rivas Botana · 7 febrero 2025 11:24


Familia da planta
É unha árbore da familia das Fagáceas, unha familia propia do noroeste de España

Nome común da planta
O nome común da plante é Castiñeiro ou Castaño

Información destacada
A información que me parece máis interesante para poder poñer no cartel informativo penso que é os usos que se lle poden dar a esta árbore xa que hai moita xente que ao mellor esos trucos non os sabe, como eu ata agora, e penso que poden ser útiles para todos. Tamen penso que é interesante a historia que hai detras de esta pranta, xa que os galegos ao ver tantas árbores desta especie no noso entorno, pensamos que son nativas de aquí, pero non é así, polo que non está de máis que a xente se informe sobre a verdadera historia que ten esta especie.

Información botánica da planta
Procedencia
O castaño é unha planta orixinaria das rexións temperadas de Europa e Asia. En concreto, a especie máis común, o Castanea sativa, é nativa do sueste de Europa e do oeste de Asia.
En Galicia, o castaño non é unha planta autóctona, senón que foi introducida. A súa introdución na península ibérica data de tempos antigos, probablemente durante a época romana, cando se comezou a cultivar por mor dos seus froitos, as castañas, que eran unha fonte importante de alimento.
O castaño foi introducido en Galicia principalmente por motivos agrarios e económicos, xa que as castañas eran un alimento básico para a poboación rural e tamén se utilizaban para a alimentación do gando. Ademais, a madeira do castaño é valorada pola súa durabilidade e resistencia, o que contribuíu á súa plantación en diversas zonas.
Descrición xeral
O castaño (Castanea sativa) é unha árbore de gran tamaño que alcanzar entre 20 e 35 metros de altura, aínda que algúns exemplares excepcionais poden ser incluso máis altos. A súa copa é ampla e redondeada, proporcionando unha sombra densa.

As follas son grandes, de forma lanceolada e con bordes serrados, e poden medir entre 10 e 30 centímetros de longo. Son de cor verde brillante na parte superior e máis claras na parte inferior.

En canto á súa corteza, é de cor marrón e presenta unha textura rugosa, que se vai agriñando co paso do tempo.

Durante a época de floración, que ocorre na primavera, o castaño produce inflorescencias en forma de espigas, que son bastante vistosas e atraen a polinizadores. Os froitos son as castañas, que se desenvolven en ourizos espinosos e maduran no outono.
Tronco ou talo
O tronco do castaño é robusto e de gran diámetro, podendo alcanzar ata 2 metros ou máis en exemplares moi vellos. A súa corteza é de cor marrón, con unha textura rugosa que presenta gretas a medida que a árbore envellece. Esta característica fai que o tronco sexa bastante distintivo e fácil de identificar.
Ademais, o tronco é recto e pode ter unha forma algo torcida en algúns casos, especialmente en exemplares antigos. A madeira do castaño é moi valorada pola súa durabilidade e resistencia, o que a converte en material ideal para a construción e a fabricación de mobles.
Folla
Son grandes, de forma lanceolada e presentan un borde serrado, o que significa que teñen pequenos cortes ou dentes ao longo dos seus bordes. A súa lonxitude pode variar entre 10 e 30 centímetros, e a anchura entre 5 e 10 centímetros.
A parte superior das follas é de cor verde brillante, mentres que a parte inferior é de tonalidade máis clara e pode ter unha textura algo lanosa. As follas son alternas, crecen de forma individual en diferentes puntos do mesmo lado do ramo, en vez de en pares opostos.
Flor
son bastante distintivas e aparecen na primavera, xeralmente entre maio e xuño. As flores son de cor branca ou crema e están organizadas en inflorescencias en forma de espiga, que poden medir entre 10 e 20 centímetros de longo. Estas espigas son bastante vistosas e atraen a polinizadores como abellas e outros insectos.
Froito
O froito do castaño é a castaña, que se desenvolve dentro de ourizos espinosos. Estes ourizos son de forma redondeada e están cubertos de espinas, o que os fai bastante distintivos. Cada ourizo pode conter de 1 a 3 castañas, que son as sementes da planta.
As castañas son de cor marrón brillante e teñen unha forma redondeada ou ovalada. A súa superficie é lisa e, ao madurar, a castaña despréndese do ourizo, que se abre para liberar os froitos. A época de maduración das castañas é no outono, xeralmente entre setembro e novembro, dependendo das condicións climáticas.
As castañas son comestibles e son un alimento tradicional en moitas culturas, especialmente en Galicia, sendo moi comun a celebración do magosto. Pódense consumir crúas, asadas, cocidas ou utilizadas en receitas.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O castaño pódese utilizar como medicamento a base de plantas para o alivio de síntomas asociados a alteracións leves da circulación venosa tales como malestar e pesadez nas pernas e para o tratamento sintomático das hemorroides , basado exclusivamente no seu uso tradicional.
No uso medicinal a parte máis importante do castaño son as follas, que se recolectan en primavera e sécanse á sombra. No caso de ter tos convulsiva ou catarro de tipo bronquial son útiles as follas en forma de infusión polo seu efecto expectorante. E ademais a decoccion dos seus erizos actúa como un antidiarreico eficaz.
Usos alimentarios
A castaña énun dos alimentos máis antiguos que se coñece posiblemente dende a prehistoria. Antes do descubremento de América era a base da alimentación da poboación europea.
Antigamente, cando se escaseaba de pan, con fariña de castañas creabano para sobrevivir á época de fame. En España, el algunhas rexións como Galicia ou a cornisa cantábrica, forman parte da dieta habitual e intégranse en numerosas receitas e pratos e incluso celébranse festas como o magosto, moi popular en Galicia. No resto do país o seu consumo é ocasional.
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Pódense utilizar as castañas para crear xoguetes para nenos ou para xogar a xogos, a partir da imaxinación de cada un pódese crear o que se nos ocorra con este froito
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Di a lenda galega que as castañas simbolizaban a alma dos difuntos e que cada froito ventilado na festa do Magosto, un alma se libraba do Purgatorio e uníase á celebración.
Historia da planta
Durante moito tempo, pensouse que foron os romanos quen introduciron o castiñeiro na Península Ibérica, pero os estudos actuais demostran que xa existía aquí hai 300.000 anos. Non hai probas claras de que os romanos tiveran un grande interese nel, aínda que empregaban a súa madeira para a construción e para tinguir tecidos. Os seus froitos non eran moi apreciados porque se consideraban difíciles de dixerir. O castiñeiro espallouse sobre todo na Idade Media, cando se seleccionaron variedades con mellores froitos, e convertiuse nun alimento importante en zonas de montaña onde non se podía cultivar cereal.

Fontes secundarias empregadas
https://cima.aemps.es/cima/dochtml/ft/74480/FichaTecnica_74480.html#:~:text=Medicamento%20tradicional%20a%20base%20de,exclusivamente%20en%20su%20uso%20tradicional.

https://www.elenacorrales.com/blogelenacorrales/el-castano-alimento-y-medicamento/

https://es.wikipedia.org/wiki/Castanea_sativa

https://www.guiarepsol.com/es/viajar/vamos-de-excursion/el-magosto-en-galicia-tradicion-de-castanas-vino-y-fuego/#:~:text=Decía%20la%20tradición%20gallega%20que,se%20unía%20a%20la%20celebración.

https://www.fundacionaquae.org/wiki/castano/

https://es.wikipedia.org/wiki/Castanea

https://es.wikipedia.org/wiki/Fagaceae

A lenda contouma miña avoa.




Nome científico da planta

Fraxinus excelsior

 

Gonzalo Aguín Limón · 7 febrero 2025 11:28


Familia da planta
Familia das Oleáceas

Nome común da planta
Freixo

Información destacada
Árbore caducifolia orixinaria de Europa e o oeste de Asia.
O nome xenérico Fraxinus é un termo latino que deriva do indoeuropeos e significa bidueira e lanza, pois a madeira desta árbore era utilizada para construír estas armas. O epíteto excelsior indica que é a especie de freixo que acada maior altura.
A súa madeira era moi empregada para a construción de carros e utensilios de labranza.

Información botánica da planta
Procedencia
O freixo é orixinario do hemisferio norte e atópase de forma natural en Europa, América do Norte e Asia. O freixo é autóctono de gran parte do continente, desde España ata Rusia, e crece en zonas húmidas e bosques temperados. En Asia, aparecen en China, Xapón e Corea. En América do Norte, son comúns en bosques de Canadá e Estados Unidos
Descrición xeral
O freixo é unha árbore caducifolia de crecemento rápido que pode alcanzar os 40 metros de altura. Presenta un tronco recto, copa ampla e follas compostas, con folíolos serrados de cor verde. As súas flores son pequenas e sen pétalos, e os froitos son sámaras aladas dispersadas polo vento.
Tronco ou talo
O tronco do freixo é recto, de cor grisácea e de corteza lisa nos exemplares novos, que se fai máis gretada co paso do tempo.
Folla
A folla do freixo é composta, con entre 5 e 13 folíolos lanceolados e de borde serrado. Ten un tamaño medio, e a súa superficie é de textura lisa e de consistencia firme. É caduca, caendo no outono.
Flor
As flores do freixo son pequenas e non teñen pétalos, formándose en racimos pendentes. Aparecen a finais do inverno ou principios da primavera, antes de que broten as follas.
Froito
O froito do freixo é unha sámaras alada, de forma elíptica e pequena, que permite que se dispersen polo vento. Estas sámaras aparecen a finais da primavera ou principios do verán, logo da floración.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As follas e a casca do freixo utilízanse en infusiones ou decoccións para tratar problemas de retención de líquidos e inflamacións, xa que se lle atribúen propiedades diuréticas e antiinflamatorias.
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
A súa madeira caracterizada pola elasticidade usase para fábricar mobles (mesas,cadeiras,armarios...), instrumentos musicais (guitarras, baixos e tambores), material deportivo (bates de béisbol, raquetas de tenis e tacos de hóckey) e ferramentas (mangos para machadas, martelos e outras ferramentas manuais).
Usos lúdicos
Úsase para fabricar arcos e frechas, tirachinas, e xoguetes de madeira(figuras trompos ou istrumentos musicais infantís)
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Árbore sagrada en mitoloxía nórdica: O freixo estaba asociado ao mundo dos deuses. O Yggdrasil, a árbore do mundo na mitoloxía escandinava, adoita representarse como un freixo.
Historia da planta
· Segundo a mitoloxía nórdica, os primeiros humanos, Ask e Embla, foron creados polos deuses a partir dun freixo (Ask) e un olmo (Embla).
· Durante a Guerra dos Cen Anos os arqueiros ingleses usaban arcos de freixo.

Fontes secundarias empregadas
O Camiño dos faros: https://www.caminodosfaros.com/medioambiente/flora/fraxinus-excelsior-freixo/ 07/02/2025
Wikipedia: https://es.wikipedia.org/wiki/Fraxinus 07/02/2025
Arbolapp: https://www.arbolapp.es/especies/ficha/fraxinus-angustifolia/ 07/02/2025
Mesarte: https://www.mesarte.es/como-es-la-madera-de-fresno/ 07/02/2025
Zoo Barcelona: https://zoobarcelona.cat/es/plantas/fresno-comun 07/02/2025
Meu tío Alberto González 03/02/2025 e 04/02/2025


Nome científico da planta

Acer rubrum.

 

Eduardo Castelo Corral · 7 febrero 2025 16:47


Familia da planta
Sapindáceas.

Nome común da planta
Pradairo vermello (ou pradairo roibo)

Información destacada
O pradairo vermello é orixinal de Norteamérica, pero é exportada por todo o mundo con fins ornamentais debido á característica cor vermella das follas, sobretodo en otoño. Esta cor é producida pola presenza de antocianinas, un pigmento vexetal que as protexe da radiación solar intensa e reflecta a luz vermella. Os factores ambientales e estacionais axudan tamén a este fenómeno, no outono por exemplo a cantidade de clorofila redúcese mentres medra a de antocianinas ou carotenoides.
É unha árbore que atrae moito aos esquíos.

Información botánica da planta
Procedencia
O pradairo vermello é autóctono de Norteamérica, polo que tamén se lle coñece coma arce de Canadá, sendo unha das árbores caducas máis extendidas do continente.
En Galicia foi introducida artificialmente cun fin ornamental.
Descrición xeral
É unha árbore dunha altura entre 20-30 metros xeralmente, cun diámetro entre 0,5 e 2 metros. A copa suele ser ovalada ou redondeada.
Tronco ou talo
O tronco sole ser gris claro e liso. Vaise escurezendo en relación co paso dos anos.
Folla
As follas, sendo o máis característico desta árbore, son afiladas e dentadas (como o resto de arces) e dunha carcaterística cor vermella.
Flor
As flores solen empezar a salir cando a árbore teña sobre oito anos, pero poden saír antes. As flores son igualmente vermellas e contan con 5 pétalos e 5 lóbulos. Atópanse, xeralmente, nas puntas das ramas.
Florece entre marzo e abril.
Froito
O froito do pradairo vermello é coma unha membrana simétrica de cor vermella ou marrón. A súa forma é coma se nun principio fose alargada e polo medio se lle pellizcasen ambos extremos hacia dentro, provocando coma dúas "orellas", as cales funcionan coma ás para chegar maís lonxe co vento.
Este froito remata de madurar no verán.

Información botánica da planta
Procedencia
Non quería crear este ítem
Descrición xeral
.
Tronco ou talo
.
Folla
.
Flor
.
Froito
.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Propiedades medicinales que axudan á elaboración de productos cosmético para o cuidado da piel.
Usos alimentarios
Ca súa savia prodúcese xarabe de pradario, o cal ten usos na cociña coma edulcorante.
Usos funcionais
Ten o uso funcional de decoración. A maiores, súa madeira é moi valorada pola súa resistencia, durabilidad e os fermosos patróns de vetas.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
A única información que atopei sobre os usos de rituais dos arces están ligadas ca maxia negra, Aquí a enlace:
https://magickalspot.com/es/arce/
Lendas, refráns e mitos
Os pradairos están ligados a numerosas lendas norteamericanas polo seu valor cultural. En específico do pradairo vermello non atopei ningunha.

Lendas en relación aos arces en xeral temos a lenda iroqueses, a da orixe dos azúcares ou a lenda de Nokomis. Todas elas moi ligadas ao uso da suá savia como edulcorante.
Historia da planta
O pradairo vermello non está ligado a ningún personaxe nin eento histórico, que eu atopase, pero, como curiosidade e para exemplificar o valor dos pradairos en Norteamérica, na bandeira nacional de Canadá sale a folla do pradairo de azúcar, sendo esta símbolo nacional.

Fontes secundarias empregadas
https://www.floresyplantasiris.es/acer-o-arce-cual-es-el-nombre-correcto/#:~:text=El%20nombre%20cient%C3%ADfico%20aceptado%20para%20este%20g%C3%A9nero%20de,el%20t%C3%A9rmino%20arce%20es%20m%C3%A1s%20utilizado%20que%20Acer..

https://www.plantas-y-flores.es/plantasAM.html#rubrum

https://thefoodtech.com/ingredientes-y-aditivos-alimentarios/el-papel-del-jarabe-de-arce-en-la-produccion-de-alimentos-saludables-y-sostenibles/

https://es.wikipedia.org/wiki/Acer_rubrum

https://arboretumdegalicia.com/documentos/acer-rubrum-pdf/?ind=60d1b83278a9b&filename=Acer%20rubrum.pdf&wpdmdl=234&refresh=67a62fba4af1c1738944442

https://plants.ces.ncsu.edu/plants/acer-rubrum/?utm_source=chatgpt.com

https://plantasyflores.pro/arce-rojo/#:~:text=El%20arce%20rojo%20comenzar%C3%A1%20a%20florecer%20cuando%20tenga,l%C3%B3bulos%2C%20generalmente%20en%20las%20puntas%20de%20las%20ramas.

https://treehouse.co/es/blog/arce-rojo-caracteristicas-variedades-necesidades-cuidados-precios.html#:~:text=El%20arce%20rojo%20florece%20entre%20marzo%20y%20abril%2C,brotar%20enseguida.%20Hay%20varias%20variedades%20de%20arce%20rojo.

https://www.jardineriaon.com/arce-rojo.html

https://garvillo.com/es/arce-de-azucar-vs-arce-rojo/

https://mythslegendes.com/es/confederacion-mitologia-iroquesa/el-azucar-derable/

Todas elas visitadas o 7/2/2025


Fotografías da planta
 

Samuel Martínez Castro · 22 febrero 2021 19:52


Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Carballo gallego 42,868282230 -8,658812893

Información histórica sobre as plantas
Usos funcionais
O carballo podese usar para moitas cousas:Portas,mesas,sillas,tarima das casas,incluso para os barriles do viño.Esto dixomo meu pai que foi criado na aldea e sabe moito desto.
Usos lúdicos
Non encontrei moito pero bonecos,trens o xadrez ...Todos estes feitos a man.
Lendas, refráns e mitos
Cando a carballeira zoa, sabe ben a broa.
En xaneiro, mellor carballo que castiñeiro.
Alguns dos moitos refrans que temos do carballo.


Nome científico da planta

Salix atrocinerea

 

Antía Calvo Mirás · 7 febrero 2025 15:37


Familia da planta
Salicáceas

Nome común da planta
Salgueiro bravo, Salgueiro negro, Salgueira.

Información destacada
Especie de arbusto da familia das salicáceas, moi abundante en Galicia nas zonas húmidas e con solos pobres.
É de folla caduca , florece entre xaneiro e abril, o seu froito é unha cápsula que se abre en dúas valvas, con sementes cubertas de pelos blanquecinos que se diseminan é a través do vento.
Posúe múltiples propiedades terapeúticas.

Información botánica da planta
Procedencia
A súa distribución europea é especialmente atlántica e acada no norte as Illas Británicas. Moi frecuente en Galicia, de feito, das oito especies de salgueiros, é o bravo a máis común. Atópase en toda a Península Ibérica.Polo tanto,é unha árbore autóctona de Galicia e unha das especies principais das ribeiras, bouzas e brañas. Coloniza rapidamente os solos pobres, coma os noiros das autoestradas, especialmente na zona sur de Galicia, substituíndoo no norte o bidueiro.
Descrición xeral
O Salgueiro bravo é unha arboriña ou arbusto do xénero Salix (salgueiros), da familia das salicáceas moi común nos terreos húmidos e solos pobres de toda Galicia.

Tronco ou talo
Arbusto ou arboriña de até 12 metros, coas pólas dereitas e alongadas; as máis novas, pilosas; as de máis dun ano, con tendencia a ficar sen pelo e lustrosas; casca de cor acastañada cincenta ou castaña escura, e madeira –ao se desprender a casca- con costelas lonxitudinais saíntes.
Folla
As follas son caducas, enteiras ou con dentes grosos e pouco marcados, rugosas, cos nervios prominentes, de xeito ovado ou lanceolado, porén algo máis anchas na parte apical; ao nacer son aveludadas e moi pilosas polas dúas bandas, pero pola face superior tenden a perder o pelo tornando a cor verde escura; a parte inferior de cor cincenta, a miúdo con pelos ferruxinosos. Os pecíolos son duns 5 – 15 mm, canaliculados pola parte superior.
Flor
As flores nacen de xeito temperá na primavera (dende xaneiro ata marzo ou abril) e dispóñense en candeas moi peludas que nacen antes que as follas; os masculinos son ovados ou ovadoblongos, case sentados, con brácteas foliáceas na base; as brácteas do amento son de base pálida e terminación castaña escura, moi pilosas, cada unha con dous longos estames na súa axila e un nectario alongado; os amentos femininos son cilíndricos, con brácteas semellantes, cada unha cun nectario e mais un pistilo ovado-cónico densamente piloso e con pedicelo claramente máis longo que o nectario, rematado nun estilo curto con 4 lóbulos estigmáticos.
Froito
O froito é unha cápsula tomentosa que se abre en dúas valvas, con sementes cubertas de pelos abrancazados.A diseminación das sementes é anemócora, é dicir, grazas ao vento, e prodúcese de marzo a abril.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As propiedades medicinais e terapéuticas do salgueiro foran xa descubertas por Hipócrates (século IV a.C.) para tratar as febres e as dores de cabeza, e que fixo que un dos primeiros traballos científicos sobre as propiedades medicinais dunha árbore, fora realizado en 1763 sobre a casca do salgueiro.

Así, a casca emprégase coma febrífugo, para tratar o reumatismo, a artrite, estados inflamatorios de estados autoinmunitarios, a gota, a disentería, a diarrea, as neuralxias e as dores de cabeza. As follas úsanse tamén coma febrífugo, e serven para tratar cólicos.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
Ao ser un salgueiro moi común na Península, os seus usos están máis extendidos. Utilízase en cestería (non como o mimbre, que son varas ou ramas finas e moi longas que se entretexen) polas tiras que se fan da súa madeira, que por ser blanda e fácil de traballar é tamén apta para pequenas pezas talladas o torneadas como cuencos, xerras, vasos, cubertos, etc. También se usaron as súas ramas para detectar o nivel freático ( saber si había auga no subsolo) ao modo dos zahoríes, oficio que no noroeste peninsular correspondía ao denominado poceiro.
Usos lúdicos
Coas pólas facían chifres, cuns paus e unhas gallas facían muíños, tacos e troques, andacamiños, boliches, paus da billarda, zancos, trompos e buxainas...
Usos rituais
O mesmo que ocorre con outras árbores coma o carballo, ao salgueiro bravo e a outras especies do xénero Salix atribuíronselle dende a antigüidade moitas virtudes máxicas e feiticeiras. Proba disto é que a palabra inglesa witch (bruxa, meiga) deriva do nome inglés que designa xenericamente aos salgueiros: willow. Era so os salgueiros onde as meigas levaban a cabo os seus feitizos.
Lendas, refráns e mitos
Lenda: Pódese pasar pola verruga, facendo cruces, o coitelo de San Adrián; coitelo de salgueiro que tocou o manto da imaxe do San Adrián que hai no santuario de Goiriz, Vilalba (Lugo) para que pasen as verrugase cúranse as doenzas.
Mito: Para quitar as verrugas cóllese unha variña de salgueiro ben feita,que atraia a tención de outra persoa. Refrégase a verruga con ela ao tempo que dis "Verruguiñas teño,verruguiñas vendo,deixoas quedar e voume correndo" tiras a vara e vaste do lugar correndo. Din que cando esa variña sexa collida por outra persoa collerá as verrugas que tiñas tí, e a ti desapareceranche.
Refrán: "O salgueiro abrochou, a primavera entrou."
Historia da planta
A planta ten relación con Fernando José Salgueiro Maia (Castelo de Vide, 1 de xullo de 1944 - Santarém, 4 de abril de 1992) foi un militar portugués, e un dos capitáns do exército que lideraron as forzas militares durante a Revolución dos Claveles que determinou o final da dictadura salazarista.

Fontes secundarias empregadas
Revisadas todas elas o venres 7 de febreiro de 2025:
https://es.wikipedia.org/wiki/Salix_atrocinerea
https://www.arbolapp.es/especies/ficha/salix-atrocinerea/
https://culturagalega.gal/imaxes/docs/extracto_xogos_populares.pdf
https://museodonaurelio.wordpress.com/category/xogos-populares/
https://galiciaencantada.com/lenda.asp?cat=7&id=982
https://sites.google.com/view/refraneiro/agricultura/%C3%A1rbores
https://es.wikipedia.org/wiki/Fernando_Jos%C3%A9_Salgueiro_Maia



Nome científico da planta

Citrus X sinensis

 

Martín Fernández Montañes · 30 enero 2021 11:49


Familia da planta
Rutaceaes.

Nome común da planta
A laranxeira

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Laranxeira árbore da que sae a laranxa, e coas súas follas lisas e verdosas. 42,867515820 -8,658375754

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
A súa flor en xeral, os seus efectos calmantes axudan a eliminar as molestias causadas polos nervios. A auga de flor de laranxa (unha infusión de pétalos de flor de laranxa seca) úsase como remedio tradicional contra os desmaios. Tamén se serve durante séculos como remedio caseiro para o malestar menstrual.
Usos alimentarios
A laranxa sirve como alimento e bebida rica en vitamina C,potasio,magnesio e o ácido fólico.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Durante miles de anos, no sur de China levouse a cabo o cultivo do laranxeiro e posteriormente expandiuse por todo o sueste asiático. A Ruta da Seda foi a causa da propagación do laranxeiro por todo o Oriente. Foron os árabes os que polo sur de España introduciron a laranxa en toda Europa. Dise que este cítrico foi cultivado por pobos primitivos desde tempos remotos e a aparición do froito e as súas flores cativou aos viaxeiros que os levaron a outras rexións. A laranxa, no noso país, empregouse nun primeiro momento con fins decorativos debido ao seu sabor amargo, pero posteriormente obtivéronse variedades máis doces que os árabes chamaron naranche, que se deriva de arangus, que así o chamaron os persas.

Fontes secundarias empregadas
https://www.consumer.es/ 20/02/2021 ,https://arbolesfrutales.org/ 22/02/2021
https://www.naranjasche.com/ 22/02/2021


Fotografías da planta
 

Sara Eirís Rodriguez · 20 febrero 2021 14:38


Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Utilizase a planta en decocción, xarabe o extracto fluido para tratar os catarros, as bronquitis e a asma
Utilizase notablemente diurética.
O aceite resultante de freír a planta en aceite de oliva ten propiedades beneficiosas contra as hemorroides.
Usos alimentarios
Utilizase sobre todo para ensaladas e suele consumir en cru pola sua textura, aroma e sabor.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Non atopei información.