Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Fotografías da planta
 

Sara Eirís Rodriguez · 20 febrero 2021 14:38


Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Utilizase a planta en decocción, xarabe o extracto fluido para tratar os catarros, as bronquitis e a asma
Utilizase notablemente diurética.
O aceite resultante de freír a planta en aceite de oliva ten propiedades beneficiosas contra as hemorroides.
Usos alimentarios
Utilizase sobre todo para ensaladas e suele consumir en cru pola sua textura, aroma e sabor.
Usos funcionais
Non atopei información.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Non atopei información.


Nome científico da planta

Xénero: Centaurea
Especie: Centaurea scabiosa

 

Icía Piñeiro Mansilla · 28 mayo 2021 16:02


Familia da planta
Compositas ou asteráceas

Nome común da planta
Herbanzolo

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Sur do IESP de Ames Neste lugar encóntrase a padreira do instituto, na que podemos atopar moitas variadades, neste caso, tamén atopamos a Centaurea nigra 42,867323744 -8,659464854

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Posee o valor medicinal como hipoglucemiante (disminuye a cantidade de azucre na sange e na orina, polo que resulta útil aos diabéticos) e febrífuga, para iso utiíizanse as semillas e as raíces secas fervidas en auga. Tamén se usa como elemento decorativo en centros de flor seca.
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
O xénero Centaurea é grande e encontrase ben representado, especialmente ó rededor do Mediterráneo.
A Centaurea nigra chegou a Finlandia no siglo XIX, en depósitos de balasto en veleros, e propagouse terra adentro, tamén ten relación cas caravanas durante a guerra. Moitos de estos herbajes antiguos desapareceron.
As características principáis para identificar as especies do xénero Centaurea son a forma cor das puntas secas das brácteas involucrais do capítulo. A extensión escura do involucro da centaurea nigra ten lóbulos ciliados como os dentes dun peine.

Fontes secundarias empregadas
Para facer este traballo empreguei diferentes sitios "webs" como por exemplo; https://floradegalicia.wordpress.com/2019/06/11/centaurea-nigra/, https://es.wikipedia.org/wiki/Centaurea_nigra, https://plantassilvestresdeasturias.blogspot.com/2014/01/centaurea-nigra.html#:~:text=Como%20varias%20especies%20de%20su,ra%C3%ADces%20secas%20hervidas%20en%20agua. https://www.luontoportti.com/suomi/es/kukkakasvit/aciano-negro


Nome científico da planta

Daucus carota

 

Nerea Saavedra Rey · 25 mayo 2021 23:01


Familia da planta
Umbelíferas

Nome común da planta
Cenoria brava
Cenoria silvestre

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Daucus carota Aquí encontrase a cenoria brava 42,867274104 -8,659444670

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información
Usos alimentarios
Non atopei información
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
Antigamente era considerada a planta da calefacción

Fontes secundarias empregadas
Imaxes: Sabela Cobas
https://es.wikipedia.org/wiki/Daucus_carota
https://www.elblogdelatabla.com/2014/06/daucus-carota-en-el-origen-y-el-camino.html
http://acorral.es/malpiweb/florayfauna/zanahoriasilvestre.html


Nome científico da planta

Fagus sylvatica

 

Laura Mojón Villares · 7 febrero 2025 11:14


Familia da planta
Fagáceas

Nome común da planta
Faia

Información destacada
Paréceme interesante poñer que é unha árbore caducifolia, de madeira resistente e dura, que tolera o frío moi ben e que o seu froito úsase como alimento para o gando e pode ser comestible para o ser humano, aínda que o seu exceso pode provocar dores estomacais.

Información botánica da planta
Procedencia
En Galicia, é orixinaria da serra do Courel e dos Ancares, aínda que aí hay un aislamento de determinados faiais. Outra rexión de procedencia na que hay unhas masas de faiais aislados é o Val de Arán.

Atendendo a un ámbito máis xeral, separáronse nas diferentes rexións masas limítrofes de importante extensión, con posible intercambio xenético en determinadas zonas pero con diferencias climáticas, como os faiais dende a Cordilleira Cantábrica ata o Pirineo Occidental.
Descrición xeral
É unha árbore caducifolia con polas dispostas horizontalmente, o que crea unha sombra que impide medrar outras especies no seu sotobosque. É de montaña pois tolera ben o frío e esixe alta humidade. Adáptase a solos silíceos e calcarios e ten un crecemento lento.
Tronco ou talo
É unha árbore de carácter robusto, de tronco grisáceo ou embranquecido que presenta unha cortiza xeralmente lisa e pode chegar ata os 40 metros de altura.
Folla
As follas son caducas e elípticas u ovaladas, cos nervios moi marcados e miden de 5 a 10 cm de largo. Además, son lampiñas por ambas caras excepto no marxe, que ten peliños a modo de cilios que se ven moi ben a contraluz. Son de cor verde vivo cando son xóvenes, voltándose máis escuras na madurez.
Flor
Ten flores de ambos os dous xéneros. As flores masculinas están agrupadas en cabezas colgantes de largos filamentos. As femeninas están erguidas, con unnha envolta formada por catro pezas que da lugar á cúpula do froito, cuberta por picos brandos e que no seu interior alberga 1 ou 2 faiucos.
Froito
O froito se denomina faiuco​ contén de unha a tres sementes, aínda que o máis frecuente é que sexan dous. Os faiucos teñen forma de tetraedro, alargados e comestibles (con sabor a pipa de xirasol) encerrados nunha cúpula cuberta de cerdas bastante separadas. Ao madurar ábrese en catro valvas liberando as sementes. Ademais, úsanse como froito para o gando.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Popularmente úsase no tratamento dos síndromes gripales, resfriados, bronquitis, farinxitis, odontalxias, diarreas e para "rebaixar o sangue".
Usos alimentarios
Os faiucos maduran en outono e era costume comelos crudos unha vez pelados, como se de pipas se tratara, nas zonas de Aragón, Asturias, Cantabria, e os lugares onde medraba. Os faiucos son froitos oleaxinosos, e en amplas zonas do cantábrico despois da Guerra Civil chegaron a recollerse para vendelos e extraer aceite, que se usaba para guisar, elaborar xabón e para os candiles.
Usos funcionais
Cubertos, pezas do tear, cadeiras e mobiliario en xeral se facían con madeira de faia en Cantabria, Asturias, Castela e León, Navarra e País Vasco. Nestas zonas usouse para tallar calzado de madeira como albarcas e zocos, pois as faias son duras e resistentes. A madeira usouse para elaborar ferramentas e utensilios de todo tipo: arados, palas para os fornos, mangos, esquís, pratos ou xugos.
Usos lúdicos
En Mallorca usouse a madeira para fabricar tamboriles e en Cantabria para chiflas. Tamén en Cantabria e nos Picos de Europa as bolas coas que se xogaba aos bolos eran de faia. Tamén se usaba para fabricar trompos.
Usos rituais
No País Vasco e Navarra, en Noiteboa era costume encender o lume na casa con unha gran faia que se traía expresamente para a ocasión. O tronco mantíñase no lume durante días ata que se consumira. En Piloña, Asturias, coas follas se facía o solo dos belenes. No Val de Arán solía talarse unha faia longa o 3 de maio, día de Santa Cruz. De forma similar o día de San Xoán en moitas vilas do País Vasco e Navarra se colocaba unha gran faia no centro da vila.
Lendas, refráns e mitos
En galicia, non atopei información. Só atopei que hai unha lenda sobre a faia no País Vasco, que remata coa faia considerada benefactora dos pastores.
Historia da planta
Non atopei información sobre este apartado.

Fontes secundarias empregadas
https://artsandculture.google.com/story/AQWxgSheI4y-AQ?hl=es
https://es.wikipedia.org/wiki/Fagus_sylvatica
https://www.miteco.gob.es/content/dam/miteco/es/biodiversidad/publicaciones/Fagus_sylvatica_tcm30-139348.pdf
https://www.mapa.gob.es/es/desarrollo-rural/temas/caminos-naturales/caminos-naturales/detalle_punto_interes.aspx?tcm=tcm:30-583391&id_camino=011500&topologia=Vegetaci%C3%B3n&origen=Destacados
https://www.arbolapp.es/especies/ficha/fagus-sylvatica/
https://www.navarra.es/mapacultivos/htm/sp_fagus_sylvatica.htm
https://www.fitoterapia.net/vademecum/plantas/haya.html
https://conecte.es/index.php/es/plantas/900-fagus-sylvatica/usos-tradicionales
https://1276orozko.wordpress.com/2013/11/16/la-leyenda-del-haya-euskal-mitologia/


Nome científico da planta

Rhododendron ferrugineum

 

Rosalía Monasterio Cuesta · 28 enero 2025 00:53


Familia da planta
Ericáceas

Nome común da planta
Rododendro ou, na miña casa, Laurel Rosa

Información destacada
Unha das caracteŕisticas que mais me chamou a atención, foi que, a árbore necesita solos ácidos, xa que estas prefiren solos ácidos, ben drenados e ricos en materia orgánica. Non teñen boa tolerancia aos solos calcáreos, polo que é importante manter un pH baixo no solo para o seu crecemento óptimo. Outra característica que me chamou a atención foi o simbolismo que adquire esta árbore, como por exemplo de elegancia, beleza e paz en moitas culturas, e en algúns casos na tradición oriental considérase unha flor que representa a prudencia e a sabedoría.


Información botánica da planta
Procedencia
O rododendro é orixinario das rexións templadas e subárticas de Asia, Europa e América do Norte, especialmente do Himalaia e outras zonas montañosas de China, Xapón, Corea e o sueste asiático. O rododendro foi introducido en Galicia a finais do século XIX ou principios do XX. Introduciuse en Galicia grazas ao interese pola agricultura ornamental e á influencia das expedicións botánicas. Algúns, como nobleza e propietarios de terras en Galicia, comezaron a importar plantas exóticas e de gran beleza para os seus xardíns. Ésta, cunha floración espectacular e moi boa adaptación a climas temperados, foi unha das plantas que máis destacou.
Descrición xeral
O rododendro é un arbusto perenne denso que pode alcanzar entre 1 e 5 metros de altura, variando en tamaño e forma dependendo da especie.
Tronco ou talo
O tronco ou talo do rododendro varía segundo a súa especie e a súa idade, pero de forma xeral, teñen unhas características comúns:
O talo ou tronco principal do rododendro é curto, especialmente nas especies de tamaño arbustivo. Ao principio, cando a planta é nova, o tronco é fino e flexible, pero ao envellecer, vai engrosando e endurecendo. Nas especies máis grandes, o tronco pode chegar a ser máis robusto e ergueiro, especialmente se a planta toma forma de árbore pequena.
En canto á corteza, tende a ser lisa e de cor marrón ou grisácea. Nas plantas máis novas, a corteza é fina e uniforme, mentres que nas plantas máis vellas pode ser lixeiramente rugosa ou quebradiza, pero nunca chega a ser profundamente rugosa como noutros tipos de plantas lechosas.
A súa ramificación, o tronco principal ramifícase desde a base, xerando varias ramas que se estenden de forma densa e xeran a forma arbustiva característica do rododendro. As ramas, inicialmente finas, fanse máis duras a medida que a planta medra. A ramificación é moi abundante e espesa, o que contribúe a que a planta sexa compacta e arbustiva.
E por último, a cor do tronco e as ramas do rododendro adoita ser marrón-grisácea, que pode variar dependendo da especie e da idade. A cor das ramas novas tende a ser máis clara, mentres que nas ramas máis vellas pode escurecerse un pouco.
Folla
As follas son bastante grandes en comparación con outras plantas. Poden medir entre 5 e 20 cm de longo, dependendo da especie.
En canto á forma, as follas son de forma ovalada ou lanceolada, e dicir, algo alargadas e terminadas en punta. A súa forma é bastante regular, o que dá unha estética ordenada á planta.
Seguindo coa textura, a superficie das follas é coriácea ou elástica, o que significa que teñen unha textura un pouco dura e flexible ao tacto. Esta consistencia axuda a planta a resistir ao tempo, como o frío e o vento.
A cor das follas é de cor verde escuro na maioría das especies, pero tamén pode haber especies con follas de tonalidades máis claras ou máis pálidas. Na parte inferior das follas, moitas veces hai unha leve capa de pelusa ou vellosidade que pode darlles un aspecto máis grisáceo ou plateado.
Flor
As flores do rododendro teñen unha forma tubular ou de campá, con cinco pétalos que se abren en forma de estrela. A súa estrutura é algo parecida ás pequenas trompetas, e normalmente as flores agrúpanse en ramos ou corimbos densos.
O tamaño das flores é grande en relación ao tamaño do arbusto, con un diámetro que pode ir de 3 a 5 cm, dependendo da especie. Cada flor pode ter entre 5 e 10 pétalos, e os corimbos que as agrupan poden ser moi numerosos, creando unha especie de "explosión" de cor cando a planta florece.
A cor varía nunha ampla gama. A maioría de especies presenta flores que poden ser brancas, rosas, vermellas, violetas, amarelas ou incluso unha mestura de varias cores. A cor das flores tamén pode variar segundo a variedade ou a zona onde se cultive.
En canto á floración, florecen na primavera ou ao comezo do verán, dependendo da especie e das condicións climáticas. Esta floración é moi abundante e espectacular, o que fai que o arbusto sexa un centro de atención en xardíns ou paisaxes.
A fragancia das flores pode variar segundo a especie, pero en xeral, o rododendro non é unha planta excesivamente perfumada. Aínda así, algunhas especies poden emitir un cheiro suave e agradable, especialmente cando hai moitas flores ao mesmo tempo.
No canto da polinización, as flores do rododendro son polinizadas principalmente por insectos como abellas ou outros, atraídos polas súas cores brillantes e o seu polen. As flores tamén teñen unha estrutura que facilita o acceso aos polinizadores, cun tubo floral no que os insectos poden entrar para obter o néctar.
Froito
O froito do rododendro é unha cápsula seca. Este froito non contén xarope ou líquido dentro, senón que teñe sementes no seu interior. Estas cápsulas abren cando maduran para liberar as sementes.
A cápsula do rododendro é pequena, de aproximadamente 1 a 3 cm de longo, e adoita ter unha forma ovalada ou alargada. Inicialmente, a cápsula é de cor verde, pero ao madurar volve a ser de cor marrón ou grisácea.
O froito do rododendro comenza a formarse despois da floración, que ocorre na primavera ou ao comezo do verán.
A maduración do froito normalmente ocorre durante o outono, cando as flores xa caeron e o froito desenvolve e madura nas ramas.
Á medida que as cápsulas secan, van abríndose durante o final do outono ou ao comezo do inverno, liberando as sementes, que permanecen activas ata a primavera seguinte.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O rododendro ten algúns usos medicinais, pero é importante destacar que, a pesar da súa beleza, tamén pode ser tóxico en certas partes da planta, especialmente nas súas follas, flores e néctar. O principal composto tóxico que contén é a grayanotoxina, que pode ser perigosa se se consume en grandes cantidades. Ten propiedades antiinflamatorias, foi utilizado para tratar afeccións respiratorias como a tos ou catarros e certas especies de rododendro conteñen compostos antioxidantes que poderían ter efectos protectores sobre as células e tecidos do corpo, combatendo o dano oxidativo.
Usos alimentarios
Mellor evitar o consumo directo, ola súa toxicidade, non se recomenda consumir ningunha parte do rododendro de forma directa, como follas ou flores, xa que poden causar síntomas como mareos, náuseas, vómitos, e mesmo problemas máis graves como arritmias ou efectos no sistema nervioso. Aínda que non se utiliza de forma común como alimento, algúns usos tradicionais no pasado incluían infusións feitas con partes do rododendro (principalmente follas ou flores), pero estas preparacións eran diluídas e utilizadas con moito coidado.
Usos funcionais
O rododendro non é particularmente coñecido por ser unha planta utilizada para fabricar obxectos ou produtos como mobles, calzado ou instrumentos musicais, debido á súa estrutura e propiedades, que non son adecuadas para este tipo de usos. Aínda así, hai algúns usos funcionais e aproveitamentos máis limitados que se lle poden dar á planta. Aínda que a madeira pode usarse en certas artesanías ou en pequenas ferramentas de man debido á súa capacidade para ser traballada, pero a súa resistencia non é comparable á de madeiras duras como o carballo ou o castiñeiro. A madeira do rododendro, debido á súa densidade e capacidade para arder, pode usarse como combustible en pequenas chemineas, aínda que non é especialmente popular en comparación con outras.
Algúns estudos suxiren que certas especies de rododendro, especialmente aquelas con flores brillantes como o rododendro roxo ou o rododendro rosa, poderían ser empregadas en tintes naturais.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
A planta, pola súa relación coa natureza exuberante e o seu crecemento en lugares montañosos, pode ser considerada un símbolo de forza ou vitalidade. Nalgúns lugares, a flor do rododendro pode ser vista como un amuleto que atrae boas enerxías ou que protexe o fogar. A súa belleza e abundancia nas zonas naturais pode dar lugar á crenza de que esta planta está relacionada coa defensa contra os espíritos malignos ou enerxías negativas. As flores do rododendro son vistas como símbolos de pasión, amor ou beleza eterna, especialmente en culturas nas que se valoran as plantas ornamentais.
Lendas, refráns e mitos
O rododendro non é unha planta que teña unha gran cantidade de lendas, mitos ou refráns específicamente asociados a ela. Aínda así, en Asia, especialmente no Himalaia, o rododendro é unha planta que está profundamente relacionada coa cultura e a mitoloxía. No Tíbet e en outras rexións do Himalaia, a planta foi venerada como símbolo de beleza e pureza. Na mitoloxía tibetana, o rododendro é considerado un símbolo de forza espiritual, asociado a paisaxes elevadas e montañosas.
Na mitoloxía grega, ten un vínculo coa deusa Afrodita. Unha das historias di que a deusa da beleza plantou un rododendro branco no seu xardín como símbolo da súa pureza. Segundo a lenda, cando Afrodita se fixo máis romántica e se apaixonou por Ares, o rododendro se transformou en vermello, simbolizando o amor e a paixón. Nalgúns lugares, o rododendro tamén ten unha asociación máis sombría. A súa beleza esconde un lado venenoso: moitas especies de rododendro conteñen substancias tóxicas, como a grayanotoxina, que pode ser perigosa se se consomen. Nalgúns mitos populares e historias locais, a planta foi asociada co perigo, a morte ou mesmo coas almas perdidas, pois aqueles que comían partes dela podían experimentar visións ou delirios antes de falecer.
Historia da planta
Un dos personaxes históricos máis asociados ao rododendro é Joseph Hooker, un botánico e explorador británico do século XIX. Hooker viaxou extensivamente por Asia, especialmente pola rexión do Himalaia, onde estudou e documentou a flora da zona. Foi él quen levou de volta a Europa varias especies de rododendros, como o Rhododendron arboreum, que despois se converteron en plantas populares en xardíns europeos. Hooker tamén xogou un papel importante na introdución de moitas especies de rododendros en xardíns botánicos europeos, como os do Reino Unido. Así, a súa figura está profundamente ligada á historia da planta.

Fontes secundarias empregadas
Saquei a información dunha páxina web "Cuidados del Rododendro, el arbusto perfecto" - https://verdecora.es/blog/cuidados-rododendro-arbusto-perfecto o día 5/02/2025


Nome científico da planta

Liquidambar styraciflua

 

Daniel Prieto Mouriz · 23 febrero 2021 17:22


Familia da planta
Altinxiáceas

Nome común da planta
Liquidambar

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Liquidambar 42,867730455 -8,659284978

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Se uso desde hace muchos años como bálsamo. Un uso más actual que se le da es en aroma terapia.
Usos alimentarios
Os antiguos chinos mezclábano co Sake, que quere decir "bebida alcohólica".
Usos funcionais
Co Liquidambar conseguiuse a primeira síntesis en 1925 do primeiro polímero poliestireno, pola industria petroquímica Alemana.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información. Polo menos en España, non encontrei nada.
Historia da planta
O liquidámbar é uno dos especímenes de flora más antiguo. A maioría de eles xa están extintos, a árbore máis vella ten 55 millons de anos. A presencia dunha especie americana de liquidámbar foi rexistrada en 1519 por uns soldados españois.
Os indíxenas de América do Sur, Norte y Central utilizaban as propiedades medicinales do liquidámbar. Os doctores sureños usaron ao liquidámbar durante a Guerra Civil en Estados Unidos e a árbol foi listada por primeira vez nunha farmacopea (libros recopilatorios de recetas de productos con propiedades medicinais reais ou supostas) estadounidense en 1926.

Fontes secundarias empregadas
Visitado o 22/02/2021:
· https://es.wikipedia.org/wiki/Liquidambar
· https://muyfitness.com/usos-medicinales-del-liquidambar_13180505/
· https://archivo.infojardin.com/tema/ficha-de-liquidambar-liquidambar-styraciflua.374827/
· https://nuestraflora.com/c-arboles/caracteristica-de-liquidambar/


Nome científico da planta

Prunus laurocerasus

 

Luana Pastoriza Herrera · 7 febrero 2025 11:15


Familia da planta
Rosáceas

Nome común da planta
Loureiro real, Loureiro romano

Información destacada
As sementes polo seu contido en ácido cianhídrico son altamente tóxicas. Este ácido tamén é desprendido polas súas follas, especialmente as máis xóves, suficiente para eliminar aos insectos que estean nos arredores.

Información botánica da planta
Procedencia
O Loureiro real é orixinario de Asia Menor. Foi introducida en Europa na antiüidade e se cultiva como planta ornamental.
Descrición xeral
É unha especie de arbusto grande ou pequeno árbore sempreverde, orixinaria da laurisilva, que alcanza os 8 metros de altura aproximadamente. Ten un crecemento rápido
Tronco ou talo
O tronco é delgado e caracterízase por ter unha corteza oscura e lisa.
Folla
Brillantes, ovales e coriáceas de cor verde escuro, máis pálidas no envés, que miden 10 cm de lonxitude. O loureiro é de folla perenne.
Flor
Son aromáticas de cor branco e se agrupan en racimos axilares verticales. A árbore florece en primavera e ás veces repite floración en outono.
Froito
É unha drupa negra parecida a unha cereixa e se agrupa en racimos como as uvas. Son comestibles, con sabor acebo, pero as súas sementes si son venenosas. O loureiro da froitos en outono, entre setembro e novembro.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
É antiespasmódico (relaxa a musculatura lisa), antiasmático, antitusíxeno e hipnótico, sedantes sobre o sistema nervioso. Tamén é estimulante respiratorio. Pode ser recetada a aufa destilada de loureiro real.
Usos alimentarios
Os froitos son comestibles, mais as follas e as sementes son velenosas.
Usos funcionais
Utilízanse como setos e pantallas (barreiras naturais).
Usos lúdicos
É unha árbore ornamental, e tamén pode ser usada polo seu atractivo estético en parques ou xardíns.
Usos rituais
Pode ser usado en ceremonias de premiación e eventos de honra, seguindo a súa tradición histórica como símbolo de triunfo.
Lendas, refráns e mitos
En distintas culturas, o loureiro real simmboliza a perseverancia e a eternidade debido ao seu eterno verdor. Na antiga Grecia, estaba ligado a Apolo, deus da luz e a verdade. O seu valor simbólico perdura en tradicións contemporáneas.
Historia da planta
Como xa expliquei antes, na antiga Grecia, estaba ligado a Apolo, e ten valor simbólico en certas tradicións dende a antigüidade ata agora.

Fontes secundarias empregadas
Wikipedia: https://es.wikipedia.org/wiki/Prunus_laurocerasus. Acceso día 07/02/25
Infojardín.com: https://fichas.infojardin.com/arbustos/prunus-laurocerasus-laurel-cerezo-laurel-real.htm. Acceso día 07/02/25
Blogger.com: http://arboles-con-alma.blogspot.com/2017/06/laurel-real-laurel-cerezo-laurel-romano.html. Acceso día 07/02/25
Farmaconsejos.com: https://www.farmaconsejos.com/plantas-medicinales/laurel-cerezo/#:~:text=. Acceso día 07/02/25
fitoterapia.net: https://www.fitoterapia.net/vademecum/plantas/laurel-cerezo.html. Acceso día 07/02/25
PictureThis: https://www.picturethisai.com/es/language-flower/Prunus_laurocerasus.html. Acceso día 07/02/25
Lifeder.com: https://www.lifeder.com/prunus-laurocerasus/?utm_source=chatgpt.com. Acceso día 07/02/25


Nome científico da planta

Salix babylonica

 

Javier Alejandro Gonçalves Moros · 7 febrero 2025 11:33


Familia da planta
Salicaceae

Nome común da planta
Salgueiro chorón

Información destacada
Hai unha canción titulada "Sauce", dun rapero chamado Dillom. que fai referencia ós "choros" dos outros artistas; como a conformación das súas pólas pendurantes, en forma de bágoas. Ao mesmo tempo, utiliza a palabra "sauce", có seu significado en inglés (que literalmente sería salsa), esta palabra fai referencia ao prestixio e fama que ten un artista na industria. A min gústame moito este cantante, e cando escoitei o nome desta árbore, non dubidei en elexirlo.

Información botánica da planta
Procedencia
O salgueiro chorón é unha árbore nativa de Asia, concretamente da rexión de China, Xapón e do norte da India. Foi introducida en galicia e en moitas partes, incluíndo Europa, América do Norte e América do Sur, debido ao seu uso ornamental e á súa capacidade de adaptación a climas diversos.
Descrición xeral
O salgueiro chorón (Salix babylonica) é unha árbore de tamaño mediano a grande, moi coñecida polas súas ramas longas e pendentes que lle dan un aspecto elegante e delicado. A súa figura caracteriza-se pola caída dos ramos, que dan a sensación de "chorar", e polo verde brillante das súas follas estreitas e lanceoladas.
Tronco ou talo
O tronco do salgueiro chorón é recto e delgado, cunha cor de casca que tende a ser grisácea ou marrón claro. A súa superficie é lisa cando a árbore é xoven, pero pode volverse máis rugosa e escamosa ao longo do tempo. Este tronco pode alcanzar varios metros de altura, proporcionando unha estrutura sólida e robusta para os seus ramos colgantes.

Folla: As follas do salgueiro chorón son lanceoladas, longas e
Folla
As follas do salgueiro chorón son lanceoladas, longas e estreitas, cunha cor verde brillante na parte superior e máis pálidas ou plateadas na parte inferior. O bordo das follas é lixeiramente serrado, e teñen unha textura suave e flexible. Estas follas teñen unha característica forma de caer en lixeiros lóbulos ou ondulacións, facendo que a árbore teña un aspecto moi dinámico, especialmente cando o vento as move.
Flor
As flores do salgueiro chorón son pequenas e dispostas en amentos, que son inflorescencias alongadas. Aparecen na primavera antes de que as follas se desenvolvan completamente. As flores son de cor amarela ou verde pálido e non son especialmente vistosas, pero teñen un aroma suave que atrae a insectos polinizadores. O proceso de polinización é fundamental para o desenvolvemento das sementes que a árbore disemina ao longo do tempo.
Froito
O froito do salgueiro chorón é pequeno e consta de cápsulas que contén numerosas sementes finas e escuras. Estas cápsulas abren cando maduran, liberando as sementes que son transportadas polo vento. A súa dispersión é eficiente, xa que as sementes son moi lixeiras e facilmente levadas a novas localizacións para xermolar.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O salgueiro chorón, como outras especies do xénero Salix, foi utilizado na medicina tradicional debido ás súas propiedades antiinflamatorias e analxésicas. A casca do salgueiro contén salicina, un composto semellante ao ácido acetilsalicílico (aspirina), polo que se usaba para aliviar dores, reducir febre e tratar problemas articulares. A súa infusión tamén foi utilizada para tratar diversas afeccións respiratorias, como a tos e a gripe.
Usos alimentarios
No ámbito alimentario, o salgueiro chorón non ten un uso directo moi común, pero as súas ramas son utilizadas na elaboración de cestas e outras pezas artesanais que poden estar relacionadas coa recollida de alimentos ou a súa conservación. Na antigüidade, algunhas civilizacións utilizaban as follas de salgueiro en infusións, pero o seu uso como alimento directo non é habitual.
Usos funcionais
O salgueiro chorón ten un uso funcional na jardinería e na paisaxística. Debido á súa capacidade para crecemento rápido e a súa habilidade para absorber grandes cantidades de auga, é comúnmente plantado ao redor de corpos de auga ou en zonas propensas a inundacións. As súas raíces tamén son útiles para estabilizar os chans e evitar a erosión, polo que pode ser utilizado en proxectos de conservación de terras.
Usos lúdicos
A beleza do salgueiro chorón tamén ten un papel no ámbito lúdico, xa que a súa estrutura única e ramificada invita ao xogo, especialmente en xardíns e parques. Os seus ramos colgantes crean un espazo de sombra natural e un ambiente misterioso que pode ser moi atractivo para os nenos e os adultos que busquen momentos de tranquilidade ou xogos na natureza. Tamén é utilizado en espazos recreativos debido ao seu impacto estético e a súa capacidade de crear ambientes agradables e acolledores.
Usos rituais
O salgueiro chorón aparece en diferentes culturas como un símbolo de renovación e transformación, debido ao seu crecemento rápido e á súa apariencia que cambia coas estacións. En algúns rituais pagáns e xudeus, as súas ramas foron utilizadas en celebraciones de primavera, simbolizando a renacemento da natureza. O seu uso en festivais ou cerimonias relixiosas pode estar relacionado coa conexión coa natureza e cos ciclos da vida.
Lendas, refráns e mitos
O salgueiro chorón está rodeado de varias lendas e mitos que lle confiren un aire místico. Na mitoloxía celta, o salgueiro era considerado unha árbore sagrada asociada coas lendas de sabedoría e protección. Moitos crían que as súas ramas colgantes representaban a conexión entre os mundos dos vivos e os mortos. Tamén se dicía que o salgueiro podía ser utilizado para atraer espíritos e que as súas follas flotantes sobre a auga eran un símbolo de transformación espiritual. Na mitoloxía chinesa, o salgueiro é unha árbore que simboliza a mellora e a inmortalidade, representando tamén a beleza efémera da vida.
Historia da planta
El sauce llorón es nativo de Asia, específicamente de regiones de China, Japón y el norte de la India. Su nombre científico, Salix babylonica, hace referencia a Babilonia, aunque no se sabe con certeza si la especie proviene de allí o si el nombre fue dado debido a su relación simbólica con el río Éufrates y la antigua Mesopotamia. El sauce llorón ha sido cultivado desde tiempos antiguos en estas regiones, donde era valorado tanto por su belleza ornamental como por sus propiedades funcionales y medicinales. Fue durante el siglo XVIII que esta especie comenzó a ser introducida en Europa y, más tarde, en América, donde rápidamente se convirtió en un árbol ornamental popular por su atractivo visual.

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Salix_babylonica
https://genius.com/Dillom-sauce-lyrics


Nome científico da planta

Trachycarpus fortunei

 

Celia Fuentes Fandiño · 7 febrero 2025 17:00


Familia da planta
Aracáceas

Nome común da planta
Palmeira de abano

Información destacada
A Palmeira de abano, tamén coñecida como Trachycarpus fortunei, é unha planta que aínda que aparentemente pareza tropical polas súas follas en forma de abano e aspecto éxotico, é ideal para os países mediterráneos pola súa alta resistencia ao frío e altas temperaturas. Pódese utilizar a fibra das follas para fabricar cestos ou alfombras, entre moitas actividades artesanais.

Información botánica da planta
Procedencia
Orixinaria da China central e oriental, cunha alta presenza nos países mediterráneos, pola súa boa resistencia ao frío e ás altas temperaturas. É común atopala en xardíns costeiros de Galicia.

Foi introducida en Europa a mediados do século XIX polo botánico Robert Fortune e chegará a Galicia a finais do século XIX ou comezos do XX, a través de sementes e plantas importadas para xardíns botánicos e pazos.

O motivo principal da súa introdución era decorativo, ao ser unha planta visiblemente exótica e, para algúns, bonita para poñer nas casas. Tamén poden ser usadas as fibras das follas para facer cordas ou cestos debido a súa forte resistencia.
Descrición xeral
É unha planta que pode alcanzar dende os oito a quince metros de altura. Ocupa bastante espazo polas súas follas grandes en forma de abano e ten un tronco moi groso.
Tronco ou talo
É un tronco ríxido e erguido, de cor marrón de diferentes tonalidades e rugoso. Pode chegar ata medir uns 15 metros de altura.
Folla
Ten as follas grandes divididas en seccións, de cor verde forte e o conxunto delas forma un abano, característica que fai que sexa distinguida facilmente.
Flor
A súa temporada de floreamento é en primaveira. As súas flores son pequenas e non son doadas de ver, de cor verde e amarela e saen entre as follas.
Froito
O froito da Trachycarpus fortunei é pequeno, redondeado e de cor negra, non é especialmente atractivo nin sabroso para os humanos, pero é consumido por algún animal.

A produción de froitos ocorre despois da floración, normalmente a finales de verán ou outono. Necesita o proceso de polinizació para producir froito, este proceso é facilitado por insectos que se achegan ás flores durante a primavera e principios do verán.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Non atopei información.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
As fibras das follas son moi resistentes e usáronse tradicionalmente para fabricar cordas, cestos, alfombras e outros produtos artesanais. A madeira do tronco, pode empregarse en algúns traballos de carpintería para fabricar ferramentas simples ou pequenas estruturas.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Esta planta está relacionada cun personaxe histórico, o botánico Robert Fortune. Foi el quen introduciu esta planta en Europa. Viaxou a China para estudar a flora e a fauna do país, e foi responsable de traer diversas plantas exóticas.

Fontes secundarias empregadas
Wikipedia: https://gl.wikipedia.org/wiki/Palmeira_de_abano e https://es.wikipedia.org/wiki/Robert_Fortune#Algunas_publicaciones
acceso en ambos enlaces o día 07/02/2025.
Naturalista UY: https://www.naturalista.uy/taxa/64323-Trachycarpus-fortunei
acceso o día 07/02/2025.


Nome científico da planta

Camellia Japónica

 

Noa Castiñeiras García · 21 febrero 2021 13:00


Familia da planta
Teáceas

Nome común da planta
Camelia

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Camelia 42,867771257 -8,658303436

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Astrinxente: Ten un efecto astrinxente suave que o fai bo para tratar feridas e cicatrices.
Antiinflamatorio: Reduce a inflamación na pel.
Analxésico: O aceite de camelia é un analxésico 100% natural.
Usos alimentarios
Emoliente: O aceite de camelia é un magnífico humectante.
Antioxidante: O aceite de camelia é un excelente antioxidante, resiste fortemente a rancidez
Acondicionador de cabelo: Utilizado tradicionalmente dende a antigüedade en China como un tratamento para o cabelo polo seu poder restaurador e abrillantador.
Usos funcionais
Caracterízase polo seu agradable olor e a súa rápida absorción. É hidratante e cicatrizante e podémolo encontrar en varios formatos para a súa aplicación: en cremas, complementos de limpeza, tratamentos para feridas e incluso xabóns.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
En dito ritual o Aceite de Camelia empléase a modo de aceite de beleza "total" sobre o corpo, rostro e cabelo. É a base dunha pel nutrida, sana e fermosa, un aceite seco, de absorción inmediata, moi hidratante e rexenerante que alisa a pel e preven a formación de arrugas.
Lendas, refráns e mitos
"Cuenta la leyenda que al principio de los tiempos, una noche las estrellas, jóvenes hermanas, comenzaron a discutir por cuál de ellas era la más bella. Todas las estrellas se sumaron a la discusión porque querían ser la reina de la belleza. La trifulca llegó a tal grado que rompieron la paz en el firmamento y la luna tuvo que intervenir. La luna, decidió que lo mejor era que todas las estrellas se repartieran por el cielo y así lucirían su belleza por todo el firmamento. Las estrellas obedecieron. Unas se esparcieron hacia el norte, otras hacia el sur, otras en grupos formando estelas de luz. Una, la más grande, decidió reinar cerca de la tierra dándonos luz y calor…Otras viajaron y viajaron buscando sitio para lucir su belleza, su perfección, su blanco purísimo. Cuentan que cansadas, un día en el que la gran estrella iluminaba la tierra vieron un árbol, una camelia, con gran cantidad de flores blancas, así que decidieron descansar en él. Cada una decidió reposar en una de las flores. A la mañana siguiente agradecieron a la camelia su hospitalidad y fue entonces cuando se preguntaron si no sería un sitio perfecto para vivir. De este modo las estrellas se convirtieron en camelias y desde entonces, las camelias son las estrellas de la tierra, compitiendo con las del cielo y brillando como ellas. Quizá esta leyenda tenga algo que ver en que, a diferencia de la mayoría de flores blancas que significan pureza, la camelia en dicho color muestra el orgullo por un amor rechazado."
Historia da planta
A pesar de que a camelia estaba moi extendida en Oriente, a primeira noticia científica acerca da calidade da chamada Camelli japónica, é de finales do 1600, cando algúns exemplares da "árbore das follas brillantes", así chamada en China, foran enviados a Londres polo naturalista británico, James Cunningham. En Europa, sin embargo, a planta non tivo de inmediato unha gran difusión e houbo que esperar arredor de 100 anos antes de que poblara os xardíns. Chegou á fama gracias á novela de Alejandro Dumas "La dama de las camelias", publicado por primeira vez en 1848; so dende entón, a flor prefeira de Marguerite Gautier, a protagonista da novela morrera prematuramente de tuberculosis ós 23 anos, cobrou notoriedade. Despois do 1848 a flor comezou a difundirse tamén no campo da moda, utilizada como ornamento nos escotes e ribetes dos vestidos das mulleres nobles; os homes solteiros lucíana no seu frac para atraer a atención das damas. Converteuse na flor preferida e máis utilizada por Madame Chanel, que constantemente as incluíu nos tailleurs da súa creación a partir do 1913 (en particular a especio xapónica Alba Plena, unha especie moi perfumada). As primeiras especies cultivadas en Galicia de esta elegante flor remontanse ós inicios do século XIX, cando, en Vilagarcía de Arousa, no Pazo de Rubianes, se plantaron arredor de cen especies diferentes, como un marco a un xardín exuberante xa colmado de especies exóticas, viñedos e pequenos bosques. Na actualidade o Pazo de Rubianes exhibe orgullosamente máis de 4.500 exemplares de camelias de distintas formas e cores, cas que tamén produce unha exclusiva línea cosmética formada por aceite de camelia e incluso cremas e xabóns.

Fontes secundarias empregadas
(https://www.mistralbonsai.com/las-maravillosas-propiedades-del-aceite-de-camelia/#:~:text=Se%20caracteriza%20por%20su%20agradable,para%20heridas%20e%20incluso%20jabones.)
(https://www.greenteach.es/flor-camelia-bella-util-propiedades/#:~:text=Emoliente%3A%20El%20aceite%20de%20camelia,su%20poder%20restaurador%20y%20abrillantador.)
(greenteach.es/flor-camelia-bella-util-propiedades/#:~:text=Astringente%3A%20Tiene%20un%20efecto%20astringente,es%20un%20analgésico%20100%25%20natural.)
(https://es.wikipedia.org/wiki/Camellia_japonica)
(https://www.correossampling.com/proyectos/ritual-de-belleza-de-la-camelia#:~:text=En%20dicho%20ritual%20el%20Aceite,previene%20la%20formaci%C3%B3n%20de%20arrugas.)
(https://www.quedeflores.com/blog/2012/07/23/la-leyenda-de-la-bella-camelia-blanca/#:~:text=Cuentan%20que%20cansadas%2C%20un%20d%C3%ADa,en%20una%20de%20las%20flores.)
(https://www.pazoderubianes.com/origenes-historia-camelia/)