Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

Douglas Altuve
Nos habla del Chavismo

 

Alberth Jose Altuve Parra · 5 junio 2023 19:45


Foto coa persoa entrevistada

Idade
60

Historia
Segun mi Abuelo Douglas en Venezuela en la época de los 2000 era un país bonito,economicamente bien y con gente buena.
El país estaba liderado por Hugo Chavez Frías como presidente mientras tenia como ideologia politica el "Chavismo".
Douglas era un Ingeniero en ese momento que trabajaba en Tucaní (Venezuela) donde vivía.
Venezuela iba relativamente bien en muchos aspectos, no habia crisis aún.

Todo comienza en entre 2010-2013, sobre todo cuando Nicolas Maduro se hace presidente (2013) después de que Chavez pereciera, siguiendo la misma politica del Chavismo que él.
Venezuela entra en aquel entonces en una crisis, económica, política y social que hasta el dia de hoy sigue presente.
MI abuelo en esos dias era un poco ignorante y no prestaba mucha atención a la política, él seguia a lo suyo me dijo jaja.
No fue hasta el año 2015-2016 cuando se dio cuenta realmente de que Venezuela había cambiado: Inflación, trampas políticas, violencia...etc.
Douglas aún estaba trabajando de Ingeniero aunque su rodilla rota de un accidente que tuvo hace años atrás le estaba pasando factura por lo que se dio de baja, no fue hasta el 2017 que pudo volver a su trabajo.

En 2016 yo vine a España con mi familia (incluido mi abuelo) por causa de la crisis.
En 2018 mi abuelo volvió a Venezuela y me contó que en el control del aeuropuerto en Venezuela le robaron algunos objetos materiales que habia traido de España.
Nos contó que la Gasolina era muy cara y escaseaba; la comida habia aumentado mucho el precio y tambien escaseaba.
Los apagones eran frecuentes ya en ese momento me explico mi abuelo, que podian durar de 7 a 12 horas más o menos según él, también me describio como vivió el apagon Nacional de Venzuela en el año 2019
Tambien me conto una anécdota de como le intentaron robar en 2020 su coche en Tucaní mientras volvia de trabajar.

Mi abuelo volvió a España en 2022 por consecuencia de la crisis y esta vez debido a que su trabajo ya no le proporcionaba mucha eficacia economicamente.
Ahora mismo el trabaja en Portugal y reside ahí, tiene pensado volver a Venezuela por ciertos motivos personales.

Esta ha sido lo que me ha contado mi abuelo Douglas, he resumido un poco porque si no sería extensisimo esto.



Foto coa persoa entrevistada
 

Antón Gómez Arnejo · 19 diciembre 2022 21:17


Idade
76

Historia
Durante o franquismo as escolas eran unitarias, había persoas de diferentes idades e de diferentes cursos en unha soa clase. Había unha escola en cada parroquia. Todas as asignaturas eran dadas por un titor, o caL, normalmente era moi estricto e se os alumnos se portaban moi mal podía chegar a pegarlle cunha bara. Tiñan diferentes asignaturas: Historia de España, Xeometría, Matemáticas, Xeografía, lingua castelá e mecanografía, todas estas eran dadas en castelá xa que non se falaba o galego nas escolas. En canto ao horario era moi diferente ao de hoxe en día, ían todos os días menos o domingo (de Luns a Sábado): Pola mañá de 10:00 a 13:00 horas, despois saían para comer e volvían pola tarde de 15:00 a 17:00 horas.
Fora da educación nas escolas a vida era moi dura. A miña avoa non podía saír da casa, tiña que coidar a súa irmá con tan só 10 anos, e facer o resto de tarefas da casa. Moitos rapaces non ían a escola porque tiñan outras obligacións que consideraban máis importantes. O nivel de ausentismo escolar era moi alto e o analfabetismo era bastante común aínda que pouco a pouco a xente concenciábase de que ir a escola iva a ser moi importante no futuro da vida das persoas.


Título

Filomena González fálanos da súa infancia e do ensino durante a ditadura

 

Iker López Mato · 2 marzo 2024 12:48


Foto coa persoa entrevistada

Idade
63

Historia
Sobre a súa infancia, Filomena cóntanos que naceu en Os Ánxeles, Brión, en 1961. Filla de costureira e albañil. Os seus pais traballaban tamén nas leiras da xente rica, por iso viñeron de Órdes ata Os Ánxeles. Alí os seus primeiros catro anos de vida. Desa época, lembra como a súa nai e as súas tías subían ata Santiago camiñado para ir vender ao mercado porque non había coches e era a súa forma de obter cartos. Con catro anos, foi vivir a Órdes cos seus avós e co seu irmán pequeno porque os seus pais emigraran a Suiza por traballo. Desde ese momento ata os doce anos de idade conviviu con tres primos máis pola mesma situación de emigración. Foron bos anos da súa nenez. Iban á escola no Casal e recorda que a súa avóa leváballes a comida preto da escola para que non tivesen que recorrer tanto camiño de volta. Estudaba nunha escola soamente de mulleres, porque a dos homes estaba separada. Ten o recordo dunha profesora que tivo, chamada doña Helena, á que lembra con moito cariño porque lles daba leite de cabra para beber. Os seus primos non tiveron a mesma sorte ca ela. A eles pegábanlles e castigábanos constantemente. Na escola só se falaba en castelán e aprendían a facer contas simples e a ler. Ao cumplir os 6 anos foi estudar a Órdes, onde comezou con asigntauras coma matemáticas, lingua castelán ou historia. En todo este tempo recibía visitias anuais da súa nai e, para cando cumpliu os 12, seus páis volveron de Suiza e foron vivir xuntos á Coruña. Alí rematou os estudos (oitavo de EGB) e fixo un curso de mecanografía e taquigrafía, mais rematou traballando de costureira ca súa nai. Con quince anos coñeceu ao meu avó e, tres anos máis tarde casou con el, para dar a luz ao meu pai e ao meu tío aos vinte anos de idade, no 1981.


Encabezado da carta
Para miña gran amada, a miña Filomena:
 

Alex García Camiño · 8 mayo 2025 14:03


Corpo da carta
Xa vai un moi longo tempo sen vernos miña querida, un par de anos. Estou desexando poder volver a España e poder estar contigo, que todo poida volver a ser como antes e retornar a nosa vida normal. Neste tempo estiven pensando sempre en ti a pesar das condicións nas que algún dia me atopei, agora xa estou mellor.

Antes de que me liberaran os aliados, estiven no campo de concentración de Mauthausen. Pero antes de estar alí, capturaronme, calro, as tropas alemanas na cidade de Dunkerque e ingresei como prisioneiro de guerra en Toul. As condicións alí eran inhumanas e obrigabannos a facer traballos forzados. Pensei que xamais podería volver a saír dese inferno e poder volver a estar escribindoche e moito menos pensando na posibilidade de verte pronto. Estiven traballando na canteira dende o mes de maio, pero despois formei parte dun comandos e eso foi o que me permitiu ser liberado polos aliados.

Despois de que me liberasen, fun repatriado a Francia, onde tivcen a sorte de que unha familia exiliada me acollera na súa casa. Estiven facendo traballos no campo para poder aforrar e intentar voltar en canto me fose posible. Cando puiden marchar, agradecín a familia que me prestou o seu apoio, e marchei camiño a Andorra. Unha vez alí instalado e adaptado a xente, ao clima, ao lugar... comecei a traballar como barbeiro, o que sigo facendo ate o momento que che mando esta carta. Estou procurando reunir todo o necesario para volver xa e poder estar contigo canto antes, desexo verte xa, miña Filomena.

Foto de contexto


Título

Lucía Segundo Moure nos habla de la dictadura.

 

Nuria Iglesias Couto · 13 noviembre 2019 16:35


Foto coa persoa entrevistada

Idade
63

Historia
Mi abuela, Lucía Segundo, que vivía en una zona cerca De Santiago durante la dictadura Franquista, y me contó que cuanto era pequeña los vecinos discutían sobre la dictadura de Franco, unos estaban a favor y otros en contra, lo que ocasionaba numerosos conflictos entre vecinos.También me contó que recuerda que cuando iba al colegio la educación exigía la asignatura de religión, incluso muchos de los colegios que había eran religiosos.
El hambre era uno de los problemas, pues en aquella época había familias que apenas tenían de comer.
Recuerda que durante la dictadura las personas que cometían cualquier tipo de delito, o que no estaban en conta de Franco, eran castigados con largos encarcelamientos, penas de muerte, o a algunos los envían a algún campo de concentración.
Esto, junto con el hambre, producía miedo en muchas personas pues temían quedarse sin comida o que su destino fuese como el de las personas que quedaban arrestadas o incluso mataban por no estar a favor con la dictadura de Franco.
Mi abuela me contó que una de las soluciones que veían algunos de sus vecinos era emigrar a otro lugar para poder traer dinero a casa, o huir de la dictadura, pero algunos no tenían los medios posibles para hacerlo, o tenían problemas económicos