KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

Marcos Barreiro González fálanos do extraperlo durante a posguerra en España.

 

Raquel Barreiro Caruncho · 11 mayo 2023 17:42


Foto coa persoa entrevistada

Idade
46

Historia
Durante a posguerra a comida era moi cara, había cartillas de racionamento para asegurar que todo o mundo tivese dereito a un mínimo porque era escasa. Había moito mercado negro por aquela época nese sentido.
Nesta historia hai dous personaxes principais, o meu bisavó José González Estebez e o seu pai Perfecto González. Perfecto tiña un camión durante a posguerra e traballaba de transportista co seu fillo maior, José González. Había una fabrica de gaseosas en Seixo ( a gaseosa "Xiada" que aínda existe hoxe en día), diante da casa da miña avoa, á que moitas veces lle facían transportes (era a fábrica dun da familia e agora mesmo está en mans de un dos irmáns de José).
Durante a posguerra houbo unha especie de imposto por transportar calqueira tipo de mercancía entre diferentes concellos e cada vez que transportaban algo tíñan que pagar ou deixar unha parte. Eles tiñan no camión algo chamado a secreta, que era un depósito agochado entre a cabina e a caixa do camión onde transportaban mercancía de forma ilegal, xa que transportaban sin pagar impostos. Nesa caixa cabía una tonelada de patatas ou de maíz.
Este estraperlo casi sempre foi de productos agrícolas pero, unha ocasión, pasaron un camión dende Portugal por pezas ( xa que era carísimo pasalo enteiro pagando os impostos) , logo montárono aquí e lle puxeron a matrícula doutro moito máis vello (a cosa cantaba bastante pero nunca tiveron problemas polo camión).

Cuando estallou a segunda guerra mundial os alemáns empezaron a comprar volframio a Galicia. O volframio o usaban para endurecer o metal dos tanques e fabricar armamento variado. Como non tiñan outras fontes de este material o pagaban a precio de ouro. O meu bisavó José, que en ese momento tería catorce anos, quixo meterse no volframio porque daba moitos cartos, pero o seu pai, con moi bo criterio, non lle deixou. Perderon unha oportunidade de facerse ricos pero quedaron coa conciencia tranquila.

Título

A historia do meu bisabo

 

Pedro Veiga Eiras · 14 noviembre 2019 20:18


Foto coa persoa entrevistada

Idade
0

Historia
O meu bisabó evidentemente, xa non está vivo, polo tanto, estou rememorando a memoria histórica pola boca do meu pai, que a sua vez, él coñece un pouco desa época, polo que lle contou o meu abó, o seu pai.
Nos últimos anos da guerra civil, o meu bisabó, foi nomeado alcalde do concello de Ames. Estivo oa mando deste cargo, aproximadamente dous anos. Durante os anos que él estivo de alcalde, non houbo ningunha morte por parte de ningún bando (Republicanos e Franquistas), ainda que él pertencía ao bando Franquista.
Contaba o meu abó, que agochou a moitos republicanos coñecidos seus,e liberounos dunha morte segura. Durante o seu mandato no concello, non houbo ningunha morte por parte de ningún dos dous bandos.

Título

Nelly Martínez fálanos do ensino duante a ditadura franquista

 

Yenny Medina Cardoso · 15 noviembre 2019 17:09


Foto coa persoa entrevistada

Idade
66

Historia
Nelly, contame q cando ella tiña 10 anos, na aula de clase, els era das q falaba, e sempre a pegaban coa regla ou as veces facianlle poñer as mans, unha vez a castigaron por qué lle contestou si profesor e fixerona poñer de pe 2 horas sen apoiarse, dime q o recorda coma se donde hoxe, di q o seu profe era "especial" no mal sentido da plabra.
Contame cómo ese profesor as veces pasabase coas alumnas, as veces a Mila avoa lle tocou o cu, e as outras compañeiras.

Título

Entrevista sobre a guerra e a posguerra.

 

Carme Iglesias Abeledo · 6 junio 2023 17:13


Foto coa persoa entrevistada

Idade
49

Historia
A neta de Aurelio Piñeiro contanos como o obligaron a alistarse na guerra do bando franquista. Pertencía a unha familia agricultora que vivía en Transmonte(Ames) na que nunca se falaba dos temas da guerra e moito menos do combate e da morte polos malos recordos, mais nunca se deixaba esquecer o malo que fora o conflicto e a fame que pasaran. Aurelio contaba unha anécdota na cal, estando no campo de batalla compartían o pouco tabaco que tiñan e en canto sonaban as sireas volvían as trincheiras, cerraban os ollos e disparaban aos homes cos cales acababan de estar fumando e falando. Por outra parte, cando se desplazaban no tren para poder ter sitio e deitarse finxían ter piollos e sarna rascándose(telos era moi común entre os soldados da guerra), desta maneira a xente alexábase deles por repugnancia conseguindo así o espacio q querían.

Título

María Oviedo, a ditudaura franquista e a trasición

 

Antía Rodríguez Ínsua · 14 noviembre 2019 20:55


Foto coa persoa entrevistada

Idade
75

Historia
María Oviedo é unha muller de 75 anos que naceu e vive nunha aldea do concello de Noia. Naceu no ano 1944 e viviu casi toda a ditadura e a transición A pesar de que non vivíu a guerra sabe que morreu un irmá do seu avó nela, e polo que lle contaba a súa nai sabe que no seu pobo non se notou moito, aínda así a xente tiña medo e un día caeu unha bomba.Tamén conta que sobre todo despois da guerra había os chamdos paseos.De feito, no seu pobo había uN falangista que mataba. Ela conta que iba aun colexio de monxas, no cal non podías chegar tarde porque se non cerranbanche a porta.No colexio tiñan que rezar fose de monxas ou non. No colexio ensinabanlle a coser, a border, lengua ,matemáticas, etc, por suposto, todo estaba en castelán Ela recorda que tiñan unha enciclopedia que a partir de elas xa daban todas as asignaturas. No colexio dabanlle a chamda "leite dos americanos" ela di que ao principio a tomaba pero máis tarde non, xa que na casa tiñan vacas, esa leite tomaba a xente que na casa non podía e así ainda que fose leite en pó podia tommar un pouco.Tamén conta que antes non podías ir ao pobo nin ao cine ata os 18 anos, e aínda así non podias ver todas as películas. Moitas veces había comflitos veciñais pola túa ideolixía. Nesta época as mulleres estaban infravaloradas e ela conta que maltratar as mulleres non estaba tan mal visto como agora, elas tiñan que aguantar os insultos e golpes.Para que unha muller puidera comprar tiña que darlle permiso o home e normalmente iba el,de feito, cando era pequena as veces tiña que deixar de xogar para irlle pasar o ferro a roupa dos seus irmáns, ademais, as mulleres, a parte do traballo do campo tamén tiñan que facer as labores da casa, mentres que os homes só facían as do campo.No ámbito relixioso, non estaba ben visto non ser catolíco, e por suposto, non podias ter outra relixión.Tanto era o peso que tiña a igresia que no nadal tiñas que levarlle ao cura unha docea de ovos, carne ou outros alimentos, tiveralos ou non, había casas nas que os fillos pasaban sin comer esa comida por levarlla ao cura. Tamén fala de que había estraperlo de café e tabaco, ela conta que iban buscarlle o café a unha muller que o traía de Portugal, se pillaban e esta muller armabase un gran lío.Finalmente contoume que ela non sentiu moita represión na ditadura, ainda así a xente non se lle ocurriá dicir nada en cotra do reximen franquista.Ela contoume que cando morreu Franco non se dixo o día exacto no que falecera.Ao parecer contouse que estaba moi mal, pero tardaron uns días en dicir que morrera. Despois foise votar para a Constitución, ese día María, non puedo ir votar, Por último, conta que o golpe de estado de 1981 foi moi breve e que despois de dous días todo estaba arranxado.
« Atrás