Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Largos días de cuarentena

 

Andrea Vilas Pampín · 18 mayo 2020 11:02


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Fai xa moitos meses que oín falar por primeira vez do coronavirus. Ao principio era algo que pasaba en China e practicamente ninguén pensaba que chegaría ata aquí. Logo pasou a Italia e a xente si que se empezou a preocupar.

E despois chegou o día. Ese 12 de marzo no que, en verdade, non fixemos outra cousa máis que falar do coronavirus. Ata que saiu a noticia de que se decretaba o estado de alarma e a xente púxose aínda máis nerviosa. E así comenzaron esas dúas semanas que de dúas semanas teñen pouco.

Os primeiros días foron raros e pensei que me ía aburrir moito, pero ao final dinme conta de que hai moitas cousas para facer. Probablemente axude o feito de que vivo nunha casa bastante grande con xardín e todo polo que, polo menos, podo saír afora un pouco.

E así foron pasando os días e foron mermando os casos de coronavirus e así comezou a fase de desescalada. Que máis que nada, parecía unha competición entre comunidades
autónomas.

En canto á foto do apartado anterior, representa á importancia das mascarillas e da hixiene hoxe en día.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Cuando acabe el COVID-19

 

Daniel Lorenzo Estévez · 12 mayo 2020 19:03


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
La primera vez que escuché esa enfermedad pensé que se podía parar fácilmente pero después de unos días ya cuando se empezó a expandir tanto yo ya sabía que iba a acabar llegando a Galicia debido a que la mayor parte de la gente del mundo no tiene buenos hábitos para no pasar enfermedades.
Ahora estando en casa la verdad las cosas a mí me parecen bastante diferentes porque no se puede apenas salir pero lo bueno es que con esta tecnología puedes ver a los familiares y amigos

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Ahora toca aprender a valorar

 

Andrea Barreiro · 23 mayo 2020 16:44


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
El día que comenzé a tomar en cuenta a la Covid-19 fue el día en se cancelaron las clases, aquel jueves comenzé a pensar que este virus no era para nada una broma y que como sociedad deberíamos tomarnos las cosas enserio; desde ese día tuve claro que esto que parecía tan pequeño y lejano iba a cambiar nuestro estilo de vida. Antes de comenzar a contar una pequeña parte de mi vida me gustaría recalcar que nos falta empatía a la mayoría, muchas personas con las que estuve en contacto opinaban que el virus era inofensivo, que solo iba a por las personas mayores. Hoy en día me sigo pregunando: ¿Que pasaría si los afectados fuesen nuestros abuelos o familiares? A veces tenemos que empezar a no solo pensar en nosotros, estoy segura de que la mayoía de la gente tiene un vecino mayor en su edificio, y el pobre tiene miedo a salir de casa, hacer la compra y los jóvenes debemos ayudarlos en la medida de lo posible.
Desde mi punto de vista me considero una persona bastante afortunada, vivo en una casa conn un jardín inmenso y estoy segura que la cuarentena ha sido mucho más llevadera que a otras personas; aún así he tenido momentos de bajón y he tenido que acabar con el chocolate de la nevera. Empezé el confinamiento absoluto con mal pié, estaba preocupada sobre todo por personas de mi familia que son mayores, pero por otra parte me agobié un poco con los temas escolares, era básicamente la inceridumbre de saber que pasaría con los exámenes finales y también lo que pasaría con las clases. A medida que los días iban avanzando mi ánimo empezó a crecer, las primeras semanas comenzé a andar en bicicleta por mi jardín durante una hora diaria, luego también aprendí a cocinar, a bailar, a escuchar a otras personas, a ver el telediario; todo lo que aprendí durante aquellas semanas fue a echar de menos mi antigua vida, y desear volver a la normalidad cuanto antes. Cuando el gobierno comenzó a poner más cantidade de prohibiciones empezé a valorar mi situación, mis padres eran afortunados, mi padre era autónomo y como tenía bateas podía seguir trabajando, y por suerte todo nos fue bien. Más o menos en la mitad del encierro comenzé a ver películas y series, pero también escuché música ya que me relajaba, cada semana que pasaba comezé a ser una persona positiva, cada día pensaba " ojalá hoy haya más curados", poco a poco comenzé a ver el telediario a pensar, a escribir algún pequeño poema etc. Me acuerdo que muchas veces nos sentábamos todos en familia a ver las noticias, siempre había pequeños datos, o incluso ciudadanos, policías o médicos que nos ayudaban a luchar. Como vivo algo lejos del pueblo yo no solía salir a aplaudir, pero si que les daba a esas personas mi agradecimiento interno, Conforme las semanas fueron pasando mis salidas al jardín fueron aumentando pasé mucho tiempo leyendo aunque sobre todo reflexionando sobre esta situación. Unos días después de mis reflexiones tuve claro que estar en contacto con mi familia y amigos me iba a ayudar a sobrellevar la situación, llamé a mi mejor amiga, pasábamos mínimo cuatro horas diarias conversando, también llamé a mi madrina que vive sola , y a mucha más gente; que estuvo ahí en todo momento. A modo de reflexiónm me dí cuenta de que mientras estábamos todos en casa preocupados por la situación que estábamos a vivir, los árbores florecían, la hierba crecía, el mundo no paraba, y que cuando me dí cuenta mi entorno había cambiado, y eso se debía a la primavera. Yo pienso que la vida ha cambiado pero ahora mismo mientras escribo sentada fuera en el jardín me doy cuenta de que la vida no solo ha cambiado para mal, yo personalmente aprendí a valorar a mi familia, a fortalecer mis amistades, a preocuparme por mí misma, a valorar la libertad, a mirar mi situación, a apoyar a los demás pero sobre todo a ser yo misma; y lo único que de verdad le agradezco al confinamiento es que me ha enseñado a disfrutar de la vida. Puse una foto con mi perro Bono, ya que solemos tomar el sol en la terraza.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Convivencia de catro

 

Lucía Díaz Caeiro · 25 mayo 2020 11:21


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Cando anunciaron o confinamento, eu estaba en clase con Yenny e con Diego e os tres nos alegráramos moito xa que nos libramos de facer os exames que tiñamos esa semana.
Os primeiros días estiben na casa coa miña nai, o meu irmán e o meu pai como se estibésemos de vacacións pero ao pasar os días a cuarentena foise alargando, meu pai volveu traballar e meu irmán e eu tiñamos que facer tarefas do instituto.
Despois das dúas primeiras semanas de confinamento, meu irmán e eu tiñamos un horario no que estábamos a maior parte do tempo ocupado para non aburrirnos. Estudiábamos, facíamos exercicio, saíamos á nosa terraza, víamos series,etc.
A min persoalmente gústame estar en casa polo que non tiven moitos problemas ao estar en cuarentena. O maior dos problemas é que non teño paciencia, entón se eu estaba na miña habitación escoitando música ou debuxando e entraba alguén a falar conmigo, eu enoxábame con el e rematabamos discutindo.
O máis difícil deste confinamento comezou en maio. Non porque non nos soportemos entre nos senón pola calor. Agora está a facer un tempo de verán e teño moitas ganas de ir a praia pero aínda non fumos. Ademáis, ao meu irmán non lle gusta e consigue que nos quedemos na nosa terraza en vez de saír.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Desesperación y reflexión

 

Pablo García Gómez · 1 junio 2020 17:27


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
O principio pensaba que iban a ser dúas semanas de lecer e de pasalo ben, de feito hasta me agradou que se suspenderan as clases xa que me salvaba da segunda semana da primeira tanda de exámes. creía que iba a ter moito tempo para poder xogar a play e a dar voltas na bici; pero os prblemas comenzaron cando entramos nun bucle de prórrogas de estado de alarma, o que fixo surxir unha gran desesperación e sensación de que nos sobra o tempo (de ahí a postura da foto). Por sorte agora xa se pode saír a dar unha volta e a visitiar familiares na provincia, tempo que aprveitei para movilizarme a unha segunda residencia. Algo que non entendo é o feito de que todo o que fai o goberno da Xunta (que fai o mellor para Galiza) recibe as negativas do Goberno central. Esto a min amoloume moito posto que nesta segunda casa teño o río a menos de 120 metros e tiña pensado ir de pesca porque é un deporte individual e na natureza e non ten risco ningún, pero o Goberno central prohibiuno hasta novo aviso.

A miña historia do confinamento en vídeo