KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Title

Marta Mosquera Tojo fálanos da pandemia do covid-19

 

Sara Casuso Mosquera · 2 marzo 2021 22:27



Interviewee/s testimony on the event
Para esta actividade decidín entrevistar a miña nai, Marta, sobre o coronavirus.

Para comezar, o coronavirus ou tamén coñecido como covid-19 é un dos temas máis tratados durante estes meses pois é unha enfermidade de orixen chinés que provocou unha pandemia mundial. Esta enfermidade é contaxiosa e transmitese de persoa a persoa con moita facilidade. As medidas de prevención reconmendadas son lavarse as mans con moita frecuencia, o uso de máscaras, o distanciamento social, entre outras.

Segundo me conta a miña nai, cando se anunciou o novo virus ela non lle deu ningunha importancia, pois pensaba que cos medios que hay hoxe en día iso iba a eliminarse moi fácilmente. Pero para a súa sorpresa non foi así, xa que a mañán do día 12 de marzo de 2020, cando estaba traballando no seu posto como dependenta, enterouse a través dos seus clientes que o presidente anunciaba un confinamento xeral. Esto significaba que todas as persoas estaban obrigadas a permanecer nas súas casas durante un tempo, agás aquelas persoas que traballasen no sector primario, como por exemplo a sanidade ou a alimentación.

A Marta o que máis lle impactou foi o uso da máscara xa que ao principio molestáballe moito nas orellas e na nariz, pero despois foise acostumando e agora levaa sen ningún problema.

Tamén lle sorprendeu como lle afectou o coronavirus na tenda, pois había días na que a maioría da mercancía gastábase só nunha mañán ou a cantidade tan abundante de pedidos por teléfono, pois a xente colleulle medo a saír a rúa. A experiencia da miña nai como caixeira foi moi fatigante xa que aínda que había xente que empatizaba coa situación, había outra que era moi irresponsable. Por exemplo, algúns negábanse rotundamente a colocar ben a máscara, desinfectar as mans ao entrar, respetar o aforo máximo de persoas, ou empregar guantes para coller os productos a granel.

A Marta pareceulle moi triste o feito de encender a televisión e ver todas as mortes que se informaban nas noticias por causa do virus e que cada vez aumentaba máis a cantidade , e non só iso senon as consecuencias que esto provocou, como as miles de persoas que foron despedidas dos seus empregos. Esta consecuencia notouse nas tendas de alimentación, pois había clientes que ían mercar con tarxetas que daba a Xunta, para axudar aos que máis o necesitaban. Por outra parte, a empresa onde traballa a miña nai, doou diñeiro a asociacións, para que estas repartisen estes cartos a aquela xente que estabao pasando mal, sen poder comer e alimentar as súas familias.

Algunhas das cousas que máis lle gustou a miña nai foi a costume de saír a aplaudir nas ventás ou nas terrazas aos servicios sanitarios ás 20h; facer videochamadas coa súa familia e amigos, que este recurso nunca o utilizara antes, e nos tempos do confinamento era unha das cousas primordiais no seu día a día.

Actualmente, pódese decir que o número de contaxios descendeu pero aínda así, hai que ter precaución, e respetar e cumprir todas as normas que nos impoñan.

Para rematar, Marta puido reflexionar e aprender leccións de vida durante a corentena. Como por exemplo, a importancia do sector primario para a sociedade, o rápido que pode cambiar ás nosas vidas en pouco tempo ou o valor que ten ver e abrazar aos nosos seres queridos.

Title

María del Carmen del Río Santos fálanos do barco Cason.

 

David Sanjiao del Río · 29 enero 2021 12:25



Interviewee/s testimony on the event
Recorda un día do ano 1987 a noticia de que un barco chamado Cason acercabase á Costa da Morte, e debido ao temporal tivo un accidente o que ocasionou que se incendiara e prendera os residuos tóxico que levaba, algúns que recorda miña nai son butanol e sodio, provocando unha enorme nube de fume tóxico, en distintos pobos da costa, entre eles Camariñas no que se atopaban algúns familiares. Chamaron dende Camariñas aos pais de miña nai, os cales xunto con ela vivían en Pontemaceira, para que foran a buscalos, xa que non tiñan coche e era imposible respirar nesas condicións, co cal tiveron que evacuar a vila, miña nai sentía medo polo feito de que parte da familia morrera e como ela quedara na casa non sabía de os seus pais chegarían á casa sáns e salvos. Cando chegaron non vían nada pola nube de fume, casi nin se vía a estrada, cando saían de Camariñas vían xente andando agarrandose aos coches para que lles axudasen a salir de alí, a través dunha gran caravana. Este barco segundo miña nai non o recolleron senón que aínda sigue no fondo da costa. Cando ocorreu o do Prestige pensaron no Cason pero de maneira distinta porque co Cason a contaminación foi atmosférica e o Prestige unha marea negra.

Título

O desastre do prestige do 2002

 

Rosana Fernández Martínez · 29 mayo 2020 17:21



Idade
47

Testemuño sobre o evento
Rosana Martínez viviu a traxedia do prestige nun pobo de mar, concretamente en Muros. Esta é a razón pola cal é a persoa escollida para falarme deste suceso, pois viviu de primeira man todos os cambios e consecuencias provocados polo afundimento deste barco petrolífero.
No momento no que se comezou a oír que había un barco cunha serie de problemáticas a deriva na costa galega a poboación deste territorio non era consciente do que se lle viña encima. Pois, nas costas galegas era habitual que acontecera un naufraxio ou avaría dun barco mais, tampouco se falou con claridade qué era o que o barco transportaba. Co paso dos días foise coñecendo pouco a pouco a información existente do navío e a problemática que podía causar. Mais nunca se informou con claridade a cidadanía, si non que en función da túa fonte de información (numerosos medios de comunicación, fontes oficiais, rumores, etc.) podías escoitar unha cousa ou outra. Había grandes discrepancias en canto a decisión de qué facer co cargueiro. Baralláronse numerosas opcións, pero a decisión final foi separar o barco da costa, o que implicou a rotura do mesmo e como consecuencia a dispersión da carga do barco. Houbo discrepancias entre a xente que realmente vivía do mar e a xente de despacho (os cales tiveron o privilexio de decidir). Esto xerou unha crispación social entre a xente de a pé e a clase política do momento. A realidade chegou cando unha gran masa negra inundou as costas galegas, afectando a fauna, flora e economía dos pobos costeiros. Con este panorama a cidadanía dou un golpe na mesa e tomouse a liberdade de adquirir a capacidade de decisión da situación e facela propia, dándolle as costas aos políticos porque non estiveron a altura (incluso lles molestaba enormemente a súa aparición no entorno para “contribuír” e “axudar” a causa). Mariñeiros saíron cos seus barcos a recoller o chapapote coas súas mans e metela en cubos de lixo e salvar as súas rías dunha traxedia inédita. Esa imaxe foi noticia nos medios de comunicación e acto seguido a poboación española mobilizouse (sobre todo poboación xoven). Galicia espertou dun día para outro con miles de xóvenes nas súas costas axudando a retirar o chapapote coas súas mans, cos seus propios medios e o apoio do pobo galego. Aqueles días os pavillóns, locais municipais e casas particulares estaban repletos de voluntarios dispostos a rescatar as costas galegas. As mulleres dunha determinada idade quedaban na casa facendo de comer para toda esta xente forasteira que viñera a axudar para que, dentro dos medios dispoñibles, esta xente estivera da mellor forma posible.
Este suceso marcou un antes e un despois en Galicia, provocando multitudinarias manifestacións en contra da clase política e a súa incompetencia na xestión. Dende aquela o tráfico marítimo está moito máis controlado para protexer as rías galegas doutra catástrofe semellante, medidas, que xa deberían de estar implantadas naquel momento. Por esta razón en Galicia se dixo “nunca máis”, nunca máis ao paso de mercancías perigosas cerca da costa, nunca máis incompetencia política, nunca máis destrución da nosa terra... Este foi o nacemento da revolución galega.

Title

Andrés Vilas Iglesias fálanos da situación dos hospitais galegos durante a pandemia

 

Andrea Vilas Pampín · 7 febrero 2021 15:23



Interviewee/s testimony on the event
En xeral, pode dicirse que Galicia levou o coronavirus moito mellor do que o levou a maioría de España.

Na primera onda, temíase que foran a colapsar e por iso se frenaron moitas ciruxías para poder cumprir esa demanda. Ao final, grazas a iso conseguiron manterse cun bo ritmo de traballo.

Polo menos na sanidade privada, a situación non cambiou moito respecto ao número de pacientes normal; xa que a pesar de que viña moita xente por coronavirus, o resto tiña medo de contaxiarse e só acudían para o que era estrictamente necesario.

Durante o verán, os casos afortunadamente diminuíron considerablemente, pero sobre septembro comezou esta segunda onda.

O detonante da segunda onda foi probablemente o desprazamento de persoas entre provincias e comunidades por traballo, xa que isto provocou que estendese o virus. En cambio, a terceira onda foi sen dúbida provocada por toda a actividade do Nadal.

Agora mesmo, quédanos por esperar pola vacinación.
Pero a pesar de que non vamos mal de momento, probablemente a maioría tardaremos todo o ano en sequera recibir a primeira dose.

Este retraso na vacinación probablemente se deba a que o número de especialistas na industria
biotecnolóxicass, non só no noso país, senón no mundo, é moi escaso. Isto, e a necesidade de máis persoal en unidades intensivas, é algo que a pandemia nos demostrou.

En canto ao funcionamento dos propios hospitais, durante a pandemia non houbo moita diferencia entre pública e privada, xa que a privada estivo durante una meses baixo o mandato da Xunta. Por iso mesmo, non tiveron problema para organizarse respecto ao tratado dos enfermos.

Para o meu testemuño, o confinamento a penas existiu, xa que foi dos poucos afortunados que puido ir a traballar case como calquera outro día.

Por último, a miña testemuña opina que o problema que temos coa a pandemia non reside no tipo de máscaras, senón en que non as usa.

Title

Bolívar Iglesias Salvande fálanos do fin da Guerra Fría

 

Jorge Iglesias Carracedo · 2 marzo 2021 22:07



Interviewee/s testimony on the event
Os primeiros recordos que ten o entrevistado da Guerra Fría en xeral son o boicot americano nas Olimpiadas de Moscú 1980, ás cales os Estados Unidos negáronse a acudir, e o inicio da guerra de Afganistán. Por estas cousas descubriu cando tiña once anos que estes dous bandos non se levavan ben.
Xa profundizando no tema principal deste traballo, que é o fin da guerra, o meu pai díxome que sucedeu pola asfixia económica da Unión Soviética. Esta guerra non era unha guerra bélica, senón que, como o di o nome, era fría porque non había disparos. Era sobre todo unha guerra económica. Este afogamento económico definitivo dos soviéticos comezou no 1983, cando se iniciou o proxecto americano "A Guerra das Galaxias". Este consistía en distibuír satélites na órbita terrestre ca intención de que estes destruiran os misiles balísticos dos soviéticos ao ser lanzados. A Unión Soviética xa era un país que gastaba demasiado no seu exército ( un 40% do diñeiro ), pero ao enterarse de que os americanos poderían destruir os seus misiles e a vez lanzar os deles dende o seu territorio, comezaron a gastar moito máis. Aínda que a intención si que era levar a cabo o proxeto e se invertiron cartos nel, non chegou a concretarse, sen embargo serviu para arruinar aos soviéticos. No anos 1985 foi elexido presidente da URRS Mijaíl Gorbachov​, o cal tiña máis cabeza que os anteriores e intentou recuperar a economía e non darlle tanta importancia a unha guerra cuxo ritmo non podían seguir. En 1986 sucedeu a catástrofe de Chernobyl, o cal desmostrou a occidente que non tiñan nin diñeiro para a seguridade das súas centrales nucleares. Unha demostración similar foi cando no 1987, Mathias Rust aterrizou a súa avioneta na Praza Roxa, no medio de Moscú, despóis de partir dende Alemania e sobrevoar durante moito tempo territorio soviético. Isto probou que a escasez económica era tal que non tiñan cartos nin para radares. Dous anos despois, no 1989, caeu o muro de Berlín, o cal foi o colapso total, xa que moita xente comezou a emigrar dende territorios orientais ata occidente. Finalmente, no ano 1991, desapareceu a URRS, poñendo así fin á Guerra Fría.
« Atrás