KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Title

Marta Mosquera Tojo fálanos da pandemia do covid-19

 

Sara Casuso Mosquera · 2 marzo 2021 22:27


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Para esta actividade decidín entrevistar a miña nai, Marta, sobre o coronavirus.

Para comezar, o coronavirus ou tamén coñecido como covid-19 é un dos temas máis tratados durante estes meses pois é unha enfermidade de orixen chinés que provocou unha pandemia mundial. Esta enfermidade é contaxiosa e transmitese de persoa a persoa con moita facilidade. As medidas de prevención reconmendadas son lavarse as mans con moita frecuencia, o uso de máscaras, o distanciamento social, entre outras.

Segundo me conta a miña nai, cando se anunciou o novo virus ela non lle deu ningunha importancia, pois pensaba que cos medios que hay hoxe en día iso iba a eliminarse moi fácilmente. Pero para a súa sorpresa non foi así, xa que a mañán do día 12 de marzo de 2020, cando estaba traballando no seu posto como dependenta, enterouse a través dos seus clientes que o presidente anunciaba un confinamento xeral. Esto significaba que todas as persoas estaban obrigadas a permanecer nas súas casas durante un tempo, agás aquelas persoas que traballasen no sector primario, como por exemplo a sanidade ou a alimentación.

A Marta o que máis lle impactou foi o uso da máscara xa que ao principio molestáballe moito nas orellas e na nariz, pero despois foise acostumando e agora levaa sen ningún problema.

Tamén lle sorprendeu como lle afectou o coronavirus na tenda, pois había días na que a maioría da mercancía gastábase só nunha mañán ou a cantidade tan abundante de pedidos por teléfono, pois a xente colleulle medo a saír a rúa. A experiencia da miña nai como caixeira foi moi fatigante xa que aínda que había xente que empatizaba coa situación, había outra que era moi irresponsable. Por exemplo, algúns negábanse rotundamente a colocar ben a máscara, desinfectar as mans ao entrar, respetar o aforo máximo de persoas, ou empregar guantes para coller os productos a granel.

A Marta pareceulle moi triste o feito de encender a televisión e ver todas as mortes que se informaban nas noticias por causa do virus e que cada vez aumentaba máis a cantidade , e non só iso senon as consecuencias que esto provocou, como as miles de persoas que foron despedidas dos seus empregos. Esta consecuencia notouse nas tendas de alimentación, pois había clientes que ían mercar con tarxetas que daba a Xunta, para axudar aos que máis o necesitaban. Por outra parte, a empresa onde traballa a miña nai, doou diñeiro a asociacións, para que estas repartisen estes cartos a aquela xente que estabao pasando mal, sen poder comer e alimentar as súas familias.

Algunhas das cousas que máis lle gustou a miña nai foi a costume de saír a aplaudir nas ventás ou nas terrazas aos servicios sanitarios ás 20h; facer videochamadas coa súa familia e amigos, que este recurso nunca o utilizara antes, e nos tempos do confinamento era unha das cousas primordiais no seu día a día.

Actualmente, pódese decir que o número de contaxios descendeu pero aínda así, hai que ter precaución, e respetar e cumprir todas as normas que nos impoñan.

Para rematar, Marta puido reflexionar e aprender leccións de vida durante a corentena. Como por exemplo, a importancia do sector primario para a sociedade, o rápido que pode cambiar ás nosas vidas en pouco tempo ou o valor que ten ver e abrazar aos nosos seres queridos.

Title

Juan Antonio Cañizo Fraga fálanos da Terceira Guerra dos Balcáns, tamén coñecida como Guerra dos Balcáns de 1991 ou Conflitos Iugoslavos de 1991.

 

Juan Cañizo González-Elipe · 17 febrero 2021 22:02


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
A Guerra dos Balcáns de 1991, Terceira Guerra dos Balcáns ou Conflitos Iugoslavos de 1991, comezou cando o meu pai remataba os seus estudos de arqueólogo en Santiago.

O meu pai transmíteme que foi esta unha guerra brutal e cruel que aconteceu na entón coñecida como Iugoslavia, un conglomerado de repúblicas socialistas federativas conformado tras a Segunda Guerra Mundial e pertencente á orbita de países socialistas que xiraban arredor da Unión Soviética.

Para entender as causas estruturais desta guerra debemos remontarnos á Primeira Guerra Mundial. Foi a crise política existente nestes territorios o principal desencadeante da Primeira Gran Guerra, debido á importancia dos diferentes nacionalismos asociados aos países balcánicos.

Na Segunda Guerra Mundial estes territorios sufriron unha importante invasión nazi. Cando rematou, coa conseguinte vitoria aliada, implantouse en Iugoslavia un réxime socialista e prosoviético que durou desde o final da segunda Gran Guerra ata os inicios do conflito dos Balcáns.

Aparentemente, este goberno ditatorial conseguiu sofocar as tensións e diferencias entre as distintas repúblicas, mais co paso do tempo demostraríase que non foi así. Segundo o meu pai, a disolución da Unión Soviética nese mesmo ano precipitou a desestabilización das repúblicas socialistas iugoslavas, dando vía libre aos diferentes nacionalismos, moi vinculados á diversidade de etnias existente nesta república de repúblicas. A etnia maioritaria era a dos serbios, seguida polos croatas e os bosnios e, en moitos casos, nun mesmo territorio, convivían distintas etnias.

Un dos factores cruciais que caracterizou a esta guerra e que a fixo especialmente salvaxe e cruenta foron os motivos que a induciron. O meu pai conta que non só se trataba de motivos xeopolíticos e estratéxico-militares, como adoita acontecer na maioría das guerras, senón que tamén tivo un importante compoñente de carácter racial e étnico, o que precipitou nun dos conflitos máis tristes e sanguinarios da historia mundial contemporánea.

As nacións belixerantes que xurdiron deste conflito foron Serbia, Croacia, Bosnia, Montenegro e Kosovo. Dentro da órbita iugoslava, as principais potencias, as máis ricas e belixerantes, eran Croacia e Serbia. O meu pai conta que Croacia era por entón a república máis rica e desenvolvida, e tiña estreitas relacións con Europa e especialmente Alemaña, un dos seus socios estratéxicos. Foi unha das principais impulsoras da independencia, o que desencadeou o primeiro gran conflito relacionado con esta guerra: “A Guerra Serbio-Croata”.

Tempo despois, Bosnia e Kosovo seguiron os pasos de Croacia entrando en guerra con Serbia. O feito de que fosen países con economías máis débiles e organizacións sociais rurais, fixo que padecesen as consecuencias da guerra de forma moito máis intensa.

O gran perdedor e o máis afectado por este conflito foi Bosnia, debido ao seu subdesenvolvemento e a diversidade étnica presente nas súas fronteiras. Este choque cultural foi duramente reprimido por Serbia, quen chegou a acometer verdadeiros xenocidios étnicos contra esta nación, especialmente, contra o grupo dos bosnios-musulmáns.

Estes feitos provocaron a indignación de Europa e EEUU, que tomaron cartas no asunto e interviron no conflito cambiando o rumbo da guerra en favor dos países máis desfavorecidos.

Co paso do tempo, as aspiracións expansionistas serbias foron sofocadas e as diferentes exrepúblicas iugoslavas conseguiron a súa independencia.

Additional sounds

Additional documents

Title

Mª Dolores Miguéns Fieiro fálanos de o atentado do 11 de setembro de 2001 en Nova York e as súas consecuencias

 

Elizabeth López Miguéns · 2 marzo 2021 21:02


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Para empezar, o día 11 de setembro de 2001 cando ocorreu o do atentado das Torres Xemelgas, a miña nai nese momento estaba a traballar. Mentres traballaba, tiña a radio posta de fondo cando de súpeto saíu a noticia de que chocara un avión contra unha das Torres Xemelgas, pero que non sabían porque ocorrera xa que pensaron que fora un accidente. Pero ao pasar 10 ou 15 minutos, saíu outra noticia na radio de que un segundo avión impactara coa segunda torre e aínda que seguían pensando que podía ser un accidente, xa tiñan a sospeita de que podía ser un atentado.
Despois disto, a miña nai marchou a casa e cando chegou puxo a televisión para seguir vendo o que estaba a pasar, e cando puxo as noticias decatouse de que un terceiro avión impactou contra o Pentágono de Virginia, pero nese momento os medios de comunicación e o resto das persoas xa sabían que todo isto estaba causado por un atentado terrorista.
E máis tarde, saíu outra noticia de que un cuarto avión ía dirixido ao Capitolio dos Estados Unidos pero ao final impactou noutro lugar.
O que vou a contar agora e unha anecdota que lles pasou aos meus pais con respecto a este tema: un día despois de que pasara todo isto, chamaron aos meus pais da axencia de viaxes que tiñan contratada para a súa lúa de mel a Exipto, e lles dixeron que con todo o que estaba sucedendo non podían realizar a viaxe xa que corrían o risco de que os secuestraran. Entón, tiveron que cambiar o viaxe a Mexico.
E por último, cando ían a México tiveron que parar en Miami e como no pasaporte en vez de poñerlles como turistas lles puxeron como inmigrantes, lles revisaron as maletas por se levaban algo.

Additional photographs

Title

Bolívar Iglesias Salvande fálanos do fin da Guerra Fría

 

Jorge Iglesias Carracedo · 2 marzo 2021 22:07


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Os primeiros recordos que ten o entrevistado da Guerra Fría en xeral son o boicot americano nas Olimpiadas de Moscú 1980, ás cales os Estados Unidos negáronse a acudir, e o inicio da guerra de Afganistán. Por estas cousas descubriu cando tiña once anos que estes dous bandos non se levavan ben.
Xa profundizando no tema principal deste traballo, que é o fin da guerra, o meu pai díxome que sucedeu pola asfixia económica da Unión Soviética. Esta guerra non era unha guerra bélica, senón que, como o di o nome, era fría porque non había disparos. Era sobre todo unha guerra económica. Este afogamento económico definitivo dos soviéticos comezou no 1983, cando se iniciou o proxecto americano "A Guerra das Galaxias". Este consistía en distibuír satélites na órbita terrestre ca intención de que estes destruiran os misiles balísticos dos soviéticos ao ser lanzados. A Unión Soviética xa era un país que gastaba demasiado no seu exército ( un 40% do diñeiro ), pero ao enterarse de que os americanos poderían destruir os seus misiles e a vez lanzar os deles dende o seu territorio, comezaron a gastar moito máis. Aínda que a intención si que era levar a cabo o proxeto e se invertiron cartos nel, non chegou a concretarse, sen embargo serviu para arruinar aos soviéticos. No anos 1985 foi elexido presidente da URRS Mijaíl Gorbachov​, o cal tiña máis cabeza que os anteriores e intentou recuperar a economía e non darlle tanta importancia a unha guerra cuxo ritmo non podían seguir. En 1986 sucedeu a catástrofe de Chernobyl, o cal desmostrou a occidente que non tiñan nin diñeiro para a seguridade das súas centrales nucleares. Unha demostración similar foi cando no 1987, Mathias Rust aterrizou a súa avioneta na Praza Roxa, no medio de Moscú, despóis de partir dende Alemania e sobrevoar durante moito tempo territorio soviético. Isto probou que a escasez económica era tal que non tiñan cartos nin para radares. Dous anos despois, no 1989, caeu o muro de Berlín, o cal foi o colapso total, xa que moita xente comezou a emigrar dende territorios orientais ata occidente. Finalmente, no ano 1991, desapareceu a URRS, poñendo así fin á Guerra Fría.

Título

Marga Lema López fálanos do desastre do Prestixe

 

Lucía Rodríguez Lema · 28 mayo 2020 14:02


Foto coa persoa entrevistada

Idade
51

Testemuño sobre o evento
O día que afundiu o Prestixe marcou un antes e un despois na conciencia social de Galicia. A catástrofe medioambiental e económica foi de grande magnitude; pero trouxo consigo unha onda de solidariedade cara ao pobo galego e entre nós mesmos que nunca se coñecera antes: a medida que ía saíndo do barco o petróleo, tamén ían chegando ás nosas costas máis e máis voluntarios de diferentes países.
O primeiro contacto que tivo miña nai con este suceso foi a través da televisión, cando puxeron as imaxes dun gran buque no medio da oleaxe rodeado de chapapote. Ela cóntame que dende o Goberno intentaban ter unha actitude tranquilizadora dicindo que o vertido era mínimo; pero o certo é que a costa galega tiña un único color: o negro. A situación era desesperante: os mariñeiros perdían o seu medio de vida, as autoridades non aportaban solucións... e así foi como a xente do mar empezou a limpar coas súas propias mans ou co que fixera falta. A esa desesperación doulle resposta a boa vontade das persoas que se desplazaron a Galicia para axudar sen pedir nada a cambio, sen nin sequera pensar en si terían onde durmir.
A miña nai seguía atentamente a traxedia nos medios. Por motivos laborais, non puido axudar tanto como lle tivera gustado; mais vía como a xente extraía o chapapote das pedras ou cociñaba e habilitaba os polideportivos para poder durmir neles.
A partir de todo isto, apareceu un movemento que defendía que os barcos con mercancías perigosas non navegasen preto da costa: o movemento “Nunca máis”. Lémbrao como un berro para que o que pasou non se volvese repetir.
« Atrás