KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Title

María Couto López nos habla del atentado del 11 de septiembre de 2001 en Nueva York.

 

Nuria Iglesias Couto · 3 marzo 2021 17:51


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Este atentado tuvo lugar el 11 de Septiembre de 2001 en Nueva York. Ese día era el cumpleaños de María y lo iba a celebrar con sus amigos esa misma noche. Ella se encontraba en Mallorca cuando el atentado tuvo lugar.

Ese día el avión Boeing 767, con 92 personas abordo, impactó contra la torre Norte del World Trade Centre, y el avión Boeing 757, con unas 67 personas abordo, impactó con la torre contraria, la torre Sur del Word Trade Centre. Los dos choques se produjeron sobre las 8:45, hora Americana, es decir a las 15:45 en España.

María no se enteró del ataque a las torres hasta la noche, cuando se encontraba con sus amigos en un restaurante celebrando su cumpleaños. Esta noticia se estaba emitiendo por las televisiones del establecimiento.

En ese momento ellos se enteraron de que dos aviones se habían estrellado contra las famosas torres gemelas y que había afectado a diversas plantas de estes edificios. Todas las personas dentro del restaurante se quedaron en total silencio ante aquel terrible suceso. Se trataba de un atentado terrorista cuya única finalidad era solo causar sufrimiento a las personas que se encontraban en ese lugar y a todas sus familias.

Desgraciadamente fallecieron todas las personas que se encontraban en los aviones, más las personas que estaba trabajando en las torres y en sus alrededores. A estas personas se les suman la muertes de centenares de policías y bomberos que fallecieron a causa de la nube tóxica, en total, al rededor de unas tres mil personas. A esta cifra se le suma unos 25000 heridos.

Era sobrecogedor ver las torres incendiadas e ver a las personas luchar por sobrevivir e intentar localizar una salida de esa prisión de humo, fuego y terror. Se intentaba empatizar con todas las personas que lloraban por sus familiares que se encontraba en esas torres, pero era inimaginable.

Posteriormente se derrumbaron las dos torres y se unieron más fallecidos y heridos.
A esto se le sumaron los daños de los alrededores.

Este acontecimiento se sigue recordando con una gran tristeza. En la actualidad en el lugar en el que se situaban las dos torres hay dos fuentes para recordar a los fallecidos. Y aún a día de hoy se siguen descubriendo más muertes de los desaparecidos o de los servicios de emergencias que desarrollaron enfermedades a causa de la nube tóxica. También se siguen haciendo conmemoraciones y guardando minutos de silencio para recordar a las víctimas.
Ahora Word Trade Centre es un lugar lleno de tristeza en una ciudad llena de luz, como Nueva York.

Title

Manuel Fernández González fálanos do desastre provocado polo afundimento do Urquiola no 1976

 

Icía Fernández Ferreiro · 17 febrero 2021 12:02


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Meu pai tiña seis anos cando o petroleiro Urquiola afundiu. El lembra que na súa casa se falaba sobre o tema, e de cando en vez escoitábanse as explosións que proviñan do porto (xa que era onde estaba a arder o petroleiro).

Unha das cousas que lembra dun xeito moi nítido é cando estaba no recreo da tarde no colexio (tiña clase pola tarde na escola) e o ceo pasou de estar azul a de repente porse moi negro. O fume de queimarse o petróleo vertido polo Urquiola fixo que semellara que era noite pecha. Di que aínda agora lembra a sensación de extrañeza que sentiu nese momento, xa que eran sobre as catro da tarde e semellaban ser a doce da noite.

Tamén lembra que ese verán non puido ir as praias de A Coruña e arredores (acostumaba ir a Mera as fins de semana) (como adoitaba facer os anos anteriores), senón que foi ás de Seiruga ou Malpica. Recorda ver o areal e as rochas con charcos e pegotes de chapapote e a auga moi negra.

Como meu pai era moi pequeno non tiña a capacidade de imaxinar o impacto medioambiental que tivo este suceso. Pero si que lembra que nas noticias se falaba de que o traballo dos mariñeiros peligraba (xa que os peixes estaban a morrer afogados polo petróleo) e que o impacto medioambiental non ía a ser pouco.

Por este suceso, e por outros afundimentos de petroleiros (como o Prestige no 2002), os grandes barcos teñen que navegar algo máis lonxe da costa do que o facían antes.

Título

Víctor Mayo Ardións fálanos do atentado do 11 de setembro do 2001 en Nova York e as súas consecuencias.

 

Ángela Mayo Dosil · 7 mayo 2020 14:10


Foto coa persoa entrevistada

Idade
48

Testemuño sobre o evento
Era o 11 de Setembro de 2001 ás 13:45 aproximadamente (hora nas illas Canarias) e nese tempo, Víctor (meu pai) estaba traballando en Fuerteventura. Nese preciso intre estaba comendo cos seus compañeiros nun bar. Como era hora de comer para os traballadores e o local era bastante pequeno había moito ruído de fondo que non permitía escoitar o son do televisor.

Meu pai estaba sentado de fronte ao televisor e aínda que non estaba seguindo activamente a retransmisión debido ao ruído da xente falando e comendo, estaba mirandoo como adoitaba facer todos os días. Nese momento apareceu a imaxe en directo con Nova York e nada máis facer a conexión, víase como saía fume dunha das torres. Isto provocou neles a rápida reacción de pensar e comentar que había un gran incendio (xa que non oiran toda a información) e á vez empatizando así ca xente que había dentro con comentarios como: “mima que agonía que che pille aí dentro...” cando de súpeto apareceu en directo un avión aproximándose a gran velocidade cara á outra torre.

Nese momento, o local sumiuse nun profundo silencio que unicamente irrumpia o volume do televisor, ninguén sabía que acababa de acontecer pero a idea principal era a de un accidente máis propio a unha película de ficción que a da realidade aínda que lles parecía unha moi estraña coincidencia que ocorresen dous accidentes de tal dimensión case simultaneamente en dous edificios identicos.
Engade meu pai que desde como el o viviu, era arrepiante ver como caian os edificios, como se vía á xente escapar dos arredores e como tamén se vían a algunhas persoas saltar polas fiestras inundadas polo pánico e a desesperación.
Todo o mundo estaba impresionado e impactado a partes iguais e non facía falta moito máis que ver as súas caras para notalo. Ademais, el tamén tiña moito medo por como iba ser a reacción dos Estados Unidos e de George Bush o que era o presidente do país nese momento.

Pouco tempo despois, foron sabendo que efectivamente fora un atentado terrorista levado a cabo secuestrando 4 avións con pasaxeiros. Dous foran utilizados nas torres, o terceiro impactara contra no Pentágono e o cuarto, caerá en Pensilvania despois de que os pasaxeiros intentaran retomar o seu control tras saber do acontecido na cidade de Nova York. Días despois, tamén foi saíndo á luz máis información relacionada, concretamente de como se estaba contabilizando aos falecidos seguindo o número de nenos e nenas que non foran recollidos ese día en garderías e colexios da cidade, dato que tamén deixou moi inquietado a meu pai e di que nunca se esquecerá del.

Como “anécdota” meu pai conta que pouco tempo despois do atentado, comezara a traballar con eles un home colombiano que tiña un tío que levaba traballando 20 anos nas torres xemelgas. Xusto ese día, tivera unha cita médica que fixo que chegara tarde ao seu posto de traballo e que impediu un destino fatal.
Tamén conta que unha veciña de Negreira, que á vez era amiga dunha das miñas tías, tiña un familiar que traballaba alí e que nunca se chegou a saber que fora del.

Title

Elena Pernas Verdugo
Fin de la dictadura franquista y inicio de la democracia

 

José Javier Olmo Pernas · 5 marzo 2021 16:33


Interviewee/s testimony on the event
El fin de la dictadura de Franco fué el 20 de noviembre de 1975, ya que llegó la noticia de su muerte dando por finalizada una dictadura que duró 36 años. Mi madre se sentía más segura ya que sus hermanos estaban estudiando en Santiago y estaban siendo perseguidos por los "grises" simplemente por tener un aspecto físico que representaba ideologías contrarias al régimen ( por ejemplo barba etc ...). también se sentía más incluida en el ámbito social, con libertad de expresión, y el hecho de poder elegir al gobierno marco un antes y un después en su vid

Title

Jesús Mallo Martínez, Os primeiros ordenadores persoais.

 

Sara Mallo Román · 3 marzo 2021 15:48


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Cando meu pai tivo o seu prmero ordenador na casa, apenas existían ou se coñecían os ordenadores como os coñecemos na actualidade. Asociábanse a grandes empresas ou para a investigación, xa que naquela épocatodos traballaban con máquinas de escribir. No Nadal de 1984 aproximadamente, os meus avós mercáronlles o meu pai masi ó seu irmán, o seu primeiro ordenador personal.

Este tiña 3K de memoria Ram ( hoxe en día calquera ordenador mil veces máis potente), e ainda así, considerábase un artigo de "luxo". A estes ordenadores apenas se lle podía dar uso posto que case non tiñan aplicacións, pero servían para aprender a programar e descargar algún xogo.

Pasados moi poucos anos, a evolución dos ordenadores foi moi significativa xa que de feito, podíanse obter dispositivos de moita máis calidade por un prezo inferior.

Additional photographs
« Atrás