Que aprendiches con esta actividade?
Debo recoñecer que aprendín moitísimo mentres elaboraba este traballo. Por un lado dándolle forma á carta e tamén, como non, recreando o retrato do personaxe en cuestión, posto que é unha forma de achegarse máis a el e polo tanto meterte máis no tema. Foi enriquecededor desde o punto de vista académico, por suposto, pero fundamentalmente maís enriquecedor, se cabe, a nivel persoal, posto que me fixo reflexionar sobre o momento e as circunstancias da época, tanto en relación á historia de España, como na maneira en como sucederon os feitos, e tamén como nolos contaron.
Cando nos comentabas nun primeiro momento o tema deste traballo, e posteriormente nos asignabas o personaxe definitivo, debo recoñecer que pensei que ao descoñecelo me ía custar máis traballo facelo. Realmente só me soaba algo cando ti me lembrabas nun dos correos que nunha das clases falaramos de Bartolomé de las Casas, pero tampouco moito. Unha vez que me puxen mans á obra, a investigar e documentarme nas redes, coñecer os motivos que propiciaron o debate, as posturas que defendía cada un, etc., foime enganchando máis. A día de hoxe, non teño dúbida en recoñecer que é un tema moi interesante, crucial na súa época e que dá moito de si para debater e reflexionar.
Por suposto, como non podía ser doutra maneira, identificome totalmente co personaxe ao que lle escribo, Bartolomé de las Casas, non ao que represento, Juan Ginés de Sepúlveda, co que é imposible empatizar, e desde logo, moito menos chegar a comprender; nin como ser humano nin como relixioso, posto que non representa ningún dos principios aos que se supón debería ser fiel e practicar: humildade, pobreza, bondade, caridade … En definitiva, un sacerdote cun comportamento moral moi cuestionable. En contraposición, considero de enorme valor a postura de De las Casas, tendo en conta, sobre todo, a época en que se desevolveron os feitos. Destaco e admiro a valentía deste fraile dominico, que defendeu con unllas e dentes algo que consideraba ilexítimo e loitou contra unha sociedade e un ambiente ante o cal tiña todo en contra. Aínda así non se rendeu, seguiu adiante e non se traiciounou a si mesmo, nin como relixioso nin como ser humano, e desde logo, foi fiel ás súas crenzas e ao que consideraba xusto. Ademais, grazas ao seu empeño, por primeira e última vez, un imperio organizou unha investigación sobre a xustiza dos métodos que empregaba para estender os seus dominios.
Considero que non todo é lícito, moito menos tratándose de seres humanos, para acadar certos intereses, e neste momento histórico, reitérome en destacar a figura de Bartolomé de las Casas, que con argumentos, tesón, intelixencia e determinación soubo defender e velar polos máis desprotexidos, e dalguna maneira “pararlle os pés” a Sepúlveda e aos seus seguidores.
Para concluír, gustaríame compartir unha última reflexión. Cando aprendemos historia decatámonos, como neste caso, dos moitos erros cometidos polos nosos antepasados, Paréceme contranatura, saber que nun momento histórico existiu un debate filosófico político e cultural en torno á cuestión indíxena exposta. En torno aos dereitos dun pobo que habitaba nas súas terras, e tiña como tal os seus dereitos, fundamentalmente como seres humanos, e desde logo como nativos e habitantes lexítimos do que para o resto era o Novo Mundo.
Dous homes do seu tempo, pero cunha visión do mundo e do ser humano radicalmente oposta.