KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Nin fadas nin princesas « Atrás    

Título

Dolores Ferro Barreiro encargábase de ¨ sus labores¨, limpaba colexios e traballaba nunha tenda de comestibles.

 

Zulfa Muiño Vilela · 6 febrero 2020 00:00


Foto coa persoa entrevistada

Idade
(no especificado)

Historia
Doleres, que para a maioría da xente era coñecida como Lola, naceu no 1937 en Lugar O Couso, no concello de Melide. A miña avoa tiña dous irmáns, polo que neste caso ser a muller perxudicáballe bastante xa  que tiña a responsabilidade de facer todas as tarefas da  casa, tan só polo feito de ser rapaza.
Xa dende ben pequena encárgabase do coidado da hortiña, dos porcos e das ovellas para o consumo propio e así aforrar uns cartos na comida. Só asistía a clase os días  que chovía, pois o resto da veces, axudaba na agricultura ou realizando tarefas da casa como ir a lavar a roupa o río ou na bañeira, facer a comida... Polo tanto tiña o nivel académico básico: leer, sumar, restar, multiplicar e dividir.
Lola casou co meu avó con vinte anos. Neste mesmo ano, despois de casarse, marcharon os dous a Asturias, xa que el  estaba a traballar nas minas. En Oviedo traballou facendo ¨sus labores¨, coidando e educando o mellor posible das duas fillas que tiña naquel momento e que actualmente son as miñas  tías.

Un tempo despois, máis ou menos no 1973 os meus avós volveron a Melide onde fixeron a casa na que naceu a miña nai. A esta casa ainda lle sacamos moito proveito, pois votamos case todos os veráns alí. Lola ademais de seguir  facendo as tarefas da casa, nos momentos de apuro económico, ía a limpar a un colexio público ou un de monxas. Pois o me avó xa estaba retirado da mina polo que a súa pensión era moi baixa. Noutras ocasións tamén traballaba nunha tenda de comestibles, sobre todo na época da matanza do porco para envolsar os chourizos, xamóns ou lavar tripas e logo salalas. Nesta mesma tenda traballaba a miña tía Blanca, mentres compatiblizaba cos seus estudos, e así poder axudar un pouco máis. Cando a miña avoa era limpadora no colexio público ou nesta tenga adoitaba ter contratos, polo contrario nos colexio de monxas pagábanlle sen contrato.
No seu tempo libre ( que era moi pouco) encantáballe coser e calcetar, despois esa afición contaxioulla a miña nai e ela ensinoume a min.
Ela non se puido xubilar, porque morreu antes da idade mínama de xubilación, que naquela eran 65 anos. E ainda que chegase a esta idade tería nunha pensión de xubilación moi baixa, do que consegiu traballando como limpadora na escola pública e na tenda.
Encargouse toda a súa vida do coidado da casa e finalmente morreu no 1985, cando tiña 48 anos debido a un cancro de mama.

Fotos adicionais

Título

María del Carmen Lojo Ayer é ama de casa

 

Fernando Ferrer Cuadrado · 6 febrero 2020 15:41


Foto coa persoa entrevistada

Idade
80

Historia
Carmen vivió en La Coruña durante muchos años. Ella vivía con sus ocho hermanos en una casa. Su padre trabajaba como Magistrado del Tribunal Supremo y su madre como ama de casa. Cuenta que ella y sus hermanas recibían el mismo trato que sus hermanos, pero nadie ayudaba a su madre a realizar las tareas de casa. Tenían contratada una mujer que ayudaba a su madre en las tareas del hogar.
Todos los hermanos y hermanas fueron al colegio y tuvieron las mismas oportunidades en cuanto al estudio. Todos fueron obligados a estudiar alguna de las pocas carreras que había en La Coruña, debido a su no muy buena situación económica.
Carmen estudió en un colegio femenino y nos habla del comportamiento machista de los profesores hacia las alumnas. Cursó la carrera de económicas y recuerda que en su aula había el mismo número de mujeres que de hombres aproximadamente.
Justo después de empezar a trabajar, como recepcionista en una empresa de Vigo, se casó con mi abuelo Luis y dejó su trabajo remunerado para dedicarse al cuidado de sus hijos y su marido.
Sigue teniendo esa idea machista de que las mujeres debían dejar sus puestos de trabajo para dedicarse íntegramente a las labores del hogar y los maridos aportasen tan solo el sueldo sin ayudar a la crianza de los hijos.
Se trasladaron a vivir a Santiago de Compostela después de la boda. Tuvieron cinco hijos que crió ella sola. Nadie le reconoció nunca todo el trabajo que hacía en casa, ella nunca se lo tomó a mal porque eso era ya un código social. Ahora mismo no recibe ninguna pensión porque el de ama de casa es un trabajo invisible para la sociedad y no está remunerado ni tampoco reconocido.
Estuvo muy condicionada por el hecho de ser mujer en cuanto a su vida laboral y le hubiese gustado tener la suerte de nacer en mi generación para tener más derechos.
Por último opina que tenemos que llegar a alcanzar la igualdad entre hombres y mujeres. Nos aconseja que tanto hombres como mujeres se preparen mucho en los estudios para el día de mañana hacer una sociedad más justa e igualitaria.

Título

María Helena Romero Sánchez é peluqueira e ama de casa

 

Mario Moure · 6 febrero 2020 22:09


Foto coa persoa entrevistada

Idade
71

Historia
A miña avoa María Helena, ou familiarmente Malena, naceu en Lalín aínda que a miña bisavoa proviña de Melide. A miña avoa viviu en un ambiente de comercio xa que os seus pais tiñan unha droguería onde a miña avoa xa tivo que axudar desde bastante pequena. Ela facía pequenos traballos como colocar os productos nas estanterías ou axudar na caixa cando xa era algo maior. Miña avoa estudiou pero non chegou a ir a universidade, algo común nas mulleres da época xa que cando casaban normalmente eran amas de casa e ocupábanse de coidar os fillos.

A miña avoa foi peluqueira durante un tempo da súa vida un traballo que di que lle facía socializar bastante coa xente da vila xa que cando as mulleres ían cortar o pelo falaba con elas e gracias a isto estaba bastante enterada das cousas e case todo o mundo a coñecia. Logo cando tivo fillos co meu avó deixou a peluquería para poder atender aos fillos e coidar a casa dunha mellor maneira. Di que esto e moi distinto agora xa que na actualidade na maioría dos casos as tarefas de casa repártense.

A miña avoa foi ama de casa e segue sendo na actualidade, realizando o labor de coidar a súa nai, e dicir, a miña bisavoa. Según ela o home ocúpabase dos traballos remunerados e as mulleres de facer o resto de labores que estaban máis invisivilizados como as tarefas do fogar.

Ela reflexiona que se tivera a oportunidade no seu momento seguramente decidira seguir estudando para ter unha carreira e ser mestra de nenos ou algún traballo asi, por eso pensa que na actualidade temos que esforzarnos para lograr o que queremos ser xa que todos temos as mesmas oportunidades, non coma na súa época.

A miña avoa non se arrepinte de ser peluqueira xa que foi un oficio que lle fixo aprender cousas sobre a vida e madurar, pero sabe que outras opcións as que non puido optar tamén puideron ser unha boa maneira de gañarse a vida que estaba exclusivamente reservado para os homes en aqueles tempos.

En definitiva, esta foi a historia de miña avoa, unha muller que traballou, traballa e traballará. Ela non está arrepentida de nada xa que en xeral e feliz , pero sabe que a xuventude de hoxe en día ten que aproveitar as oportunidades que ela non tivo.

Título

Mónica Esperante Rendo, axudante de cociña e empleada doméstica.

 

Zeltia Loureiro Esperante · 7 febrero 2020 16:11


Foto coa persoa entrevistada

Idade
41

Historia
Naceu nunha pequena aldea con poucos recursos as aforas de Santiago. Na súa infancia viviu nunha casa onde vivía moita máis xente: pais, irmáns, tios e primos.
Seu pai traballaba de condutor de autobuses e pasaba gran parte do día fora mentras, que súa nai traballaba en oficios non remunerados, coidaba dos fillos e limpaba a casa.
Cando xa tiña 12 anos empezou o instituto e súa nai empezou a traballar de empleada do fogar nunha casa en Santiago.Motivo polo que tiveron que irse a vivir á cidade, por temas de comodidade. No colexio viviu algunhas experiencias machistas da época como por exemplo, mentras que os homes xogaban no recreo, as mulleres tiñan que coser manteles.
En Santiago pudo estudiar, ir a universidade e empezou a traballar en traballos que foran compatibles cos estudos. Sacou o titulo de educadora social, un traballo que se suele asociar máis cas mulleres e de feito, nas clase había entre 80 mulleres e 10 homes. Pero como non había ningún traballo dispoñible de educadora social e necesitaba traballar para conseguir ganancias, non pudo dedicarse ao que quería.
Cando xa cumpleu 21 anos, acabou a carreira e decidiu marchar da casa. Un ano despois casouse e con 24 anos tivo a súa primeira filla, motivo polo que tivo que deixar de traballar. Encargabase da casa, da filla e compaxinaba todo isto gastando o seu tempo de ocio en cousas da familia.
Anos despois volveu a traballar, ata que tivo a súa segunda filla e tivo que deixar o traballo outra vez.Cando creceron pudo volver a traballar en ventas e comerciais.
Estes traballos a xornadas reducidas para poder compatibilizar cos fillos e ca casa, fai que nun futuro non poida recibir unha prestación porque non vai ter os anos mínimos cotizados ou vai ter que traballar moitos máis anos dos previstos.
Na actualidade hai moitos máis servizos de conciliación e apoyo para compatibilizar o traballo cos fillos como por exemplo, as garderias, os comedores, sevizos de coidado.... É un gran cambio e tamén un gran cambio na mentalidade da muller. Non fai falta deixar de traballar ou de estudar para elexir dedicarse só a vida familiar e tería que ser unha decisión compartida por toda a familia e que non só afectase a un membro desta.

Título

Carmen Miño Bugallo é profesora

 

Natalia Paz Peláez · 23 enero 2020 18:55


Foto coa persoa entrevistada

Idade
72

Historia
Carmen se crió en Ferrol, y allí fue donde ejerció su oficio de profesora. Cuando era más pequeña, ella no notó que se le tratara de forma distinta en su casa por el hecho de ser mujer, aunque sí que le tocaba realizar las tareas de casa junto con su madre. Mi abuela pudo formarse académicamente; realizó el Bachillerato Elemental, que en su época era desde los 10 hasta los 14 años, y en el último curso se hacía una reválida. Más tarde, hizo el Bachillerato Superior, donde había otra reválida al terminar, con la cual a partir de ahí se podía hacer un preuniversitario que ya te daba acceso a la carrera, aunque ella decidió no hacerlo debido a que no lo necesitaba para entrar a la carrera de magisterio. En su clase de Bachillerato, había muy pocas mujeres, eran 15 chicas y en la clase había 75 alumnos en total, además de que en aquella época sí se hacían típicos comentarios machistas, pero eran habituales. También notó diferencia al ser profesora mujer, ya que no se les tenía en cuenta tanto como a los hombres, pasaban un poco de su opinión, aunque ya estaba acostumbrada.
Ella hubiera querido ser profesora de Geografía e Historia, pero por asuntos económicos decidió estudiar magisterio en su lugar de origen. Decidió no hacer oposiciones, ya que eso conllevaba a que le pudieran llamar de algún colegio lejano.
Más tarde, Carmen fue contratada en un colegio privado. Considera que las cosas han cambiado mucho: desde la cantidad de alumnos hasta la forma de impartir clase; aunque ella estaba a gusto con su trabajo. No tuvo especial problema con el sueldo ni con sus compañeros de sexo masculino.
Además de esto, por las tardes daba clases particulares, las cuales estaban muy bien remuneradas y le ayudaban a ganar más dinero para mantener a la familia.
Por último, Carmen considera que su calidad de vida de la jubilación no ha tenido nada que ver con su trabajo.

Sons
« Atrás