Story
O meu avó, Alfonso González-Elipe Ríos, naceu en 1940 en Santander. Antes de que nacera, os meus bisavós vivían en Albacete, pero como o meu bisavó era de Santander, quixeron que o seu fillo nacera en Cantabria, e logo volveron a Albacete donde o meu bisavó traballaba no banco BANESTO.
O meu avó Alfonso pasou os seus 5 primeiros anos de infancia en Albacete. Cando ao seu pai ascendeu como caixeiro na sucursal do Banesto en Santander, fóronse a vivir alí.
En Santander o meu avó viviu uns cinco anos ata que ao meu bisavó ofrecéronlle un ascenso en Elda, e decidiron marchar novamente. O meu avó viviu alí ata os quince anos.
En 1955, ao meu bisavó ofrecéronlle un cargo no Banesto en Tarragona, unha das máis importantes sucursais de España, e decidiron marchar de novo.
Alí rematou os estudos e comezou a carreira de perito industrial. Cinco anos despois, en 1961, cando o meu avó acabou a carreira, morreu o seu pai. A irmá do meu avó ofreceulles ao meu avó e a miña bisavoa ir a vivir con ela e o seu marido a Barcelona.
En Barcelona, o meu avó conseguiu traballo nun almacén de maquinaria de imprenta chamado "Fundición Tipográfica Nacional”. Alí tamén coñeceu á miña avoa. Pasados tres anos, o meu avó Alfonso e a miña bisavoa María decidiron regresar a Tarragona.
De novo en Tarragona, o meu avó casou coa miña avoa Marigracia e atopou traballo nunha empresa chamada “Torras, Herrería y Construcciones” que dedicábase a facer estructuras metálicas. En 1968 naceu a miña tía Irene, a maior das súas tres fillas.
Cando esta empresa pechou, o meu avó comezou a traballar na construcción da central nuclear de Vandellós.
De aquí pasou a traballar durante cinco anos noutra empresa chamada “Industrias Vila”. Esta empresa dedicábase a facer infraestructuras para explotacións avícolas. Nesta etapa naceu a miña nai, Laura en 1973.
O meu avó pasou ao paro outra vez e pouco despois contratáronno nunha empresa chamada “Frío Industrial” onde traballaba polas mañás e, polas tardes, no porto de Tarragona levando cuestións técnicas.
En 1982 un amigo do meu avó ofreceulle un traballo na empresa “La Esmeralda S.L” que estaba en Xubia-Neda (A Coruña). A oferta que este amigo ofrecéralle era moi xenerosa e daríalle ao meu avó a posibilidade de crecer económicamente. Así foi como o meu avó e a súa familia decidiron emigrar a Galicia no verán de 1982
Pasaron os anos e a miña avoa foi contratada como contable na empresa onde tamén traballaba o meu avó pero pasados uns anos os donos da empresa decidiron trasladala a Valladolid pechando a nave en Xubia. Os meus avós víronse forzados a emigrar a Valladolid se querían conservar o seu traballo.
Os meus avós chegaron a Valladolid en xulio de 1993. Julio utilizou aos meus avós para sacar adiante a empresa. Cando a empresa saiu adiante, Julio considerou que xa non necesitaba aos meus avós e botounos á rúa.
Dada a situación, o meu avó recurriu a un amigo seu que ofreceulles un piso e un traballo temporal na súa ferretería en Ponferrada. A situación continuou así durante dez meses, ata que os meus avós aforraron un pouco e decidiron regresar a Galicia.
En Galicia o meu avó comezou a traballar como vendedor e representante de varias empresas. Ao ter que desprazarse por toda Galicia decidiu instalarse en Sigüiero, pola súa situación xeográfica e porque quedaba cerca de Santiago onde estudaba a miña nai que foi a vivir con eles.
Nesta etapa da súa vida, ao final do seu longo historial laboral, foi cando o meu avó comezou a gañar máis diñeiro como vendedor e representante de importantes empresas. Despois de dous anos en Sigüeiro decidiu regresar ao seu piso en Xubia. Esta foi a súa última migración, de forma permanente.
De novo en Xubia, o meu avó seguiu vendendo representacións de importantes empresas do seu sector ata o ano 2010, cando cumpriu setenta anos. Hoxe o meu avó está xubilado, e vive coa miña avoa María Gracia a cabalo entre Xubia e Cantabria, a súa terra natal.