KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

María Monica Salvado Regueira nos habla de la enseñanza durante la época franquista

 

Lucas Salvado García · 13 noviembre 2019 18:40


Foto coa persoa entrevistada

Idade
51

Historia
Los niños y las niñas estaban separados siempre en clases distintas o en colegios separados, a las niñas y a los niños se les enseñaba cosas totalmente diferentes
( como por ejemplo a las niñas se les enseñaba costura, bordados, etc..., y a los niños se les enseñaba futbol y otros deportes ).
La religión era obligatoria ( solo la católica ), había misas e incluso capillas en los colegios, la mayoría de los colegios eran religiosos y las clases las daban las monjas. Al llegar a clases al principio de todo siempre se rezaba un padre nuestro y otro siempre al salir, se cumplía la eucaristía varias veces al año, igual que el miércoles de ceniza.
La educación era muy estricta, con mucho respeto a los padres impuesto por el miedo.

Título

Mary Carmen Regueiro Racamonde, nos habla de la época franquista

 

Rosalía Monasterio Cuesta · 21 mayo 2023 12:38


Idade
66

Historia
Mi abuela relata la historia de su tío abuelo Daniel Racamonde, el cuál habia estado luchando en el bando contrario a Franco. Cuando acabó la guerra civil, muchos eran perseguidos y se refugiaban en el monte, los llamados “maquis”. Su familia le llevaba comida y ropa cada día o cada dos días. A partir de los años 60s recaudó dinero y emigró a México, nadie más volvió a saber de él.

Sons

Fotos adicionais

Título

Manuel Rodríguez López e vou falar sobre a ditadura franquista

 

Brais Seijas · 15 noviembre 2019 16:26


Foto coa persoa entrevistada

Idade
80

Historia
O meu avó vivíu na época de franco, el lembra que era unha época na que se pasou fame, os alimentos eran por ración, según fora a familia de grande así lle daban o aceite, o gas, azúcre, etc., Ganábase moi pouco no traballo,ían a traballar (votar as patacas, a xachar, meter a leña, etc..) para as persoas máis ricas, e a cambio dabanlles a comida e traballaban ata a noite. Empezou a traballar aos 14 anos cunha familia rica do pobo, e traballaba toda a semana.
O meu avó dí que Franco non era malo, foi moi loitador os que eran malos os veciños, os que eran da falange, si por calquera cousa lle caía mal algún veciño, os falangistas ían pola noite a buscalos e aparecian mortos ao día seguinte nunha cuneta. Houbo moitas mortes inxustas.
Franco fixo moitas obras sin maquinaria, as carreteras, o tren, etc,..era un ditador que non tiña relación con ningún pais, só tiña relación con Arxentina, pero sacou o pais adiante, sin axuda de nadie.
Durante a ditadura franquista, había moito respeto, e nadie roubaba a nadie porque si roubabas sabías que despois ián a por tí, Moita xente fala mal de Franco, pero mentres estaba Franco, había moi poucos impostos, os seguros e o gasoleo estaba moi baratos, había pagas (eran pagas pequenas) tamén pagaba polos nenos e sobre todo vivíase sin medo. O peor que había era a guardia civil (si te paraban quitabanche todo o que levabas e tamén pegaban a xente) e os escapados da guerra (que se escondian polo monte, porque si os pillaban matabanos)
Nas escolas daban leite e queixo, pero casi todo o queixo o levaban os curas, para darlles aos pobres, pero repartianos cos ricos en vez de darllos as persoas que o necesitaban.
As persoas que traballaban cobraban e non ían a guerra, había xente que traballaban sin cobrar nada para non ter que ir a guerra.
Cando morreu Franco, decían que xa levaba oito días morto, que a xente que estaba por detrás del estaban arreglando os papeis, pero que xa morrera antes. Lembrase que o día que morreu Franco sobre as 5 da maña mais o menos, ia escoitando a radio e dixeron "Españoles Franco ha muerto".

Título

José María Nieto Quintáns fálanos da vida durante a ditadura franquista

 

Carla Nieto García · 10 noviembre 2019 11:54


Foto coa persoa entrevistada

Idade
66

Historia
Durante a ditadura franquista o meu avó comía pan de millo, papas de millo e carne salada maioritariamente (mataban algún animal e poñían a carne en auga con moito sal). A mellor parte do porco tíñanlla que dar ao médico e á mestra, mentres que ao cura dábaselle o que quixera. Tamén tiñan unha libreta para o racionamento na que cando ías coller a túa ración mensual anotábanche que cha deran. Por aquí cerca había sobre todo estraperlo de tabaco cando a xente non quería pagar os impostos. Cando querían ir vender calqueira cousa, no caso do meu avó ía a Santiago, tiñan que pasar polo fialatos, que era como unha especie de fronteira na que tiñas que pagar para poder entrar na vila.
Relacionado coa relixión, os rapaces tiñan que ir ao catecismo e á misa. Na Semana Santa todo o pobo ía por quendas a facerlle garda ao Santísimo día e noite, e ademais saian a facer viacruces polo monte. Daquela era pecado traballar en festivos e domingos, aínda que fose nas túas propias leiras. O meu avó na escola tiña que cantar o "Cara el Sol" ao entrar e ao saír, no recreo repartíanlles leite en polvo disolto en auga en vasos que eles traían da casa; tiñan un só libro para todas as materias e como libreta utilizaban unha pizarra pequena ainda que tamén tiñan cadernos con actividades.
Nese tempo as persoas emigraban a Francia para recoller as uvas, os interesados tíñanse que anotar na sindical e xa podían ir. Os xóvenes (13 ou 14 anos aproximadamente) pedían traballo nalgún sitio e se os collían facíanos aprendices e non cobraban ata que sabían facer ben o oficio e comezaban a traballar.
Neses anos só había un goberno, non había autonomías, en cada vila había un alcalde e nas aldeas había un alcalde e un celador. No ano 1981 houbo un golpe de estado liderado por Antonio Tejero no que este home e outros militares entraron no Congreso dos Deputados disparando ao aire, este golpe de estado finalmente fracasou. Según o meu avó Franco non facía discursos, non che viña a falar para nada. A morte de Franco causou moita polémica, un día éste enfermou e botou uns 15 días no hospital ata que unha mañá Arias Navarro dixo na televisión "Franco ha muerto", a partir de ahí comezou a monarquía con Xoan Carlos I tal como Franco dixera antes da súa morte.
A transición á democracia foi moi demandada pola poboación polo que cando o rei deu a opción de tela a xente votou que sí a quería.
Sobre os confictos veciñais o meu avó contoume que a súa avoa dixéralle que na república sí que había moitos problemas entre os veciños e que se te levabas mal con alguén podíache vir pola noite cos amigos e matarte. Por último, a súa avoa tamén lle contou que na guerra civil as persoas vivían con medo xa que en calqueira momento podíanche vir petar á porta, mandarte saír e matarte.

Título

Elena Gil Landín, Memorias dunha Guerra Contada

 

Zoe Glasscock Nores · 1 mayo 2025 21:41


Título

Volvendo a casa


Foto coa persoa entrevistada

Encabezado da carta
 11 de novembro, 1944
Queridos mamá e papá:

Corpo da carta
Hai dous días que saín de Lodz. Estiven polas rúas, buscando onde ir. Isto é un caos, non sei que facer. Só podía pensar en escribirvos, teño moitas ganas de volver. Contaríavos un montón de cousas sobre o lugar no que estiven e as horribles condicións baixo as que vivimos, pero non paga a pena, o importante é que estou viva, e para cando recibades esta carta xa estarei preto de vós, moi preto... Vou intentar coller un tren a casa, un dos meus maiores temores é que a nosa casa xa non esté, que chegue e esté todo destruído ou que xa non estedes aí. Bótovos moitísimo de menos, cheguei a pensar que este día non chegaría xamais... Hai persoas moi simpáticas que están axudando á xente que saíu do campo a contactar cos seus seres queridos.

Despedida da carta
Cada momento que pasa vos sinto máis preto, gardo os meus bicos para poder dárvolos en canto chegue.
Quérevos moitísimo,
Maria.

Idade
82

Foto de contexto

Foto de contexto

Historia
Introducción: Chamei á miña avoa para preguntarlle sobre os seus recordos da ditadura un xoves. Acababa de espertar da sesta e pediume darlle uns días para facer memoria e ordear por escrito o relato. Con moita paciencia, apuntou todos os subtemas que foran suxeridos para guiarse por eles. Algo preocupada, recalquei que non era necesario falar estrictamente deles, que inebitablemente algún acabaría sendo tocado. Pasaron os días e ía crecendo en min certa preocupación ao non recibir a súa resposta. Finalmente, recibín un correo dela cun documento, que adxuntei a parte. Ao principio ese texto estaba pensado para que eu o lese e o parafrasease, pero está tan ben escrito que non vin a lóxica a estragalo coas miñas palabras.
(Farei algunhas anotacións ou comentarios ao longo da historia, porque algúns dos sucesos que explica a miña avoa precisan un contexto ou un coñecemento previo da miña familia).
Dado que KaleidoScapes conta con límite de palabras, vinme obrigada a redactar a historia e adxuntala nun documento a parte (en Documentos adicionais).

Documentos adicionais
« Atrás