KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Pasando a remuda da nosa memoria histórica « Atrás    

Título

María Flora Lorenzo Fernández fálanos do ensino durante a ditadura franquista

 

Fernando Ferrer Cuadrado · 10 noviembre 2019 18:31


Foto coa persoa entrevistada

Idade
85

Historia
Flora tiña dous anos cando estalou a Guerra civil. Ela vivía na vila de Chantada cos seus pais e as súas tres irmás, ela é a maior . Seu pai traballaba no banco pastor e súa nai como ama da casa .Aos dez anos ingresou na escola pública de Chantada para despois poder facer o bacharelato. Un ano despois entrou na escola privada de Santo Tomás de Aquino , para iso tiñan que pagar unha mensualidade e facer un gran esforzo económico na familia. Despois de rematar os bachilleres obtou por facerse maestra de primaria e facer os estudos por libre porque non tiñan os cartos necesarios para a residencia en Ourense. As súas condicións e as da súa familia non eran moi boas pero eran semellantes as da maioría da xente. Tiñan para comer pero non podían ter moitos máis luxos. Estaban moi ben atendidos na escola e xogaban nas rúas ao rematar as clases. Pasouno moi ben durante esa época e fixo moitos amigos cos que pasou os días máis felices da súa vida.

Título

María de la Paz Fernández Álvarez fálanos da realidade da ditadura franquista

 

Pablo Vizcaya sanluis · 2 marzo 2024 11:04


Foto coa persoa entrevistada

Idade
76

Historia

Recopilando información da súa infancia, comeza pola súa nenez recordando o período escolar.Lémbrase dunha única profesora que impartía clase a nenos de distintos cursos.Ata os seis anos non se comezaba na escola.Non existían bolígrafos, había plumas e tinteiros feitos nas mesas. Facía trasnadas metendo as trenzas das compañeiras dentro do tinteiro coas conseguintes consecuencias...
Os pupitres eran de bancadas onde collían ata dez nenos por banco.
Aprendíase a coser, a bordar..o tempo daba máis de si.
Na hora do recreo, os máis pequechos marcaban cunha cana enriba do mapa de España nomeando os seus límites e aprendíase así a Xeografía.

A relixión estaba moi presente.Había un crucifixo na aula e a foto de Franco. Rezábase o rosario unha vez á semana. Había que ir ao catecismo e a misa.Preparábanse para facer a comunión, cousa que hoxe en día xa apenas se fai. As procesións na Semana Santa tamén eran moi concurridas.

A política tamén estaba moi presente,pois matouse moita xente,incluso da súa familia, sen ningún motivo aparente.A miña bisavoa tiña un mozo que era mestre, moi boa persoa ao que acusaron á garda civil, matárono nunha noite de inverno.

Sons

Fotos adicionais

Título

María González Rodríguez nos habla sobre lo que le contó su madre de la guerra civil y la dictadura

 

Mauro Rodríguez González · 3 marzo 2024 13:52


Foto coa persoa entrevistada

Idade
70

Historia
Había en Lugo, una mujer llamada María que junto a su madre crió a su hija. Su vida estaba entrelazada con recuerdos difíciles de la Guerra Civil y la dictadura franquista que marcó la historia de España.

María, desde niña, vivió los duros tiempos de la guerra. Su familia apoyaba al bando republicano, y su padre, comprometido con la causa, tuvo que marchar al frente dónde posteriormente moriría. Los días de incertidumbre y la ausencia del padre dejaron una huella imborrable en su memoria.

Con la victoria franquista, llegó la represión y la dictadura. Su familia se vio sometida al estricto control del nuevo régimen. María recuerda cómo, incluso en las conversaciones familiares, tenían que hablar en susurros sobre política y no podían expresar libremente sus ideas.

A pesar de los tiempos difíciles, María también guardaba recuerdos. El apoyo mutuo entre los vecinos era vital para enfrentar las adversidades. Ellos cultivaban verduras juntos y jugaban al balón y a la rayuela. María participó en reuniones clandestinas, donde se compartían historias de esperanza y la lucha por la libertad.

Con la llegada de la transición democrática, María vio cómo España empezaba a abrirse a la libertad. Aunque las heridas del pasado no desaparecieron de inmediato, la posibilidad de expresarse libremente y vivir sin miedo era una realidad que llenó de esperanza a María.

Hoy en día, María, mi bisabuela ya no está con nosotros y gracias a lo que recuerda mi abuela de lo que le contó minuciosamente mi bisabuela, cuento esta historia.

Título

A ditadura franquista

 

Irene Calvo González · 9 noviembre 2019 16:09


Foto coa persoa entrevistada

Idade
52

Historia
A miña nai cóntame que cando ela era pequena e vivía no País Vasco sufreu unha dura represión por parte do goberno de Franco, aunque que deuse de conta co paso dos anos.
Ela acórdase da represión que sufría o pobo, un pobo triste que loitaba por seguir adiante aínda que sen ningunha liberdade
Oía hablar das persoas que estaban exiliadas no extranxeiro porque se entraban a España sería fusilados por non ter as mesma ideas que Franco.Tamén escoitou falar das execucucións, aínda que estos temas sempre se falaban a escondidas e entre familia.
Coñeceu a moitos emigrantes “emigración interna” de andaluces, castelás, galegos... que ían ao País Vasco para unha vida máis digna, conseguir traballo nos “Altos Hornos” de Bilbao e noutras empresas de metalúrxia.
Naquelos tempos non había moita fame, pero non sobraba nada. A comida era a xusta sen poder permitirse ningún capricho.
O ensino, donde ela vivía, estaba basada en colexios enormes que abarcaban barrios enteiros da zona, como por exemplo no colexio “ la sesarre”, “las simoninas” e no “San Vicente Paúl”. A mayoría eran públicos nos cales ao entrar cantabase o himno franquista “de cara al sol”. O profesorado eran franquistas “escollidos a dedo” para dar unha educación sexista, machista e basada na relixión católica.
A morte de Franco a pasou con moito medo xa que non se sabía nada do que pasaría cando él morrera, pero pouco a pouco co tempo escoitouse hablar da época da transición na que o rey Don Juancarlos 1 sustituiría a Franco.

Título

Andrés Corral García fálanos do ensino na ditadura franquista.

 

Eduardo Castelo Corral · 21 mayo 2023 12:51


Foto coa persoa entrevistada

Idade
83

Historia
Andrés Corral García naceu en Corme no 1940. El comezou no ensino con 6 anos, como todos na súa época. Aos 10 anos tivo que emigrar ca súa familia a Guipúzcoa por falta de cartos e de oportunidades en Corme. Contoume que no colexio ao que ía el había máis galegos que vascos, e polo País Vasco recoñecían Guipúzcoa coma a quinta provincia galega, tendo xente de Noia, Corrubedo, Porto do Son...

Da súa etapa no País Vasco é de onde ten máis lembranzas. Cóntame que homes e mulleres estudaban no mesmo edificio, pero segregados por aulas distintas. Faloume da deixadez do profesorado, chegando o punto de que era recurrente que quedasen dormidos (os profesores). Os alumnos máis intelixentes sentábanse diante de todo, e avanzaban en esa orde ata chegar o final, meu avó séntabase en penúltima fila. Os máis listos e que tiñan ganas de aprender tíñanse que buscar a vida estudando de libros pola súa conta e asistir a clases particulares, xa que na escola o máis avanzado que recorda meu avó dar foron as raíces cadradas. Ao rematar as clases tiñan que salir todos en orde, alumnos e profesorado, a formar ao canto de "Cara al Sol", non lembra se as mulleres tamén o facían.

El deixou os estudos antes de cumplir 12 anos, facían falta os cartos e tivo que empezar a traballar. Fíxoo nunha serrería, así axudaba a economía familiar, unha economía que necesitaba o traballo de meu avó, meu bisavó e meu tío avó. Grazas, indirectamente, a este último meu avó comezou no traballo que acabría desempeñando o resto da súa vida, mariñeiro. Comezou con 16 anos grazas a que puido coller a praza de seu irmán, que estaba des pesca por Holanda, cando volveu a terra seus pais xa estaban de volta en Corme.

Tal como meu avó conta, o que aprendeu na escola foi absurdo, case se podería decir que nada. Todo o que sabe, que son moitas cousas, foi grazas a buscarse a vida e traballando dende unha prematura idade.
« Atrás