Historia
A pesar de que a historia ma conta meu avó paterno (75 anos) ésta pertence ao meu bisavó ( morreu no 2004).
O meu bisavó, Ramón Calvo Grela , e dous dos seus irmáns (Gerardo e Constante) atopábanse facendo o servizo militar en Ferrol cando comenzou a Guerra Civil (abril de 1936) polo que, foron reclutados de xeito obrigatorio para a guerra a pesar de que os seus ideais non eran os dos nacionalistas ( bando dirixido por Francisco Franco).
No frente non estivo ningún dos irmáns, senón que estiveron facendo servizos nos diferentes acuartelamentos.
Concretamemente, conta meu avó que seu pai Ramón ( o meu bisavó) acabou estando no exército nacional 7 anos ( 3 de mili e 4 que durou a guerra).
Súa nai estaba pendiente cada quince días de ir mirar as listas de mortos por si entre eles estaban algún dos seus tres fillos... era unha angustia terrible.
Durante ese tempo, contaba meu bisavó, que moitas foron as noites onde homes, facéndose pasar por falanxistas ,iban polas casas da aldea reclutando xente que non era do seu agrado para sacalos de "paseo" e logo, asasinábanos en calquera descampado.
Lembra meu avó, que, respecto aos "paseos", seu pai contaba (meu bisavó) que unha noite foron á casa da súa avoa (nai do meu bisavó) para sacar de "paseo" ao meu tataravó porque consideraban que era do outro bando (nacionalista) por ter os seus tres fillos na guerra con Franco pero, ese día, de casualidade, os tres fillos estaban de permiso na casa e sairon con forcadas e conseguiron salvarlle a vida ao seu pai.
Ao meu bisavó non lle gustaba falar do tema...era algo que o entristecía moito e lle traía moi malos recordos.
Ramón , o meu bisavó, estivo en Madrid, no Desfile da Victoria o 19 de maio de 1939, que organizou o goberno de Franco para celebrar o triunfo da guerra e consagrar a Franco como "Caudillo".
Aquí en Calo, tiñamos un militar comunista ( do bando republicano) , Líster que participou na Guerra Civil como oficial do Exército Popular da República e, tras a derrota dos republicanos, andivo fuxido polo monte e, finalmente tivo que marchar ao exilio xunto a outros membros do exército de Negrín para escapar da represión franquista, establecéndose na URSS onde alcanzou o grao de Maior Xeneral do Exército Rojo durante a Segunda Guerra Mundial.
Rematada a guerra, o meu avó conta que seu pai lle decía que pasaran moita fame e represión.Houbo violencia física, económica, política e cultural. Faláballe do toque de queda ( había unhas horas onde non se podía andar pola rúa ou por certos lugares), da cartilla de racionamento ( as cales emitía o goberno e facilitaban a obtención de alimentos que , na maioría dos casos, non chegaban para cubrir as necesidades básicas de moitas familias polo que fritían sin aceite, bebían leite ao sete é dicir, 7 de auga e unha de leite, tomaban achicoria en lugar de café e incluso tortilla sin ovo… ), o estraperlo ( era como un mercado negro onde os máis ricos podían mercar alimentos de primeira necesidade e medicamentos pero a un prezo desorbitado), a censura, os rexistros domiciliarios...
Moita xente tivo que marchar ao exilio ou emigrar , sobre todo a América, para escapar da represión franquista e moitos , nunca máis voltaron.
Foi unha época de fame e medo...os conflitos veciñais e as acusacións eran habituais. Calquera veciño podía delatarte ( si eras do bando contrario ou non estabas dacordo co réxime) e podían enxuizarte sin posibilidade de defensa e ser condeado a morte ou a cadea perpetua polo que, calquera veciño podía ser o teu maior inimigo ...