Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

O mellor peor ano da miña vida

 

Irene Fajín Valiñas · 19 mayo 2020 15:56


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Eu, cando escoitei falar de que había un virus en China e que estaba expandíndose, preocupeime, pero non me asustei, simplemente pensei en qué pasaría cando chegara a España. A medida que pasaban os meses e chegou a España, ya o tiña asimilado, e o que non quería que pasara era que me perxudicara cos examen. Todo cambiou por completo da miña vida ao saber que non teríamos clases, ademáis que coincidiu fatal, xa que era a época de exames. Ao principio do confinamento estaba moi perdida e con dúbida por todas partes, xa que non sabía que iba pasar con todas as metas que tiña planeadas para este 2020 e coa escola. Empezamos a quedar na casa e a facer as tarefas e traballos de todas as asignaturas. O aburrimento empezaba a aparecer, e xa non sabía nin que facer. Cando nos deixaron sair unha hora alegreime e empecei a saír a dar paseos. Agora xa está todo moi normalizado de máis, porque a xente volve a facer o que quere. O que eu facía e fago no confinamento é basicamente pasarme a mañá facendo cousas da escola, comer, descansar, e as veces continuar con deberes e traballos se ainda teño algo pendente, ainda que ás veces saio da casa para camiñar e pasear ao meu can ou ccoa miña familia. Gustoume moito poder refacer cousas que non facía dende fai anos como por exemplo facer pulseiras con gomiñas, facer puzzles, dibuxar e ler, e sobre todo pasar máis tempo coa miña familia. O que espero e que podamos ter un verán seminormal, no sentido de poder desprazarnos a onde queiramos, ainda que non sexa moi lonxe, porque as fronteiras están pechadas, pero con precaución sempre, porque ainda estaríamos rematando as fases do confinamento, e non me gustaría contaxiarme.
Eu fixen a foto dese xeito porque mirar pola ventá é algo que fago todos os días, xa que sinto que estou na rúa e sinto o vento do mesmo xeito que se estou paseando, e é unha maneira que teño eu de estar fóra da casa mentres estou dentro dela, e de paso tomar o aire un pouco.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Los días con el COVID-19

 

Fernando Ferrer Cuadrado · 6 mayo 2020 12:17


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Para comenzar, cuando empecé a oír noticias sobre este horrible virus que se extendía rápidamente por China, tampoco llegué a darle mucha importancia y como la mayoría de tristes noticias que vemos diariamente en el telediario, pensé que caería en el olvido como las demás. Pero como ya nos hemos dado cuenta muchos de los ciudadanos de este país e incluso del mundo, este no es un virus cualquiera y aunque la verdad es que en ningún momento pensé que íbamos a llegar a este punto tan crítico.
Cuando nos anunciaron en el instituto que debido a este nuevo virus íbamos a faltar a clase durante dos semanas, llegué a alegrarme porque estábamos en época de exámenes y estaba un poco saturado y necesitaba un pequeño descanso. Sin embargo, si en ese momento hubiese sabido todo lo que causaría este virus, nunca habría aceptado esas dos semanas de "descanso" y hubiese preferido seguir disfrutando de mi vida como intento hacer día a día. Pasadas varias semanas ya llegué a un punto en el que echaba tanto de menos ver a mis amigos, hacer deporte con mis compañeros de equipo, e incluso levantarme cada mañana y llegar cansado a ese lugar que hay veces que tanto odio conocido como instituto. Pero por otro lado, también creo que es un sitio en el que aprovecho al máximo mi tiempo, tanto para aprender como para pasármelo en grande junto a mis amigos. A partir de esos días, empecé a hacer deporte para desaogarme un poco y sacar esta especie de estrés de mi cuerpo. Mi método funcionó muy bien y sigo haciendo deporte cada día que pasa.
Los días iban pasando y los trabajos que me mandaban hacer mis profesores me ayudaron mucho a distraerme durante este tiempo. También solía jugar a la play todos los días para poder escuchar a mis amigos y pasar tiempo junto a ellos aunque fuese virtualmente, mediante diversos juegos. Hasta que un día el presidente Pedro Sánchez anunció esta desescalada constituida por cuatro fases. Ahora mismo me encuantro en la fase 0. A partir del primer día que pude salir a hacer deporte individual a partir de las ocho de la tarde, como que el confinamiento ya era más llevadero y por mi parte creo que deberían de haber dejado hacer deporte por la calle desde el principio debido a que hay gente que vive en espacios muy reducidos.
Y para finalizar, me gustaría hablar sobre el motivo de mi foto junto a mi hermano Luis y mis dos perros. Pues he decido poner esa foto porque durante este confinamiento mi hermano ha pasado mucho tiempo conmigo, al igual que mis dos perros, que me hacían tener siempre una sonrisa en la cara. Si no hubiese tenido a mis perros durante este tiempo, estoy seguro de que hubiese cambiado mucho mi punto de vista en cuanto a todo esto.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Un pesadelo feito realidade

 

Lorena García Rodríguez · 28 mayo 2020 14:14


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Era 14 de Marzo e estaba na casa despois dunha larga semá de Instituto. Xa facían días que oíamos falar do virus, pero eu, como imaxino tamén moita xente, seguía sen prestarlle 100% atención, por medo supoño. Recordo que quedaramos para cear cos meus avós, xa que en toda a semá non puidera velos polos exames que tiña, non pensei que sería a última en moito tempo. Foi aí cando chega unha mensaxe ao móbil da miña irmá, “pechamos a tenda, temos que marchar para a casa”, ela traballa nunha perfumería nun centro comercial, e claro, cando deron o alta de alarma os establecementos comezaron a pechar. A raíz diso, comezou máis e máis información a chegarme a cabeza, que si se paralizaban as clases, que si habería un confinamento, nese momento ata pensei se tiñamos comida suficiente na casa para aturar pechados nela! O certo é que pasaron pola miña cabeza moitos pensamentos xuntos. Os días comezaban a pasar, e eu aínda seguía en shock, sen crer moi ben o que estaba a pasar. Todos dentro da casa, o virus é perigoso, moita xente falecida. É aí cando comezou outro dos meus medos. Mentres todos quedabamos na casa, a miña nai e o meu pai, tiñan que saír a traballar. Iso causábame medo de que lles pasaran algo, e trouxeran o bicho para a casa e me collera a min tamén claro! Pero con todos esos medos, os días foron pasando, e ía notando a pesadez de non ulir a rúa, nin a herba, nin a choiva. Os profesores comezaron a poñer deberes, que ao día a día mantíñanme algo distraída aínda que non 100% concentrada, supoño que sería a incertidume de todo o que estaba a acontecer. Cando comezou o plan de desescalada, aínda me esperei uns cantos días, despois de tanto tempo encerrada, facíaseme rarísimo saír. Ao cabo dos días saín un ratiño, con máscara na cara claramente, e nese intre, cando vía pasar a xente con máscara na cara tamén, apartándose, mirei o ceo despexado e radiante, ulín a herba que recén cortaran e pensei, isto non ten volta atrás. A vida cambiou.

"Eu durante o confinamento"
O meu día a día cambiou rotundamente da noite a mañá como para milleiros de persoas. Os primeiros días a verdade é que entre o shock de non crerme o que estaba a acontecer e a incertidume do que ía pasar estaba bastante deprimida, non quería facer nada e sentíame un pouco nerviosa. A medida que foron pasando os días, conseguín adaptarme á vida na casa. Comecei a adoptar medidas de hixiene que antes non realizaba tan a miúdo. Normalmente os meus días foron espertar sobre as 9.30 / 10, aínda que algúns días esperteime moito máis tarde xa que algunhas noites tiven insomnio. O primeiro que facía nada mais espertar era abrir as ventás, e respirar fondo. Despois almorzaba algo e limpaba a louza. Tiven que quedarme moitas horas soa xa que a miña nai e o meu pai traballan, e a miña irmá vive co seu mozo. Algúns días tocábame facer a comida, outros deixábame a miña nai preparada nun tapper. Despois de facer as tarefas do instituto cada día un pouco, facía algo de exercicio, cousa que sigo mantendo aínda que non todos os días. Ademais, de tentar todos ou case todos os días facer videochamada por Skype coa miña familia e os meus amigos, por eso subín a foto de min co ordenador, porque creo que a tecnoloxía nestas situacións é algo imprescindible, pois se non existira, non poderiamos ter visto, aínda que sexa a través dunha pantalla, a algunhas das persoas das que nos tivemos que distanciar por mor desta pandemia.
Despois, cando viñan os meus pais de traballar pasaba tempo con eles, gústame moito máis que estar soa. Logo, faciamos de cear, e algún día caeu receitas de repostería coa miña nai, non podía faltar. Antes de ir para a cama, afecioneime a ver series, e agora intento ver todos os días algún capítulo de series.
Hoxe segue todo igual, aínda que podo saír máis a tomar aire fresco e dar un paseíño.




A miña historia do confinamento en vídeo

Documentos adicionais


Eu durante o confinamento
 

Alessandro Domenico Sgaramella Milán · 28 mayo 2020 17:02


A miña historia do confinamento
Empece a oír hablar de esta actual enfermedad a mitad de febrero de este año cuando solo había casos del virus en China y que había afectado a la mayoría de la población china tanto, que tuvieron que construir un hospital en 10 días. En ese momento, yo pensaba que esta terrible enfermedad no iba a llegar a España y nos iba a afectar personalmente, como muchas personas de mi alrededor. Después este virus se extendió al norte de Italia,lugar donde tengo familia y buenos amigos, y afecto de una manera brutal que nadie se esperaba. Esto hizo que en el telediario abundaran noticias sobre este virus y las terribles consecuencias que estaba trayendo en China y en el norte de Italia, y una abundante preocupación de que afectara también España y muchos otros países, aunque las personas seguíamos con nuestra vida normal. Finalmente a principios de marzo este virus se extendió poco a poco por el mundo y uno de los países que más afecto al principio fue España. Tuvieron que llegar los primeros contagios y muertos en nuestro país para que el sábado 14 de marzo el gobierno decretara el estado de alarma. Desde ese día se acabo mi vida normal y la de todos, unos días antes ya se habían suspendido las clases y no sabíamos como iba a continuar nuestra educación y ya había mucha preocupación porque el virus conocido coronavirus o COVID-19 según la OMS estaba contagiando o matando cada día a mas personas. Los primeros días de confinamiento fueron muy duros, ya no tenía instituto y estaba toda mi familia en la casa, había mucho tiempo libre para poder hacer cosas en familia pero también mucha angustia porque la situación empeoraba cada día. En estos días estábamos muy atentos para escuchar las instrucciones que se nos daban pero también tenía que pasar tiempo con mi familia ahora que lo tenía, yo jugaba con mi padre a las cartas o a otros juegos de mesa que tanto me gustan a mí. También pasaba tiempo con mi padre en el sofá viendo algunas series o películas que nos gusta a ambos,por ejemplo, de comedía que tan importante es en la situación actual para dejar de lado un rato las preocupaciones y por último también estaba atento por si algunos profesores mandara un menaje o correo con indicaciones o deberes que teníamos que hacer. En estos momentos duros y difíciles también me gustaba asomarme a la ventana para que me dará un poco de sol y ver como había un enorme vacío y silencio en la calle que normalmente no se solía ver. Una ventaja que aproveche en estos primeros días de confinamiento es tener más tiempo para dormir las horas necesarios que necesita el cuerpo. Según iban pasando los largos y a veces un poco aburridos días de confinamiento en casa, me iba llegando información de parte de los profesores para comunicarnos como iban a hacer en este último trimestre de instituto. En este último trimestre nos empezaron a enviar deberes por el aula virtual o por correo electrónico otros profesores con una fecha límite de una
semana, mientras que otros nos mandaba unos vídeos con la explicación del contenido de la materia y actividades para realizar. Estos días ya empezaba a estar ocupado con las tareas del instituto, algo que me vino bien para dejar de lado la preocupación por la pandemia que estábamos pasando, pero también era de vital importancia tener un tiempo para estar con la familia y para la realización de hobbies que se podía hacer dentro de la casa. Ya a partir de abril empezamos con las clases por videoconferencia con diversas materias para explicarnos un poco la realización del trimestre porque cada día iba saliendo más información del gobierno sobre esto. En ese tiempo fueron vitales las videollamadas con familia y amigos ya que teníamos mucho tiempo para esto. Después de varias semanas que llevamos en confinamiento se iba haciendo más difícil no salir a la calle excepto para ir a supermercados o farmacias, pero yo no lo estaba llevando un poco mejor porque no soy mucho de estar todo el día en la calle. Sigue en el documento adjunto

A miña historia do confinamento en vídeo

Documentos adicionais


Título

Videoxogos, deberes e tamén videoxogos

 

Pablo Freijeiro Díaz · 27 mayo 2020 17:18


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
A miña vivencia persoal co confinamento non foi precisamente positiva, pero, por sorte, non perdín a ninguén cercano, polo que non podo queixarme.
As primeiras dúas semanas de confinamento fixen moitos deberes, porque algúns profesores mandaron moito, pero logo ampliaron as datas de entrega. Non me preocupei moito do exercicio físico, xa que pensaba que a situación non duraría moito.
Nas seguintes semanas de confinamento, a miña rutina diaria foi sempre igual (non houbo diferencia entre a fase 0 e a fase 1). Erguíame sobre as nove e xogaba aos videoxogos ata as 10:30. A esa hora empezaba cos deberes e logo facía un pouco de exercicio ata a hora de comer. Despois de comer tiña que saír un pouco ao xardín para que me dera o Sol e logo volvía xogar a videoxogos ou ver algún vídeo. Despois diso, facía deberes de novo ata as 18:00-19:00, que é condo miña irmá e mais eu chamabamos ao meu primo para xogar a un xogo en liña. Logo, ás 20:00 aplaudía e, ás 20:30 tocáballe a televisión aos meus pais e eu marchaba a facer deberes de novo. Ao rematar, vía algún vídeo ou lía calquera cousa en Internet ata as 0:00, que é cando eu marchaba a durmir. Esta rutina cambia cando teño videoclases, nese caso, reemplazo a actividade que toque a esa hora pola videochamada.
Co da desescalada, a miña rutina non cambiou moito, pero si mudou o que fago pola tarde. Esta última semana (17 de maio), comecei a saír da casa. Entón, a miña rutina cambiou un pouco: en lugar de xogar a videoxogos pola tarde, agora marcho a casa dun veciño (coa miña irmá), que montou unha piscina pequena. Tamén comecei a ir a clases de tenis os venres e agora teño clases de inglés por Skype. A miña rutina actual xa se parece un poico máis á que tiña antes desta pandemia, pero aínda non de todo.
En xeral, practicamente non saín da casa e estiven bastante illado do mundo. Cos meus amigos só falei de deberes e atopei a algún pola rúa, pero as únicas persoas coas que me comuniquei considerablemente foron os meus pais, miña irmá e o meu primo co que xogo en liña. Tamén falei con algúns familiares por videochamada pero, moi de vez en cando.
Creo que xa é evidente pero hai dous elementos que predominan nas diferentes rutinas diarias que seguín: os videoxogos e os deberes. O meu horario foi sempre o mesmo despois das dúas primeiras semanas ata a do 17. O único que cambiou foi o videoxogo ao que xogaba. Ao principio, era un de pelexas (Smash Bros), que é ao que xogo en liña co meu primo, pero os meus pais logo mercaron un novo xogo chamado Animal Crossing, ao que non xoguei moito, agás os dous primeiros días , nos que case non fixen deberes e quedaron para a fin de semana. Máis tarde, os meus pais mercaron outro xogo (Zelda Breath of the Wild); a este si que xoguei bastante, pero aprendín do que sucedera antes e mantiven o meu horario para non agobiarme logo.
En relación cos deberes, un problema bastante importante foi por onde mandan os deberes os profesores. As tarefas chegan por moitas plataformas diferentes, e é moi confuso comprobar todas as plataformas cada día, porque sempre me esquezo de algunha. Outro problema de comunicación é que ás veces a aula virtual non me notificou das tarefas, pero tiven a sorte de que os meus compañeiros me avisaron a tempo. Coas videochamadas, pola outra banda, non tiven moito problema, só que nalgunha non fixen moito porque xa sabía todo o que explicaban, posto que fixera os deberes antes.
Tamén costoume xestionar o tempo de traballo. Ás veces deixei os deberes para os últimos días e acababa un pouco agobiado. Pero iso foi máis cara o principio do confinamento. Co paso do tempo fun estabilizando máis a miña rutina e agora teño todo máis controlado e organizado.
A foto que subín representa as dúas actividades ás que máis tempo dediquei durante o confinamento, por iso a escollín. Na metade dereita aparezo eu xogando ao Smash Bros Ultimate pola mañá, coa miña irmá; e na foto da esquerda saio eu facendo deberes: xusto estou facendo este traballo.

A miña historia do confinamento en vídeo