Geography and History of Ames

Historias do confinamento « Atrás    

Título

Ahora toca aprender a valorar

 

Andrea Barreiro · 23 mayo 2020 16:44


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
El día que comenzé a tomar en cuenta a la Covid-19 fue el día en se cancelaron las clases, aquel jueves comenzé a pensar que este virus no era para nada una broma y que como sociedad deberíamos tomarnos las cosas enserio; desde ese día tuve claro que esto que parecía tan pequeño y lejano iba a cambiar nuestro estilo de vida. Antes de comenzar a contar una pequeña parte de mi vida me gustaría recalcar que nos falta empatía a la mayoría, muchas personas con las que estuve en contacto opinaban que el virus era inofensivo, que solo iba a por las personas mayores. Hoy en día me sigo pregunando: ¿Que pasaría si los afectados fuesen nuestros abuelos o familiares? A veces tenemos que empezar a no solo pensar en nosotros, estoy segura de que la mayoía de la gente tiene un vecino mayor en su edificio, y el pobre tiene miedo a salir de casa, hacer la compra y los jóvenes debemos ayudarlos en la medida de lo posible.
Desde mi punto de vista me considero una persona bastante afortunada, vivo en una casa conn un jardín inmenso y estoy segura que la cuarentena ha sido mucho más llevadera que a otras personas; aún así he tenido momentos de bajón y he tenido que acabar con el chocolate de la nevera. Empezé el confinamiento absoluto con mal pié, estaba preocupada sobre todo por personas de mi familia que son mayores, pero por otra parte me agobié un poco con los temas escolares, era básicamente la inceridumbre de saber que pasaría con los exámenes finales y también lo que pasaría con las clases. A medida que los días iban avanzando mi ánimo empezó a crecer, las primeras semanas comenzé a andar en bicicleta por mi jardín durante una hora diaria, luego también aprendí a cocinar, a bailar, a escuchar a otras personas, a ver el telediario; todo lo que aprendí durante aquellas semanas fue a echar de menos mi antigua vida, y desear volver a la normalidad cuanto antes. Cuando el gobierno comenzó a poner más cantidade de prohibiciones empezé a valorar mi situación, mis padres eran afortunados, mi padre era autónomo y como tenía bateas podía seguir trabajando, y por suerte todo nos fue bien. Más o menos en la mitad del encierro comenzé a ver películas y series, pero también escuché música ya que me relajaba, cada semana que pasaba comezé a ser una persona positiva, cada día pensaba " ojalá hoy haya más curados", poco a poco comenzé a ver el telediario a pensar, a escribir algún pequeño poema etc. Me acuerdo que muchas veces nos sentábamos todos en familia a ver las noticias, siempre había pequeños datos, o incluso ciudadanos, policías o médicos que nos ayudaban a luchar. Como vivo algo lejos del pueblo yo no solía salir a aplaudir, pero si que les daba a esas personas mi agradecimiento interno, Conforme las semanas fueron pasando mis salidas al jardín fueron aumentando pasé mucho tiempo leyendo aunque sobre todo reflexionando sobre esta situación. Unos días después de mis reflexiones tuve claro que estar en contacto con mi familia y amigos me iba a ayudar a sobrellevar la situación, llamé a mi mejor amiga, pasábamos mínimo cuatro horas diarias conversando, también llamé a mi madrina que vive sola , y a mucha más gente; que estuvo ahí en todo momento. A modo de reflexiónm me dí cuenta de que mientras estábamos todos en casa preocupados por la situación que estábamos a vivir, los árbores florecían, la hierba crecía, el mundo no paraba, y que cuando me dí cuenta mi entorno había cambiado, y eso se debía a la primavera. Yo pienso que la vida ha cambiado pero ahora mismo mientras escribo sentada fuera en el jardín me doy cuenta de que la vida no solo ha cambiado para mal, yo personalmente aprendí a valorar a mi familia, a fortalecer mis amistades, a preocuparme por mí misma, a valorar la libertad, a mirar mi situación, a apoyar a los demás pero sobre todo a ser yo misma; y lo único que de verdad le agradezco al confinamiento es que me ha enseñado a disfrutar de la vida. Puse una foto con mi perro Bono, ya que solemos tomar el sol en la terraza.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Videoxogos, deberes e tamén videoxogos

 

Pablo Freijeiro Díaz · 27 mayo 2020 17:18


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
A miña vivencia persoal co confinamento non foi precisamente positiva, pero, por sorte, non perdín a ninguén cercano, polo que non podo queixarme.
As primeiras dúas semanas de confinamento fixen moitos deberes, porque algúns profesores mandaron moito, pero logo ampliaron as datas de entrega. Non me preocupei moito do exercicio físico, xa que pensaba que a situación non duraría moito.
Nas seguintes semanas de confinamento, a miña rutina diaria foi sempre igual (non houbo diferencia entre a fase 0 e a fase 1). Erguíame sobre as nove e xogaba aos videoxogos ata as 10:30. A esa hora empezaba cos deberes e logo facía un pouco de exercicio ata a hora de comer. Despois de comer tiña que saír un pouco ao xardín para que me dera o Sol e logo volvía xogar a videoxogos ou ver algún vídeo. Despois diso, facía deberes de novo ata as 18:00-19:00, que é condo miña irmá e mais eu chamabamos ao meu primo para xogar a un xogo en liña. Logo, ás 20:00 aplaudía e, ás 20:30 tocáballe a televisión aos meus pais e eu marchaba a facer deberes de novo. Ao rematar, vía algún vídeo ou lía calquera cousa en Internet ata as 0:00, que é cando eu marchaba a durmir. Esta rutina cambia cando teño videoclases, nese caso, reemplazo a actividade que toque a esa hora pola videochamada.
Co da desescalada, a miña rutina non cambiou moito, pero si mudou o que fago pola tarde. Esta última semana (17 de maio), comecei a saír da casa. Entón, a miña rutina cambiou un pouco: en lugar de xogar a videoxogos pola tarde, agora marcho a casa dun veciño (coa miña irmá), que montou unha piscina pequena. Tamén comecei a ir a clases de tenis os venres e agora teño clases de inglés por Skype. A miña rutina actual xa se parece un poico máis á que tiña antes desta pandemia, pero aínda non de todo.
En xeral, practicamente non saín da casa e estiven bastante illado do mundo. Cos meus amigos só falei de deberes e atopei a algún pola rúa, pero as únicas persoas coas que me comuniquei considerablemente foron os meus pais, miña irmá e o meu primo co que xogo en liña. Tamén falei con algúns familiares por videochamada pero, moi de vez en cando.
Creo que xa é evidente pero hai dous elementos que predominan nas diferentes rutinas diarias que seguín: os videoxogos e os deberes. O meu horario foi sempre o mesmo despois das dúas primeiras semanas ata a do 17. O único que cambiou foi o videoxogo ao que xogaba. Ao principio, era un de pelexas (Smash Bros), que é ao que xogo en liña co meu primo, pero os meus pais logo mercaron un novo xogo chamado Animal Crossing, ao que non xoguei moito, agás os dous primeiros días , nos que case non fixen deberes e quedaron para a fin de semana. Máis tarde, os meus pais mercaron outro xogo (Zelda Breath of the Wild); a este si que xoguei bastante, pero aprendín do que sucedera antes e mantiven o meu horario para non agobiarme logo.
En relación cos deberes, un problema bastante importante foi por onde mandan os deberes os profesores. As tarefas chegan por moitas plataformas diferentes, e é moi confuso comprobar todas as plataformas cada día, porque sempre me esquezo de algunha. Outro problema de comunicación é que ás veces a aula virtual non me notificou das tarefas, pero tiven a sorte de que os meus compañeiros me avisaron a tempo. Coas videochamadas, pola outra banda, non tiven moito problema, só que nalgunha non fixen moito porque xa sabía todo o que explicaban, posto que fixera os deberes antes.
Tamén costoume xestionar o tempo de traballo. Ás veces deixei os deberes para os últimos días e acababa un pouco agobiado. Pero iso foi máis cara o principio do confinamento. Co paso do tempo fun estabilizando máis a miña rutina e agora teño todo máis controlado e organizado.
A foto que subín representa as dúas actividades ás que máis tempo dediquei durante o confinamento, por iso a escollín. Na metade dereita aparezo eu xogando ao Smash Bros Ultimate pola mañá, coa miña irmá; e na foto da esquerda saio eu facendo deberes: xusto estou facendo este traballo.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Unha nova normalidade

 

Sofía Álvarez Castro · 29 mayo 2020 13:18


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Como calquera tarde normal, aquel día estaba algo aburrida mirando memes no teléfono, cando vin un que me chamou a atención. Que nome feo: coronavirus. Ao parecer, tratábase dunha nova enfermidade que aparecera en China había unhas semanas. Pouco sabía eu nin ninguén aquela tarde, o que nos esperaba co virus do nome feo.
(Continúo a historia no apartado de documentos adicionais)

Documentos adicionais


Título

Historia dun confinamento

 

Brais Seijas · 27 mayo 2020 13:09


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
As primeiras noticias que tiven do COVID-19 foi cando empezou en China é pareciame que iso non ia a pasar aqui. A medida que ia avanzando por outro paises xa me empezei a agobiar, ata que finalmente chegou a España e ahí non vou negar que estaba moi nervioso.
Cando chegou o confinamento non facía máis que ver as noticias e falaba todos os días cos meus avós xa que son persoas de alto risco e estaba moi preocupado por eles.
Segundo foron pasando as semanas xa estaba mais tranquilo e facía vida "normal", sen sair da casa, facía os traballos do colexio, xagaba cos meus cans e cos meus amigos "on-line" pero como falabamos todos os dias axudoume moito a pasar o confinamento.
Cando se empezou cas fases de desescalada e xa se podía sair, ao principio non me atrevia xa que me daba un pouco de medo. Agora estoume acostumando á mascarilla que é algo que teremos que levar, supoño que mentres non haxa a vacina.
Eu creo que co tempo volveremos a normalidade e a pandemia COVID-19 quedará como algo que pasou na historia.

A miña historia do confinamento en vídeo


Título

Una situación histórica

 

Yenny Medina Cardoso · 27 mayo 2020 12:32


Eu durante o confinamento

A miña historia do confinamento
Sinceramente, a mi no me cuesta estar en casa, no me agobia, podría decir que hasta me gusta mas estar más en casa que en la calle.
Realmente, no lo he pasado mal, aprendí a tocar el ukelele, dibujé,leí varios libros que tenía "pendientes" y vi mucho cine clásico con mi padre (cosa que me encanta).
No lo pasé mal, lo único al principio, al acostumbrarme a no tener clases presenciales, pero, todo fue adaptarse.
De hecho en la desescalada, mi madre me decía que saliese, y bueno ahora de vez en cuando salgo con algunos amigos.
No se me ha hecho duro estar confinada.

A miña historia do confinamento en vídeo