Historias do presente - KaleidoScapes

Título

Marga Lema López fálanos do desastre do Prestixe

Lucía Rodríguez Lema · 28 mayo 2020 14:02

Foto coa persoa entrevistada

Idade
51

Testemuño sobre o evento
O día que afundiu o Prestixe marcou un antes e un despois na conciencia social de Galicia. A catástrofe medioambiental e económica foi de grande magnitude; pero trouxo consigo unha onda de solidariedade cara ao pobo galego e entre nós mesmos que nunca se coñecera antes: a medida que ía saíndo do barco o petróleo, tamén ían chegando ás nosas costas máis e máis voluntarios de diferentes países.
O primeiro contacto que tivo miña nai con este suceso foi a través da televisión, cando puxeron as imaxes dun gran buque no medio da oleaxe rodeado de chapapote. Ela cóntame que dende o Goberno intentaban ter unha actitude tranquilizadora dicindo que o vertido era mínimo; pero o certo é que a costa galega tiña un único color: o negro. A situación era desesperante: os mariñeiros perdían o seu medio de vida, as autoridades non aportaban solucións... e así foi como a xente do mar empezou a limpar coas súas propias mans ou co que fixera falta. A esa desesperación doulle resposta a boa vontade das persoas que se desplazaron a Galicia para axudar sen pedir nada a cambio, sen nin sequera pensar en si terían onde durmir.
A miña nai seguía atentamente a traxedia nos medios. Por motivos laborais, non puido axudar tanto como lle tivera gustado; mais vía como a xente extraía o chapapote das pedras ou cociñaba e habilitaba os polideportivos para poder durmir neles.
A partir de todo isto, apareceu un movemento que defendía que os barcos con mercancías perigosas non navegasen preto da costa: o movemento “Nunca máis”. Lémbrao como un berro para que o que pasou non se volvese repetir.

Título

Jacobo González Noya fálanos do desastre do Prestige

Jeremias Alvarenga Gamón · 9 mayo 2020 10:07

Foto coa persoa entrevistada

Idade
39

Testemuño sobre o evento
Jacobo González Noya decatouse por primeira vez do desastre do Prestige de 2002 mediante a televisión, e a súa primeira reacción foi de desagradable sorpresa. O primeiro problema foi unha seria fuga no barco, e necesitaba atracar nalgún porto para arranxala. O seguinte e maior problema foi a indecisión coa que se levou o tema. Ningún porto deixou ao barco atracar polo perigo que supoñía a fuga, lavándose as máns respecto ao asunto. O capitán do barco recibiu a orde de afastarse da costa pero desobedeceuna e non se afastou, deixando varado o barco mentres este seguía a perder petróleo. A poboación de Galicia e de parte do mundo estaba ben informada e espectante no momento, aínda que ninguén era consciente da magnitude que tería o suceso. Polo momento xa existían referentes como o desastre do Urquiola en 1976 ou o do Mar Egeo en 1992.
Ata que meses despois se limpase todo o petróleo, a industria pesqueira e marisqueira da zona (excluíndo á de altura) desaparecería practicamente (deixarían de consumirse a robaliza, os coruxos, etc), afectando especialmente á economía de Galicia durante os meses que permaneceron as consecuencias da fuga de petróleo. Este golpe á economía viuse atenuado pola época do ano na que sucedeu, preto do Nadal. O desastre por outra parte tamén sacou á luz o mellor da xente: o voluntariado por parte de xente de toda España e países veciños, a solidaridade destes voluntarios, o esforzo colectivo por parte do exército así coma a Lexión Española, a UME, o salvamento maíritimo, etc. Houberon ata temas musicais dedicados ao suceso entre os que destaca "La costa del silencio", polo que o impacto social foi notorio. Por aquel momento Jacobo González traballaba no karaoke Makumba en Santiago. A súa vida non foi afectada directamente polo desastre polo que a súa testemuña é principalmente de espectador, pero puido notar que ao ter tanta atención Galicia e as demais costas afectadas e recibir voluntarios de tantos lugares, o seu sector de traballo viuse dalgún xeito beneficiado.
Poderíase dicir que hai paralelismos cos primeiros días da fuga do Prestige e o brote do COVID-19, no sentido da alarma social por parte do mundo, a poboación estando constantemente pendente do mesmo tema e a atención mediática que reciben ambos sucesos, aínda que sexan moi distintos.

Title

José de Jesús Souto García nos habla del teléfono antes del móvil y la llegada del móvil.

Sergio Souto Mourelle · 1 marzo 2021 20:21

Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Antes del móvil, el teléfono era escaso, había uno o dos en cada aldea, normalmente en un bar o un punto importante y se usaba para llamar de casa a casa y para dar algún que otro recado. Al principio de la llegada del teléfono móvil tampoco había muchos, lo usaban principalmente empresas o gente adinerada, con lo que, aunque había una mejora, el uso del teléfono era el mismo, el móvil era muy grande y aparatoso, las tarjetas SIM eran del tamaño de una tarjeta de crédito y se introducían en medio y medio del móvil. Cuando se generalizó, se comenzó a usar para llamar y hablar más, y con la llegada de los móviles inteligentes ya se uso para todo, como hoy en día.

Title

María del Carmen del Río Santos fálanos do barco Cason.

David Sanjiao del Río · 29 enero 2021 12:25

Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Recorda un día do ano 1987 a noticia de que un barco chamado Cason acercabase á Costa da Morte, e debido ao temporal tivo un accidente o que ocasionou que se incendiara e prendera os residuos tóxico que levaba, algúns que recorda miña nai son butanol e sodio, provocando unha enorme nube de fume tóxico, en distintos pobos da costa, entre eles Camariñas no que se atopaban algúns familiares. Chamaron dende Camariñas aos pais de miña nai, os cales xunto con ela vivían en Pontemaceira, para que foran a buscalos, xa que non tiñan coche e era imposible respirar nesas condicións, co cal tiveron que evacuar a vila, miña nai sentía medo polo feito de que parte da familia morrera e como ela quedara na casa non sabía de os seus pais chegarían á casa sáns e salvos. Cando chegaron non vían nada pola nube de fume, casi nin se vía a estrada, cando saían de Camariñas vían xente andando agarrandose aos coches para que lles axudasen a salir de alí, a través dunha gran caravana. Este barco segundo miña nai non o recolleron senón que aínda sigue no fondo da costa. Cando ocorreu o do Prestige pensaron no Cason pero de maneira distinta porque co Cason a contaminación foi atmosférica e o Prestige unha marea negra.

Title

María Paz Fernández Lamela e Manuel Fernández Prol fálannos do atentado do 11 de setembro de 2001 en Nova York e as súas consecuencias.

Fabián Fernández Fernández · 11 febrero 2021 10:45

Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
Métoo en ADDITIONAL DOCUMENTS. Causa especificada en correo electrónico.

Additional photographs

Additional documents

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás Buscar: