KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Historias do presente « Atrás    

Título

Ana Ces fálanos da crise económica do 2008.

 

Carla Cantelar Ces · 29 mayo 2020 16:47


Foto coa persoa entrevistada

Idade
49

Testemuño sobre o evento
Ela empezou a ser consciente desta crisis nos últimos anos (2013, 2014).
Levaba traballando na empresa de El Correo Gallego 14 anos, o período de 2013-2014 foi o peor. Terminara a "burbulla inmobiliaria", montos obreiros quedaron sen traballo e moitas vivendas e urbanizacións quedaron sin rematar e, polo tanto, abandoadas, isto provocou que o xornal se resintise, había moitísima menos publicidade, e debido aos gastos, nas casas prescindían de todo aquelo que podían, entre elas do xornal. A empresa comezou a ter motos máis gastos que ingresos e desta forma, comezou a buscar outras alternativas: despedir persoal, facer un ERE, desfacerse de propiedades, externalizar servicios. Todo isto para ter máis liquidez. Os efectos desta crise, aínda duraron máis ala do 2014. Desta forma o numero de empleados baixou de 400 ós apenas 90 que permanecen ainda na empresa, entre eles a mina nai. A recuperación foi moi lenta e ata 2018 non apreciaron a recuperación económica.

Title

Andrés Vilas Iglesias fálanos da situación dos hospitais galegos durante a pandemia

 

Andrea Vilas Pampín · 7 febrero 2021 15:23


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
En xeral, pode dicirse que Galicia levou o coronavirus moito mellor do que o levou a maioría de España.

Na primera onda, temíase que foran a colapsar e por iso se frenaron moitas ciruxías para poder cumprir esa demanda. Ao final, grazas a iso conseguiron manterse cun bo ritmo de traballo.

Polo menos na sanidade privada, a situación non cambiou moito respecto ao número de pacientes normal; xa que a pesar de que viña moita xente por coronavirus, o resto tiña medo de contaxiarse e só acudían para o que era estrictamente necesario.

Durante o verán, os casos afortunadamente diminuíron considerablemente, pero sobre septembro comezou esta segunda onda.

O detonante da segunda onda foi probablemente o desprazamento de persoas entre provincias e comunidades por traballo, xa que isto provocou que estendese o virus. En cambio, a terceira onda foi sen dúbida provocada por toda a actividade do Nadal.

Agora mesmo, quédanos por esperar pola vacinación.
Pero a pesar de que non vamos mal de momento, probablemente a maioría tardaremos todo o ano en sequera recibir a primeira dose.

Este retraso na vacinación probablemente se deba a que o número de especialistas na industria
biotecnolóxicass, non só no noso país, senón no mundo, é moi escaso. Isto, e a necesidade de máis persoal en unidades intensivas, é algo que a pandemia nos demostrou.

En canto ao funcionamento dos propios hospitais, durante a pandemia non houbo moita diferencia entre pública e privada, xa que a privada estivo durante una meses baixo o mandato da Xunta. Por iso mesmo, non tiveron problema para organizarse respecto ao tratado dos enfermos.

Para o meu testemuño, o confinamento a penas existiu, xa que foi dos poucos afortunados que puido ir a traballar case como calquera outro día.

Por último, a miña testemuña opina que o problema que temos coa a pandemia non reside no tipo de máscaras, senón en que non as usa.

Título

Jesús Montaña fálanos do atentado ás torres xemelgas

 

Laura Montaña Mata · 19 mayo 2020 17:28


Foto coa persoa entrevistada

Idade
48

Testemuño sobre o evento
O 11 de Setembro de 2001, o grupo terrorista Al Qaeda levou a cabo un atentado suicida no que foron secuestrados catro avións comerciais, cos pasaxeiros correspondentes que viaxaban en cada voo. Os seus obxetivos eran as Torres Xemelgas, no complexo de edificios neoiorquino World Trade Center, o Pentágono e o Capitolio de EEUU.

Dito día, os meus pais atopábanse xantando á unha da tarde, coa televisión acendida, coma de costume. Nas noticias locais retrasmitíase a situación tras o primerio impacto, na Torre Norte. Os medios informaban do que nun principio semellaba un accidente cando, de súpeto, observaron perplexos como un segundo avión se estrelaba contra a Torre Sur a través da transmisión en directo. Na media hora seguinte, viron como o complexo se desmoronaba ao mesmo tempo que o caos reinaba nas rúas, onde se podía ver xente correndo e chea de pó.

Nese instante, o meu pai e a miña nai lembráronse ambos dun compañeiro común de traballo, co que mantiñan unha moi boa relación e que fora a visitar ós seus tíos a NY xunto coa súa parella. O día anterior estivera a falar co meu pai por teléfono e comentara a intención que tiña de subir á plataforma de observación ubicada na planta 107 da Torre Sur. O que ata entón era unha noticia impactante, acababa de convertirse en algo moito máis persoal. Nas seguintes horas cruzaríanse numerosas chamadas entre coñecidos tendo todos unha única preocupación en mente: o estado de Ramón e Mónica, cos que non foi posible establecer contacto ata pasadas doce horas e, esto último, a través dos seus pais.

Afortunadamente, cambiaran o seu plan mentres cenaban o día anterior e decidiran achegarse á zona de casinos a probar sorte, sendo a sorte a que en verdade os acompañou a eles...

As consecuencias deste atentado seguen a ter repercusión nos nosos días. As máis destacables son a crisis económica mundial do ano 2008, producto do estoupido da burbulla inmobiliaria e a quebra da economía estadounidense, e os numerosos bombeiros veteráns falecidos. Estos últimos, especialmente aqueles que estiveron na zona cero, comparten secuelas tanto físicas (derivados da toxicidade do polvo residual) como psicolóxicas, sendo aún a día de hoxe a causa da morte de moitos deles.

Título

Montserrat Corral Méndez nos fala do desastre do Prestige

 

Andrés Castelo Corral · 29 mayo 2020 11:18


Foto coa persoa entrevistada

Idade
46

Testemuño sobre o evento
O afundimento do Prestige é un acontecemento histórico que viviu miña nai cando ela tiña 28 anos anos. Acórdase do barco petroleiro que tivera un accidente e empezara a saír chapapote. Ela recorda a ansiedad e o sufrimento que tivera xa que cando chegou o chapapote ás costas galegas ela pensou que aquel era o fin da pesca e das actividades do mar. Tamén recorda da gran cantidade de persoas de todo o mundo que fora a axudar a limpiar o mar do chapapote que se expandiu pola costa galega, francesa e portuguesa. De feito ela tamén quixo ir a axudar a sacar o chapapote pero súa nai, miña avoa, non lle deixou.

Title

María Jesús Pico Pardal fálanos da Evolución dos formatos musicais.

 

Natalia Quinteiro Pico · 3 marzo 2021 16:28


Photo with the interviewee/s

Interviewee/s testimony on the event
María Jesús, coméntame que viviu ese cambio da xeración dos formatos musicais, dende o gramófono, que como expliquei no traballo anterior o conserva con admiración, xa que era do seu avó, aínda que na época do seu descubrimento non nacera todavía. Os formatos musicais que ela máis disfrutou foron as cintas de casettes e os discos de vinilo nos anos 70/80. Coméntame que tiña un radiocasette, coas cintas dos cantantes famosos da época: Os Pecos, Juán Pardo, Scorpions, Queen e música que daquela sonaba nas discotecas.Tamén usaba cintas virxes para grabar ela a súa propia música da radio. Todavía garda algunhas destas cintas e dicos de vinilo.
Valora moito os formatos actuais que se crearon a partir dos antigos, que o que fixeron e darnos máis autonomía á hora de poder escoitar música na casa ou pola rúa e facilitar a portabilidade dos aparellos musicais que ocupan pouco espazo. Agora, movémonos cos móviles e uns cascos que actualmente é o máis actualizado e o máis usado sobre todo pola xuventude.

Additional photographs
« Atrás