KaleidoScapes

Geography and History of Ames

Nin fadas nin princesas « Atrás    

Título

María del Carmen León Camaño
Modista e mariscadora

 

Aldara Lueiro Luces · 9 noviembre 2022 21:50


Foto coa persoa entrevistada

Idade
80

Historia
A miña avoa tiña dous traballos q eran, mariscadora e modista aparte de que tiña q facer as labores da casa. Para ela era bastante duro porque tiña q levantarse as 5 da mañá para facerlle o almorzo a meu avó e despois xa quedaba esperta para ir a mariscar a praia. Iban ca marea, e dicir, cando estaba baixa empezaban e iban subindo mentres subía a marea. Algunhas veces iban a mañá e a noite. Cando remataban na praia iban a lonxa a vender o que recolleran. Cando chegaba a casa ocupabase de miña nai, de meu avó e das labores da casa. Tamen tiña que atender as cousas da costura, os encargos, os arreglos entre outras cousas.

Título

Dominga Freire Rama Modista

 

Andrea Barreiro · 1 febrero 2020 11:10


Foto coa persoa entrevistada

Idade
79

Historia
Dominga Freire rama naceu en 1945 en San Cosme do Outeiro; que forma parte do concello de Outes. Na súa casa eran 4 nenas, o único que se lles ensinaba na casa era que cando se fixeran mulleres terían que casarse pola igrexa, coidar dos fillos, da casa, labrar o campo etc. Na súa familia elas máis a súa nai, realizaban as tarefas do fogar mentres que seu pai so traballaba fóra. Dominga entrou ós seis anos nun colexio feminino, cando saíu deste colexio aos 14 anos aprendeu a coser, e comezou a traballar de modista. Miña tía considera que de modista non obtiña un soldo moi alto; pero tivo a sorte de poder traballar de algo que medianamente lle gustase, que poidese traballar preto da casa, e cun soldo medianamente útil. A miña tía avoa, non tivo a oportunidade de estudar algo máis; xa que seus pais non se podían permitir certo gasto de cartos. Con estas poucas oportunidades que tivo Dominga de estudar, eu pregunteille se naquel momento pensou en estudar outra cousa, ela contestoume que ó ser o normal naquela época, nunca sentíu a necesidade de chagar máis lexos. Ós 24 casou con Manuel Otero, e xuntos decidiron marchar para Uruguai onde Dominga se estableceu nun taller exercendo de modista; onde estivo 3 anos aproximadamente, despois marcharon para Suíza por motivos de traballo. En Suíza ela traballou nunha fábrica de téxtil, e contoume que había bastante diferencia do que lle pagaban os homes as mulleres, chegaba a haber 200 francos de diferenza nos soldos exercían o mesmo cargo. Cando decidiron voltar para España ela comezou a traballar nunha lavandería dun colexio, obtiña un soldo xusto aínda que so planchaban, lavavan, secaban a roupa as mulleres; os homes tiñan outros altos cargos no colexio; ela traballou aquí durante 35 anos. Para concluír con esta entrevista Dominga dixo que as mulleres tíñamos que seguir con este rumbo, loitando polos nosos dereitos; e que baixo ningún concepto temos que deixar que volvan os tempos pasados.

Sons

Título

María Esmoriz García
Profesión: traballadora do campo

 

Olalla Balsa Mella · 9 noviembre 2022 17:47


Foto coa persoa entrevistada

Idade
87

Historia
Ela chamase María e é unha muller de 87 anos de idade, que traballou toda a súa vida no campo.
María por desgracia non sabe leer nin escribir porque non puído ir a escola por ser muller e por ser a maior de catro irmáns.
Con so nove anos comenzou a traballar labando na casa duns veciños a cambio de tres pesetas. Aparte de ir labar tiña que axudar cas facendas da casa, ir ao monte co seu pai, traballar na agricultura... mentras que seus irmáns estaban na escola.
Como podemos ver ao longo da súa vida ela sufriu moito machismo por ser muller traballaba todo o día, coidaba de seus irmans, servía a os homes da casa e moitas máis cousas das que xa non se lembra.
Ela con vinte e dous anos casouse, e pouco tempo despois de casarse tivo cinco fillos.
Mentras que o home ía traballar en outros traballos non tan escrabos, ela lebaba a os seus fillos ao monte no lombo para non deixalos sos na casa.
Despois de unha longa vida de traballo a día de hoxe está xubilada e vive moi feliz.

Título

María Amparo Martínez Besada Profesora

 

Lucía López Martínez · 6 febrero 2020 18:52


Foto coa persoa entrevistada

Idade
76

Historia
Na casa eran 3 irmáns : Dúas nenas e un neno. De pequenos recibían o mesmo trato agás nos xoguetes : xoguetes para nenas (bone as, cocinas libros...) e para nenos (espadas, balóns...) Ao crecer axudaba más tarefas da casa e o seu irmán non o facía. Tuvo as mesas oportunidades de formación escolar e universitaria que o seu irmá o que queré dicir que os seus pais non lle indicaban que cousa ían facer na sociedade e no mundo laboral, sí lle dicían que tiña que traballar o mesmo que lle dicían ao seu irmán.
Dedicouse a aquello que dende pequena olé gustaba :ser profesora.
Durante os seus anos da universidade, ao vivir en Santiago coa familia tiña menos liberdade que o seu irmá, ela tiña que estar na casa 22:00 e 23:00 da noite tamén a fin de semana. Era un tema o que lle levaba a protestar e a rebelarse na súa casa. Só cando rematou a carreira e empezó a traballar fóra tuvo liberdade.
O dedicarse al en sino medo tuvo as mesmas condicións e oportunidades que os seus compañeiros, ainda que nos anos 60-70 para cargos directivos nombrábanse preferentemente aos homes; Algunha vez preferiron un home porque estaba casado e tiña fillos fronte a muller que non tiña fillos.
Durante os anos de traballo como profesora tivo que compaxinalos co traballo da casa. Na actualidade xa xubilada, disfruta dunha pensión polo seu traballo realizado durante 46 anos. Pensa que a súa vida laboral non estivo, en xeral, condicionada por lo feito de ser muller xa que o ensino estaba en máns de mulleres, pero sí a vida personal en algúns momentos estivo condicionada por ser muller.
Pensa que a situación da muller mellorou moito aínda que queda tamén moito por facer.
Di que si tivera nacido na miña xeracion quizáis a súa vida tería sido diferente no sentido de que xa dende nena podería ter unha maior igualdade entre nenos e nenas o que lle daría unha visión distinta da vida, máis aberta, máis participativa que na súa xeracion chegou máis tarde.
Tendo en conta a súa experiencia atrévese aconsellarmos que estudemos, que participemos nas actividades diversas, que teñamos oportunidade, que abramos ven os olllos ao mirar ao noso arredor para non perder nada do que a vida pode darnos. E sobre todo aconsellaríanos que esixamos o dereito que todo ser humán ten para desenvolver a sua vida.

Título

Amelia Rodríguez Porto é confeccionadora.

 

Lorena García Rodríguez · 6 febrero 2020 21:56


Foto coa persoa entrevistada

Idade
70

Historia
A miña avoa ten unha irmá e tres irmáns e grazas a Deus nunca houbo ningunha diferenza entre eles xa que tanto de pequenos como de adultos sempre tiveron o mesmo trato. Todos os seus irmáns eran máis maiores que ela e cada un traballaba do que quería. Tivo as mesmas oportunidades de formación escolar e universitaria que os seus irmáns, polo que os seus pais nin ninguén lle indicaba cal ía ser o seu papel na sociedade nin no mundo laboral, así que nunca estivo condicionada por ser muller nin moito menos, fixo en todo momento o que quixo. Ela só estudou primaria e nese tempo, nunca viu desigualdade entre homes e mulleres, de feito, ela recorda que o número de mulleres e homes estaba equilibrado e tiñan as mesmas oportunidades e o mesmo trato. Despois da primaria, decidiu comezar a estudar perruquería, profesión que lle gustaría ter desenvolto, pero aínda que se recibira como perruqueira e traballara un tempo de iso, tivo que deixalo por orden médica xa que sufriu unha intoxicación cos produtos. Así que, optou pola segunda opción que era traballar de confeccionadora e comezou a traballar nunha fábrica de camisas. Alí tamén habían tanto homes como mulleres e o traballo estaba equilibrado, polo que tamén tiñan todos as mesmas oportunidades e condicións. Durante o tempo que estivo traballando como confeccionadora, tamén compaxinaba os traballos da casa. Cando chegaba a casa da fábrica, facía todo o que quedaba por facer e ata que non rematara non ía durmir, aínda que, os seus irmáns tamén axudaban cos traballos da casa, pero eles tiñan os seus horarios de traballo e cada un facía o que podía no momento que podía. Ela nunca presenciou diante dos seus ollos o machismo nin a desigualdade entre homes e mulleres, aínda que sabe que algún caso podería habelo, tamén é consciente de que naquela época a situación da muller era moito máis inferior que a de agora, aínda que queda moito por loitar pola igualdade total. A miña avoa non se xubilou, xa que traballou por conta e non puido aportar. Pensa que se tivera nacido na miña xeración, para ela non cambiaría nada, xa que ela seguiría os mesmos pasos que seguiu dende que ela naceu. Coa súa experiencia, aconséllame a min e a toda a xuventude de hoxe en día que nos esforcemos e estudiemos para ter un bo futuro e para que o mundo mellore, que loitemos pola igualdade total e polos nosos dereitos, e sobre todo, que sempre fagamos o que nós queremos facer e o que nos guste sen que ninguen nos condicione.
« Atrás