Patio con(vida)

Botánica « Atrás    

Nome científico da planta

O seu nome científico é "Trachycarpus fortunei ".

 

Quique Zarra Sabarís · 30 enero 2021 19:55


Familia da planta
A árbore pertence á familia das Aracáceas.

Nome común da planta
A planta é coñecida polo nome de Palmeira de abano , aínda que tamén pode recibir o nome de Palmeira muíño de vento.

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Entrada ao norte do instituto A miña palmeira sitúase na zona de árbores e arbustos ornamentais da entrada principal do instituto. A mellor posición para vela é dende o aparcadoiro. 42,868127407 -8,658590752

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Nun foro atopei que nalgúns países o froito desta planta úsase para coagular o sangue ou como anticonceptivo natural.
Usos alimentarios
O froito non é velenoso, pero non se consume como producto alimenticio.
Usos funcionais
Poden utilizarse as súas fibras para fabricar cestos, sombreiros ou cordas; tamén se pode obteñer cera desta planta.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información.
Historia da planta
Ademais do seu aproveitamento como materia prima e planta ornamental, creo que a xente cando pensa en palmeiras tende a imaxinar praias do Caribe ou lugares calurosos preto do mar. Cando as palmeiras, como por exemplo a "Trachycarpus fortunei" están presentes en moitos outros ámbitos da natureza e en moitos outros lugares.

Fontes secundarias empregadas
La Wikipedia (https://es.wikipedia.org/wiki/Trachycarpus_fortunei)
Asturnatura.com (https://www.asturnatura.com/ )
Architectural plants (https://www.architecturalplants.com/ )
Plants& Flowers (http://www.plantsrescue.com/ )


Nome científico da planta

El nombre científico de la planta carballo es Quercus robur. El género de la planta carballo es Quercus y su especie es Quercus robur.

 

Anabel Plá Teo · 27 enero 2025 14:30


Familia da planta
La familia a la que pertenece el carballo es Fagaceae.

Nome común da planta
El nombre común de la planta sobre la que estoy investigando es roble común, roble albar, roble carballo, carballo, roble carvallo, carvallo, cajiga o roble fresnal.

Información destacada
El Carballo, conocido como roble en español, es un árbol de gran tamaño que puede alcanzar hasta 40 metros de altura. Su corteza es de color gris oscuro y se agrieta con el tiempo. Las hojas son lobuladas y de un verde intenso, cambiando a tonos amarillos y marrones en otoño. Este árbol es muy valorado por su madera dura y duradera, utilizada en la fabricación de muebles y barricas para vino. Además, el Carballo es un hábitat importante para diversas especies de fauna, incluyendo aves y mamíferos. Su presencia en los bosques contribuye a la biodiversidad y a la salud del ecosistema.

Información botánica da planta
Procedencia
Originaria del norte de la cuenca mediterránea. El carballo no es una planta introducida en Galicia, es una especie autóctona de la región. Se ha utilizado históricamente en la reforestación y en la producción de madera. Su presencia en Galicia es parte de la flora natural de zona.
Descrición xeral
Es un árbol robusto, de porte majestuoso, que puede superar los 40 m de altura. Está clasificado en la Sección Quercus, que son los robles blancos de Europa, Asia y América del Norte. Tienen los estilos cortos; las bellotas maduran en seis meses y tienen un sabor dulce y ligeramente amargo. Las hojas carecen de una mayoría de cerdas en sus lóbulos, que suelen ser redondeados.
Tronco ou talo
Tronco derecho, corto y muy grueso en los ejemplares aislados, con ramas gruesas y algo tortuosas; corteza grisácea o blanquecina, muy resquebrajada y de tonalidad parduzca en los ejemplares viejos.
Folla
Hojas grandes, simples, en disposición alterna, con estípulas alargadas que caen pronto; son lampiñas por las dos caras, de color verde intenso por el haz y más pálidas, con los nervios bien marcados, por la cara inferior; su forma es aovada, con peciolo muy corto (2 a 7 mm), con el borde, más o menos profundamente, lobulado y con los lóbulos desiguales y redondeados; suelen medir unos 6 a 12 cm de largo por unos 3 a 6 cm de ancho.
Flor
Flores masculinas en amentos colgantes, verde-amarillentas, que nacen solitarias o en grupos de ramillas del año anterior. Bellotas colgantes sobre un largo pedúnculo, aovado-oblongas, con caperuza o cascabillo de escamas casi planas, empizarradas. En el hemisferio norte produce las nuevas hojas por abril o mayo, las bellotas maduran en septiembre y caen en octubre.
Froito
Florece en abril y mayo y da fruto en otoño, son las famosas landras o bellotas, que lleva una cúpula que cubre menos da mitad. Algo especial dos carballos son os bugallos, también llamados carrabouxos (en Ourense), cocas, bullacas, mazacucas y otros nombres.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Los beneficios de esta planta son los siguientes: combate flatulencias, alivia dolores de cabeza, calma cólicos menstruales y genera efectos de tranquilidad y bienestar. También ayuda a prevenir algunos problemas digestivos y, junto con unas gotas de limón, contribuyen a reducir la flema y la tos.
Usos alimentarios
La harina de las bellotas de este roble se han usado para hacer panes y galletas.
Usos funcionais
La madera del roble es dura, pesada y resistente, y se utiliza en ebanistería y carpintería y como combustible
Usos lúdicos
No encontré información.
Usos rituais
No encontré información.
Lendas, refráns e mitos
O carballo milagreiro de Vilar de Francos, en Carballo, de máis de 7 metros de perímetro e preto de 2 de diámetro. Del cóntase que naceu debaixo dun altar mentres, segundo a lenda, Santo Antón se atopaba oficiando unha misa. A tradición conta que ten poderes sandadores e casamenteiros, e fala da tradición de dar tres voltas ó seu redor e lanzar unha pedra de costas a través da súa fendedura que se conta foi orixinada por un raio.
Historia da planta
En la historia de Galicia, España, se le relaciona con la figura del rey Arturo y su leyenda, ya que algunos relatos lo mencionan.

Fontes secundarias empregadas
Utilice las fuentes digitales de Google y Wikipedia


Nome científico da planta

Rubus ulmifolius

 

Pablo Núñez Martínez · 29 enero 2021 17:51


Familia da planta
Primuláceas

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 IES de Ames 42,867132527 -8,659425547

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
Úsase para tratar diarrea, hemorroides, inflamacións bucales ou de gorxa.
Usos alimentarios
Úsanse as follas, os brotes tenros e o froito para a alimentación animal maioritariamente de porcos e cabras. O seu froito tamén se utiliza para a pastelería e as veces viños e licores.
Usos funcionais
Do seu froito obteñense pigmentos. A casca dos talos úsase tamén para facer cestos e cordas. Outro uso pouco coñecido e ser substituto do tabaco.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Non atopei información
Historia da planta
E unha planta moi coñecida dende a antiguedade sendo este tipo orixinal de Europa


Nome científico da planta

Taraxacum officinale

 

Candela Pardo Pardal · 30 mayo 2021 21:16


Familia da planta
Asteráceas ou Compostas (familia de anxiospermas con maior riqueza e variedade biolóxica)

Nome común da planta
Dente de león, mexacán, mexacamas, amargón, achicoria amarga

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fontes secundarias empregadas
http://www.casapia.com/Paginacast/Paginas/Paginasdemenus/MenudeInformaciones/PlantasMedicinales/DienteDeLeon.htm
http://www.biopedia.com/diente-de-leon-comun
ttps://colleitadores.blogspot.com/2018/03/dente-de-leon-herbas-de-galicia.html
https://www.dieti-natura.es/plantas-y-activos/diente-de-leon.html


Nome científico da planta

Betula pendula

 

Isabel González Rancaño · 14 febrero 2025 15:34


Familia da planta
Betuláceas

Nome común da planta
Bidueira

Información destacada
Antes da aparición do papel, utilizábase a corteza do Bidueiro para escribir

Información botánica da planta
Procedencia
A Bidueira é unha árbore introducida en en Galicia porque adáptase moi ben a diferentes climas e solos. A súa orixe ven de Europa e algunhas partes de Asia.
Descrición xeral
É unha árbore caducifolia, e caracterizase pola súa corteza rugosa, que se desprende en capas delgadas. As suas ramas están inclinadas ou colgantes de ahí que teña o nome en latín de pendula.
Tronco ou talo
O seu tronco e moi resistente e caracterízase pola súa forma robusta e cortiza rugosa. O seu tronco pode presentar unha cor marrón claro a gris, e ten unha textura que varía dende lisa ata áspera, dependendo da idade da arbore.
Folla
A súa folla tene un borde aserrado e unha forma ovalada, cunha cor verde intenso que pode variar según a luz e o ambiente. As follas son grandes e poden medir varios centímetros de largo.
Flor
A flor ten unha estrutura colgante que posue pequenos cilindros coñecidos comoamentos. Son flores que medran durante o inverno e teñen unha cor verdosa.
Froito
A árbore produce unhas pequenas sementes que son moi lixeiras e dispersanse fácilmente con vento.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
A Bidueira pose de propiedades antiinflamatorias, poden ser utiles para curar catarros sobre todo para expulsar a mucosidade. Tamén é moi bó para o tratamento da pel sobre todo para peles irritadas.
Usos alimentarios
Non atopei información.
Usos funcionais
A parte da mediciña, tamén utilízase esta árbore para facer mobles con ela debido a resistencia e as características que posue a sua madeira. Moitas industrias a trouxeron a Galicia debido a que crece moi rápido e produce moitos benefición como a fabricación dos mobles. Además a súa rápida expansión axuda a creas bosques forestais moito máis rápido que outras especies. Antigamente tamén utilizábase para escribir, moito antes de que viñese o papel.
Usos lúdicos
Non atopei informción.
Usos rituais
Esta árbore utilízase para diversos rituais a o longo da histotia. Como por exemplo rituales de agradecemento onde as persoas realizan ceremonias agradecendo os froitos e flores que da esta árbore, rituais de sanación e rituais de protección onde en certas culturas considerase que a árbore ofrece unha protección espiritua. Moitas persoas colgan cintas ou elementos semellantes que simbolizan a protección desta árbore.
Lendas, refráns e mitos
"O Bidueiro, guardián de segredos", se di que esta árbore foi testemuña de moitas historias ao longo do tempo.
Historia da planta
O Bidueiro é moi importante na cultura galega, onde as suas ramas son queimadas na foguata de San Xoán simbolizando unha conexión coa natureza.

Fontes secundarias empregadas
https://www.paradisojardines.com/
https://www.depo.gal/es/-/especie-vexetal-bidueiro
https://www.campogalego.gal/
https://recursos.edu.xunta.gal/
E o papel que nos deu a profesora para elaborar o traballo.


Nome científico da planta

Citrus sinensis

 

Carme Iglesias Abeledo · 7 febrero 2025 11:17


Familia da planta
Rutáceas

Nome común da planta
Laranxeira

Información destacada
-A súa orixe asiática e a forma na que trouxeron ara Galicia.
-O seu uso na queimada.
-Usos da froita ou follas como aromatizante ou alimento.

Información botánica da planta
Procedencia
É orixinaria do sureste de China e norte de Birmania, aínda que se conoce na área mediterránea desde fai aproximadamente tres mil anos. Dende o seu lugar de orixen, a Laranxeira extendeuse a Xapón e ao longo da India, chegou a Occidente pola Ruta da Seda.
Descrición xeral
É unha árbore de tamaño mediano (de 3 a 5 m de altura), con copa redondeada y ramas regulares.
Tronco ou talo
Un só tronco, dereito e cilíndrico, verdoso primiero e gris despois. As ramas aparecen a un metro do chan máis ou menos, en ocasións con grandes espiñas.
Folla
As follas son perennes, medianas e alongadas, con base redondeada e rematadas en punta ou ovales, miden entre 7 a 10 cm.
Flor
As flores aparecen nas axilas das follas, solitarias ou en racimos.Son brancas, chamadas azahar, e son sumamente fragantes.
Froito
A laranxa é un froito carnoso de cáscara máis ou menos grosa e endurecida e a súa pulpa está formada típicamente por once gajos cheos de zume, o cal conten moita vitamina C e aceites esenciales. Como o seu nome indica, é de cor laranxa. Comenza a producirse xeralmente en novembro e extendénse ata xuño.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O seu gran contido de Vitamina C favorece a cicatrización de feridas e reforza o sistema inmunolóxico do organismo.
Usos alimentarios
Para aromatizar os dulces ou en infusións de laranxa doce. É moi común o zume de laranxa, exprimindoas e bebendoo.
Usos funcionais
Utilízase para facer aceite esencial de laranxa por exemplo. En cosmética, sirve para limpar e tonificar a pel e para reducir a apariencia de arrugas e manchas.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
A monda da laranxa é utilizada no ritual da Queimada, xunto con outros ingredientes como a auga ardente. O máis característico da queimada é o conxuro que se recita mentres a bebida arde. Este ritual galego, invoca a purificación, a protección e a boa sorte para quen a consume.
Lendas, refráns e mitos
É moi común o mito de que se non tomas rápido o zume da laranxa, recén exprimido, as vitaminas que contén desaparecen.
Historia da planta
"Las cinco semillas de naranja" é unha das historias cortas do personaxe Sherlock Holmes. Foi escrita por Sir Arthur Conan Doyle e publicada dentro da colección "Las aventuras de Sherlock Holmes".

Fontes secundarias empregadas
Wikipedia da Laranxeira https://gl.wikipedia.org/wiki/Laranxeira Acceso o día 7/2/2025

A queimada https://www.larazon.es/galicia/asi-uno-rituales-gallegos-mas-tradicionales-p7m_202412306772715f4f1fb700017ad0ef.html#:~:text=Lo%20m%C3%A1s%20caracter%C3%ADstico%20de%20la,suerte%20para%20quienes%20la%20consumen. Acceso o día 7/2/2025

Historia de la naranja https://www.naranjasche.com/p/historia-de-la-naranja/ Acceso o día 7/2/2025


Nome científico da planta

O nome científico desta planta é Castanea Sativa

 

Claudia Rivas Botana · 7 febrero 2025 11:24


Familia da planta
É unha árbore da familia das Fagáceas, unha familia propia do noroeste de España

Nome común da planta
O nome común da plante é Castiñeiro ou Castaño

Información destacada
A información que me parece máis interesante para poder poñer no cartel informativo penso que é os usos que se lle poden dar a esta árbore xa que hai moita xente que ao mellor esos trucos non os sabe, como eu ata agora, e penso que poden ser útiles para todos. Tamen penso que é interesante a historia que hai detras de esta pranta, xa que os galegos ao ver tantas árbores desta especie no noso entorno, pensamos que son nativas de aquí, pero non é así, polo que non está de máis que a xente se informe sobre a verdadera historia que ten esta especie.

Información botánica da planta
Procedencia
O castaño é unha planta orixinaria das rexións temperadas de Europa e Asia. En concreto, a especie máis común, o Castanea sativa, é nativa do sueste de Europa e do oeste de Asia.
En Galicia, o castaño non é unha planta autóctona, senón que foi introducida. A súa introdución na península ibérica data de tempos antigos, probablemente durante a época romana, cando se comezou a cultivar por mor dos seus froitos, as castañas, que eran unha fonte importante de alimento.
O castaño foi introducido en Galicia principalmente por motivos agrarios e económicos, xa que as castañas eran un alimento básico para a poboación rural e tamén se utilizaban para a alimentación do gando. Ademais, a madeira do castaño é valorada pola súa durabilidade e resistencia, o que contribuíu á súa plantación en diversas zonas.
Descrición xeral
O castaño (Castanea sativa) é unha árbore de gran tamaño que alcanzar entre 20 e 35 metros de altura, aínda que algúns exemplares excepcionais poden ser incluso máis altos. A súa copa é ampla e redondeada, proporcionando unha sombra densa.

As follas son grandes, de forma lanceolada e con bordes serrados, e poden medir entre 10 e 30 centímetros de longo. Son de cor verde brillante na parte superior e máis claras na parte inferior.

En canto á súa corteza, é de cor marrón e presenta unha textura rugosa, que se vai agriñando co paso do tempo.

Durante a época de floración, que ocorre na primavera, o castaño produce inflorescencias en forma de espigas, que son bastante vistosas e atraen a polinizadores. Os froitos son as castañas, que se desenvolven en ourizos espinosos e maduran no outono.
Tronco ou talo
O tronco do castaño é robusto e de gran diámetro, podendo alcanzar ata 2 metros ou máis en exemplares moi vellos. A súa corteza é de cor marrón, con unha textura rugosa que presenta gretas a medida que a árbore envellece. Esta característica fai que o tronco sexa bastante distintivo e fácil de identificar.
Ademais, o tronco é recto e pode ter unha forma algo torcida en algúns casos, especialmente en exemplares antigos. A madeira do castaño é moi valorada pola súa durabilidade e resistencia, o que a converte en material ideal para a construción e a fabricación de mobles.
Folla
Son grandes, de forma lanceolada e presentan un borde serrado, o que significa que teñen pequenos cortes ou dentes ao longo dos seus bordes. A súa lonxitude pode variar entre 10 e 30 centímetros, e a anchura entre 5 e 10 centímetros.
A parte superior das follas é de cor verde brillante, mentres que a parte inferior é de tonalidade máis clara e pode ter unha textura algo lanosa. As follas son alternas, crecen de forma individual en diferentes puntos do mesmo lado do ramo, en vez de en pares opostos.
Flor
son bastante distintivas e aparecen na primavera, xeralmente entre maio e xuño. As flores son de cor branca ou crema e están organizadas en inflorescencias en forma de espiga, que poden medir entre 10 e 20 centímetros de longo. Estas espigas son bastante vistosas e atraen a polinizadores como abellas e outros insectos.
Froito
O froito do castaño é a castaña, que se desenvolve dentro de ourizos espinosos. Estes ourizos son de forma redondeada e están cubertos de espinas, o que os fai bastante distintivos. Cada ourizo pode conter de 1 a 3 castañas, que son as sementes da planta.
As castañas son de cor marrón brillante e teñen unha forma redondeada ou ovalada. A súa superficie é lisa e, ao madurar, a castaña despréndese do ourizo, que se abre para liberar os froitos. A época de maduración das castañas é no outono, xeralmente entre setembro e novembro, dependendo das condicións climáticas.
As castañas son comestibles e son un alimento tradicional en moitas culturas, especialmente en Galicia, sendo moi comun a celebración do magosto. Pódense consumir crúas, asadas, cocidas ou utilizadas en receitas.

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O castaño pódese utilizar como medicamento a base de plantas para o alivio de síntomas asociados a alteracións leves da circulación venosa tales como malestar e pesadez nas pernas e para o tratamento sintomático das hemorroides , basado exclusivamente no seu uso tradicional.
No uso medicinal a parte máis importante do castaño son as follas, que se recolectan en primavera e sécanse á sombra. No caso de ter tos convulsiva ou catarro de tipo bronquial son útiles as follas en forma de infusión polo seu efecto expectorante. E ademais a decoccion dos seus erizos actúa como un antidiarreico eficaz.
Usos alimentarios
A castaña énun dos alimentos máis antiguos que se coñece posiblemente dende a prehistoria. Antes do descubremento de América era a base da alimentación da poboación europea.
Antigamente, cando se escaseaba de pan, con fariña de castañas creabano para sobrevivir á época de fame. En España, el algunhas rexións como Galicia ou a cornisa cantábrica, forman parte da dieta habitual e intégranse en numerosas receitas e pratos e incluso celébranse festas como o magosto, moi popular en Galicia. No resto do país o seu consumo é ocasional.
Usos funcionais
Non atopei información
Usos lúdicos
Pódense utilizar as castañas para crear xoguetes para nenos ou para xogar a xogos, a partir da imaxinación de cada un pódese crear o que se nos ocorra con este froito
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Di a lenda galega que as castañas simbolizaban a alma dos difuntos e que cada froito ventilado na festa do Magosto, un alma se libraba do Purgatorio e uníase á celebración.
Historia da planta
Durante moito tempo, pensouse que foron os romanos quen introduciron o castiñeiro na Península Ibérica, pero os estudos actuais demostran que xa existía aquí hai 300.000 anos. Non hai probas claras de que os romanos tiveran un grande interese nel, aínda que empregaban a súa madeira para a construción e para tinguir tecidos. Os seus froitos non eran moi apreciados porque se consideraban difíciles de dixerir. O castiñeiro espallouse sobre todo na Idade Media, cando se seleccionaron variedades con mellores froitos, e convertiuse nun alimento importante en zonas de montaña onde non se podía cultivar cereal.

Fontes secundarias empregadas
https://cima.aemps.es/cima/dochtml/ft/74480/FichaTecnica_74480.html#:~:text=Medicamento%20tradicional%20a%20base%20de,exclusivamente%20en%20su%20uso%20tradicional.

https://www.elenacorrales.com/blogelenacorrales/el-castano-alimento-y-medicamento/

https://es.wikipedia.org/wiki/Castanea_sativa

https://www.guiarepsol.com/es/viajar/vamos-de-excursion/el-magosto-en-galicia-tradicion-de-castanas-vino-y-fuego/#:~:text=Decía%20la%20tradición%20gallega%20que,se%20unía%20a%20la%20celebración.

https://www.fundacionaquae.org/wiki/castano/

https://es.wikipedia.org/wiki/Castanea

https://es.wikipedia.org/wiki/Fagaceae

A lenda contouma miña avoa.




Nome científico da planta

Echium plantagineum

 

Lucía Vilariño Silva · 21 febrero 2021 17:24


Familia da planta
Boraxináceas

Nome común da planta
Soaxe, borraxa brava e lingua de boi

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Lingua de boi 42,867242068 -8,659567437

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
El jugo se usa en cosmética como eficaz emoliente para pieles delicadas y enrojecidas. Se usan cataplasmas de flores frescas para curar forúnculos y uñeros; usando las extremidades florales.
Usos alimentarios
Las hojas basales se comen como verdura junto con otras hierbas, como la borraja.
Usos funcionais
La raíz da un colorante rojo para los tejidos.
Usos lúdicos
Non atopei información
Usos rituais
Non atopei información
Lendas, refráns e mitos
Dicen que servía para curar las picaduras de víbora
Historia da planta
Tiene un parecido con la cabeza de una víbora, eso explica que por asociación desde la antigüedad se tuviera a esta planta como protectora frente a las víboras y se utilizara como remedio curativo contra las picaduras de este animal
Esta especie contiene como todas las demás pertenecientes a este género, pequeñísimas cantidades de un alcaloide bastante tóxico llamado equiína, que se asemeja, en su modo de actuación, al curare que usan los indios sudamericanos para envenenar las flechas. De hecho, se han descrito muertes de reses por haber pastado en zonas donde medraba esta especie y haberla ingerido en grandes cantidades

Fontes secundarias empregadas
https://es.wikipedia.org/wiki/Echium_plantagineum , Acceso o día 21/02/20

http://herbarivirtual.uib.es/es/general/843/especie/viborera , Acceso o día 21/02/20

https://sites.google.com/site/deherbasemeigas/fichas/echium-plangineum , Acceso o día 21/02/20

https://www.asturnatura.com/especie/echium-plantagineum.html , Acceso o día 21/02/20

http://acorral.es/malpiweb/florayfauna/viborera.html , Acceso o día 21/02/20


Nome científico da planta

Ilex aquifolium

 

Damián Mosquera Camiño · 30 enero 2021 11:58


Familia da planta
Aquifoliaceae.

Nome común da planta
Acivro

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Acivro 42,867469811 -8,659496288

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
As follas úsanse como laxantes, e os froitos como purgantes ou eméticos (a pesar do perigo do seu uso). O acivro tamén é bo como diurético e contra a bronquite, a reuma e a artrite.
Según o padre Sobreira, os menciñeiros utilizaban o acibro para sanar os colicos os cabalos, dandolle uns pequenos golpes cunha varilla de acivro. E tal a fin que as vendian xa preparadas na nas feiras da ascensión e do Apostolo de Santiago. En melide aseguran que tan so con tocarlle xa se poñian de pe e estaban xa curados.
Usos alimentarios
Ningún xa que o seu froito e tóxico.
Usos funcionais
Este tipo de madeira solese utilizar para fabricar culatas de armas, ferramentas de carpinteiros e maquetería.
Un dato curioso e que na reconstrucción do Palacio Real de Madrid, empleouse esta madeira do acivro para as ventás xa que e a sua madeira e de boa calidade e tamén resiste moi ben a humidade.
Usos rituais
Máis alá de bicarse debaixo de un acivro, existen numerosas leyendas en torno a esta planta. Era un árbol sagrado para os Celtas , a o que non se lle podia mentir nin enganar e que otorga un forte poder protector. Servia para traer sorte a comunidade e alexar os demoinios e os malos espíritus. Los Druidas tamén o utilizaban para facer baritas e amuletos.
Lendas, refráns e mitos
Os Druidas utilizaban o acebo para decorar as suas cabañas con un uso responsable, coas ramas de folla perenne, durante Giamos, como unha forma máis de permitir aos espiritos silvestres da naturaleza que morasen por xunta aos que venerasen e respetaban.
Os Druidas tamén foron coñecedores dos seus poderes curativos xa que co acivro fixeron unguentos e conxuros. Pero curiosamente utilizabano para darlle de comer aos urogallos e outros animais, porque para os humanos era velenoso.
Historia da planta
A cultura antiga radeou de sacralidade o acivro por tres razóns: co seu verdor perenne simbolizou a eternidade, coas suas vermellas bayas evocó da sangue, indicio supremo de vida, e con puas ou espiñas que a protexen, que quere dicir que o valioso costa alcanzalo.

Fontes secundarias empregadas
wikipedia.com
curiosfera-historia.com
navidad.es
plantamus.com
jardineamos.stihl.es


Nome científico da planta

Cercis siliquastrum

 

Olalla Redondo López · 30 enero 2021 11:24


Familia da planta
Fabáceas

Nome común da planta
Árbore do amor, árbore de Xudas, ciclamor

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Fotografías da planta

Localización no mapa
Parada # Nombre Descripción Latitud Longitud
1 Cercis siliquastrum 42,867234343 -8,659187862

Información histórica sobre as plantas
Usos medicinais
O foito usouse no pasado para a medicina popular como adstrinxente (deshidratación da pel e ación antiinflamatoria) e a codia como remedio á dor de cabeza e ao catarro.
Usos alimentarios
As flores teñen un gusto picante e poden comerse en ensaladas. Nalgunhas zonas os brotes florais escabechábanse con vinagre.
Usos funcionais
A madeira desta árbore non se usa para fabricar mobles porque é moi fráxil e débil. O ámbito para o que máis se usa esta planta é para o ornamental. Colócase en paseos e xardíns tanto de forma individual como en grupos. Isto faise sobre todo polo gran colorido das súas flores e pola agradable sombra que proporcionan. Tamén é útil para formar sebes de moita altura.
Usos lúdicos
Non atopei información.
Usos rituais
Non atopei información.
Lendas, refráns e mitos
Hai un mito que di que nun exemplar desta árbore foi onde se suicidou Xudas Iscariote despois de traizoar a Xesús vendéndoo ás autoridades por trinta moedas. Aínda que a planta podía co peso de Xudas, non quixo que este se suicidara e comezou a torcer o tronco para que o seu corpo chegara até o chan. Non conseguiu salvalo pero si logrou que non fora ao inferno. Dise que agora esta árbore medra encorvada, pois segue querendo salvar a Xudas da morte. Outra versión desta historia di que o suicidio de Xudas nesta árbore foi o que transformou a cor branca das flores nun rosa intenso polo sangue. Crese que o nome de árbore de Xudas é unha mala tradución do nome en francés "arbre de Judée" ou árbore de Xudea, o lugar onde se atopaba maioritariamente esta árbore.
Historia da planta
Esta árbore chegou por primeira vez a Francia durante a época das cruzadas arredor do ano 1200 e dende alí estendeuse moi rápido polo resto de Europa. Aparece indicado en moitos herbarios dos séculos XVI e XVII polo que supoñemos que era moi popular e común neste período. Durante o dominio do Imperio Bizantino, era unha das árbores que máis se daban en terras de Constantinopla e do estreito do Bósforo. Os emperadores usaban a cor morada desta árbore para os vestidos e complementos, sendo os únicos que a podían lucir. Hoxe en día, o Cercis siliquastrum é a árbore propia da cidade de Istambul e segue a haber exemplares en abundancia.

Fontes secundarias empregadas
https://www.joseeljardinero.com/arbol-del-amor-cercis-siliquastrum-flores/
28 de xaneiro Jose el jardinero

https://es.wikipedia.org/wiki/Cercis_siliquastrum
30 de xaneiro Wikipedia La Enciclopedia Libre (en castelán)

https://www.arbolesornamentales.es/cercissiliquastrum.htm
30 de xaneiro Árboles ornamentales

https://todoarboles.com/cercis-siliquastrum/
30 de xaneiro Todo árboles

http://www.botanicayjardines.com/cercis-siliquastrum/
15 de febreiro Botánica y jardines

http://herbariovirtualbanyeres.blogspot.com/2010/04/arbol.html
15 de febreiro Herbario virtual de Banyeres de Mariola y Alicante

https://guiadejardin.com/cercis-siliquastrum-el-arbol-del-amor/
15 de febrero Guía de Jardín

https://valledeelo.wordpress.com/tag/las-leyendas/
15 de febreiro El valle de Elo

https://en.wikipedia.org/wiki/Cercis_siliquastrum
16 de febreiro Wikipedia La Enciclopedia Libre (en inglés)

https://fichas.infojardin.com/arboles/cercis-siliquastrum-arbol-amor-judas-judea.htm
16 de febrero InfoJardín