Explanation of the object
A máquina de coser, aínda que foi un regalo dos meus tataravós para a súa filla, realmente era para que comezara a traballar pola súa conta. Miña bisavoa tiña 15 anos cando recibiu o regalo, ela ata ese momento cosía na casa, pero impúxose o ir a coser a domicilio, “ir polas casas” chamábano.
As costureiras eran chamadas para traballar nas casas de familias podentes. Desprazábanse ca máquina de coser na cabeza ( levábana sen mans,apoiada nun pano ao que lle daban a forma da cabeza para non mancarse) xa que nas mans levaban o resto do material. Sorpréndeme o dato de que a máquina pesa 15 kg sen contar a tapa de madeira que a protexía , pero que non conservamos debido ao desgaste que sufriu a peza co uso diario durante décadas. Na casa en cuestión facían todo tipo de traballos de costura, dende amaños de roupa, ata bordados de mantelerías e xogos de cama . Pasaban o día na casa, pois a xornada incluía a comida, e volvían o día seguinte se era necesario. Raramente deixaban a máquina alí , xa que pola noite aínda facían máis encargas.
Miña bisavoa traballou nisto ata que casou. Anos despois, sobre os anos 50, a que se adicou a traballar ca máquina, foi miña avoa Filomena, aínda que ela coseu nas casas pouco tempo, pois especializouse en bordados, que era un traballo máis delicado e mellor pagado, pero que requiría moito máis talento, precisión e paciencia.Cando comezou neste novo modelo de negocio, adicouse principalmente á confeccionar manteis, sabanas e toallas, sempre baixo demanda. Isto último era bastante arriscado, pois dependía dos traballos que fixera, pero tamén tiña vantaxes sobre todo para os clientes, os cales podían personalizar completamente o resultado.
A día de hoxe, aínda que a máquina está na casa da miña madriña, miña avoa séguea utilizando, soamente para traballos que requiren precisión ou para detalles, pois a forma de manexala é a man, impulsada polo manubrio para coller velocidade. Isto fai que sexa fisicamente esixente utilizala, ademais, como leva máis de 100 anos na familia, úsase pouco para que poda continuar sendo propiedade da familia sen ter que ser restaurada outra vez. Porque si, a máquina foi restaurada recentemente, porque os gravados atopábanse desgastados e a madeira descolorida e raiada. Tanto miña madriña como miña nai aprenderon a utilizala, aínda que a modo de pasatempo e eu espero facer o mesmo proximamente.
O valor histórico que ten este antigo instrumento é o poder de reflectir o duro que era o traballo de costureira, que requiría ser forte, curiosa e paciente. Elas buscaban encargas e cando atopaban unha tiñan que erguerse cedo, transportar todo o pesado material e pasar todo día traballando ata acabar, sen descansar. Despois volvían á casa e remataban encargas máis pequenas durante a noite.
En relación ao valor patrimonial, penso que o seu valor principal e o antiga que é e o feito de que leva na miña familia moitos anos. É dicir, ten maiormente un valor sentimental e histórico aínda que descoñezo o seu valor monetario.