Research topic explanation
O meu tema céntrase na visión e experiencia persoal que Roberto, profesor ata o ano pasado deste instituto, pode testemuñar desde dúas perspectivas diferentes: a de alumno e a de profesor; dando conta non só da parte material do edificio senón tamén afondando na súa intrahistoria que ao final forma parte da esencia do propio centro e das persoas que pasan por el.
Grazas a toda información que me achegou, con varias anécdotas e confidencias incluídas, que é imposible reproducir na súa totalidade, pódese comprobar que o edificio pasou por varios axustes no seu transcurso de alumno a profesor; maiormente vinculados ao incremento de poboación experimentado no decorrer do tempo e que, loxicamente, acabaría repercutindo a nivel educativo, levando a unha necesaria ampliación de espazos para así facer fronte a tanto alumnado.
Remontarémonos á inauguración do centro que data do ano 1997, xustamente o ano en que Roberto comezaba os seus estudos de secundaria. Un neno inquedo, participativo, bo estudante pero á vez moi bulebule algo que, como me confesou lle supuxo a anotación no “libro amarelo” que era o que hoxe ben sendo un parte. Así comezaba esa nova etapa, coa dobre aventura de iniciar a secundaria e á vez estrear o centro, onde previamente había unhas toxeiras, ben coñecidas por el posto que vive moi preto do instituto, daquela chamado Bispo Guerra Campos. Cóntame que comezaron só con dous cursos e ademais impares, só había 1º e 3º de ESO, e que a súa aula de 1º era a que hoxe está situada ao lado da sala de profesorado e a de 3º na planta baixa, ao lado do Departamento de Orientación. Ao principio só lles deixaban andar por eses dous corredores e o da Biblioteca, pero que ao seren poucos, dispoñían fóra de moito espazo libre onde desfrutar nos tempos de lecer. O certo é que o aspecto mudou notablemente con respecto a hoxe: non estaban as pistas deportivas exteriores, tardaron un ano en facelas, tampouco estaban as aulas do soto situadas onde as mesas de tenis de mesa nin estaba o anexo dereito onde actualmente se sitúa a aula de Música 2. Ao ano seguinte xa se incorporaron o resto de cursos e pouco a pouco foron ampliándose espazos que co avance do tempo tiveron que reducirse, como no caso das pistas deportivas, ou mesmo eliminarse como as zonas axardinadas para crear o espazo pechado de hoxe onde están as mesas de pimpón; ademais, eliminouse un taller de Tecnoloxía que existía na planta 2, etc. Parece ser que había dúas salas de profesores, unha de fumadores e outra de non fumadores, pero que afortunadamente, tal e como coincidimos ambos, co tempo e a nova lei, eliminouse a primeira.
En canto ás ratios por aula entre alumno e profesor, logo de pasar por moitos centros, considera que as ratios do de Ames non as tivo en ningún outro. No seu actual centro son uns 300 alumnos fronte aos 700 do noso; de xeito que pasou de ter case 30 aos 15 que ten agora, algo que repercute moito na calidade do ensino e na maneira de achegarse ao alumnado. A ratio máis reducida dálle máis facilidade á hora de facer saídas, prácticas e en definitiva, coñecer moito máis a fondo a cada alumno. De feito, lembra con moito agarimo a algunhas profesoras que lle transmitiron ese amor pola docencia e que hoxe seguen activas no noso instituto. Dalgunha maneira foron as responsables de que el se convertese en profesor desa materia. Nelas valora a humildade e a empatía co alumando; valores fundamentais para un profesor e que non todos posúen. No seu longo percorrido temporal polo centro, ademais, conserva amizades que seguen a formar parte da súa historia persoal, e que ao tempo enlazan coa historia do propio instituto: compañeiros, profesores, alumnos, algunha clase, éncheme de orgullo que lembre a miña de 1º da ESO de forma especial e a min como alumno, en particular.
Para rematar, contrapoñendo a visión do Roberto alumno ao do Roberto docente, sen dúbida, prefire o centro educativo da súa adolescencia ao actual.